บทที่ 162 มากินด้วยกันตามมีตามเกิด

เวลา 19:00 น. ร้านไม่ค่อยยุ่ง หลี่ซูผิงจึงให้ชินเย่และเสี่ยวอวี้ล้างปูทั้งหมด

หลังจากลูกค้ากลับหมดแล้ว ชินหรงและชินเย่กับหลินเสี่ยวอวี้ต่างช่วยกันเก็บโต๊ะ ล้างจาน กวาดพื้น

หลี่ซูผิงหุงข้าว แกะเปลือกปูที่ล้างสะอาดแล้ว ผ่าครึ่ง วางในอ่างใหญ่ ใส่เกลือ พริกไทยขาว เหล

บทที่ 163

ยี่สิบห้าปียังสาวสวยเต็มที่ จะว่าเป็นสาวแก่ได้อย่างไร?

"เพิ่งกลับมาได้ไม่กี่วันนี่" หลี้เจิ้นเจิ้นตอบ

หลี้อวิ๋นซู: "จัดการเรื่องโรงพยาบาลฝึกงานเรียบร้อยแล้วหรือ?"

หลี้เจิ้นเจิ้นพยักหน้า "เรียบร้อยแล้วค่ะ"

"โรงพยาบาลไหน?" หลี้อวิ๋นซูถามต่อ

"โรงพยาบาลประชาชน"

หลี้อวิ๋นซูพยักหน้าพูดว่

บทที่ 164 คนแบบนี้ สมควรแล้วที่จะไม่มีลูกชายดูแลยามแก่เฒ่า!

วันนี้เป็นวันเทศกาล โรงงานทุกแห่งเลิกงานเร็ว

จางเจียวถือบ๊ะจ่างที่โรงงานแจก "แวะ" ไปที่ร้านเกี๊ยว

ตอนบ่ายสามครึ่ง ในร้านไม่มีลูกค้า

จางเจียวยืนอยู่ที่ประตู เห็นแม่สามีหลี่ซูผิงกับคนงานในร้านสองคนกำลังใช้คีมถอนขนไก่และขาหมู

ไม่ต้องพูดก็รู้