บทที่ 169

ไม่ต้องการรางวัล

หลินเสี่ยวอวี้ถือใบแจ้งผลการเรียนกลับบ้าน หลี่ซูผิงดีใจมากเมื่อเห็นผลการเรียนของลูกสาว

จากที่เคยอยู่ในอันดับยี่สิบของชั้นปี มาถึงอันดับที่สองของชั้นปี นับว่าเป็นการพัฒนาที่ก้าวกระโดดมาก

"ลูกสอบได้ดีมาก อยากได้รางวัลอะไรบอกแม่ได้นะ"

หลินเสี่ยวอวี้ส่ายหน้า "หนูไม่ต้อง

บทที่ 170

หลินเจี้ยนซื่อถูกจับ

หลี่ซูผิงที่กำลังหั่นต้นหอม เผลอบาดมือ "โอ๊ย"

"เป็นอะไรคะ?" ฉินหรงรีบถาม

"บาดมือน่ะ" หลี่ซูผิงจับนิ้วที่บาด เดินไปที่อ่างล้างจาน เปิดน้ำล้าง

ฉินหรงบอก "งั้นคุณไม่ต้องหั่นแล้ว ให้ฉันหั่นเอง ให้เสี่ยวอวี้ไปหาผ้าก๊อซมาพันนิ้วให้คุณดีกว่า"

พอหลินเสี่ยวอวี้ได้ยินว่

บทที่ 171

ทำไมหลินหย่งเหนียนถึงมา?

หลิวฉินแอบจ้องจางเจียวอย่างขุ่นเคือง ขมวดคิ้วพูดว่า "ฉันโทรเรียกหลินเจี้ยนซื่อไปบ้านก็จริง แต่ฉันไม่ได้บอกให้เขาไปตีกับคนนะ เขาเองที่ใจร้อนเกินไป ตีคนจนต้องเข้าโรงพยาบาล"

เธอคิดแค่ว่า ให้หลินเจี้ยนซื่อไปช่วยพ่อแม่เธอเป็นที่พึ่ง ไล่คนพวกนั้นไปก็พอ ใครจะรู้ว่าเข