บทที่ 139 มองเท่าไหร่ก็ไม่พอ

"รสชาติเป็นไงบ้างคะ?" หลี่ซูผิงถือเกี๊ยวผักกาดขาวหมูสามจานเดินมาที่โต๊ะของกู้เจิ้นหย่วน

กู้เจิ้นหย่วนวางตะเกียบ ยื่นมือไปรับเกี๊ยว "รสชาติดีมากครับ"

หลี่ซูผิงยิ้มตาหยี: "พวกคุณชอบก็ดีแล้ว ขอบคุณที่อุตส่าห์มาไกลมาอุดหนุนพวกเรา"

"เธอ...เธอคือหลี่ซูผิงเหรอ?" แม่เฒ่าหวี

บทที่ 140 พี่น้องแท้ๆ ไม่มีแค้นข้ามคืน

หลินหย่งเหนียน: "เจี้ยนซื่อ ลูกต่อยกับพี่ชายเหรอ?"

"เขาโกงเงินผมก่อน เขาก็ต่อยผมด้วย ดูหน้าผมสิ รอยช้ำยังไม่หายเลย" หลินเจี้ยนซื่อชี้ที่แก้มขวาพูด

หลินกั๋วต้งคนข้าวในชามพูด: "นายลงมือก่อน"

หลินเจี้ยนซื่อตาโต: "นายโกงฉันก่อน พ่อเข้าโรงพยาบาลเพราะนายทำ ค่ารั

บทที่ 141 แค่มีเหล้ากิน ฉันก็ไม่ทำอะไรทั้งนั้น

แต่เช้าตรู่ พี่น้องหลิวหมิงเซียงเพิ่งเข็นรถเข้ามาที่ปากซอย ก็เห็นโจวชุ่ยหลานตั้งแผงขายของแล้ว

โจวชุ่ยหลานเปลี่ยนอุปกรณ์ใหม่ มีรถเข็น ส่งกลิ่นหอมของน้ำต้มยำชวนน่าลิ้มลอง หน้าแผงมีคนยืนอยู่หลายคน

เธอเปลี่ยนจากขายไข่ชา มาขายไข่ต้มน้ำพะโล้แล้วหรือ?

สอง