บทที่ 81 ไม่ห่างสักก้าว

ท้องฟ้าสว่าง แต่กลับมีฝนโปรยปรายลงมา ทั้งสองกินข้าวเช้าด้วยกัน เซี่ยอีอีมองแล้วช่วยเขาสวมชุดเกราะให้เขา ถึงแม้จะต้องอดกลั้น แต่ดวงตาก็แดงก่ำ นางยิ้มแล้วพูดว่า: “ข้าเคยคิดว่าเจ้าสวมชุดสีดำแล้วดูดี ไม่คิดเลยว่าสวมชุดเกราะแล้วจะดูองอาจแบบนี้”

“สาวน้อยของข้าปากหวานแบบนี

บทที่ 82 เทพธิดาแห่งตำหนักหลินหลางเก๋อ

รถม้าวิ่งสะเทือนจนคนที่ถูกจับมัดในรถสะดุ้งตื่น เมื่อลืมตาก็เห็นหญิงสาวหน้าตาดีประมาณเจ็ดแปดคนนั่งอยู่ หยางเฉียนหลิงขมวดคิ้ว นางพยายามขยับตัวแต่ร่างกายไร้เรี่ยวแรง เคลื่อนไหวไม่ได้เลย

“เจ้าฟื้นแล้วหรอ?”

ได้ยินดังนั้น หยางเฉียนหลิงก็หันไปมองผู้

บทที่ 83 ตัวคนเดียว

“เจ้าไม่ต้องยุ่ง เอาคืนข้ามาก็พอ”

หยางเฉียนหลิงพยายามอย่างที่สุดเพื่อที่จะชิงมันกลับมา นี่คือของสิ่งเดียวที่เซี่ยอีอีเหลือทิ้งเอาไว้ให้นาง ไม่ว่ายังไงนางก็ต้องเอาคืนมาให้ได้

“เฮ้ ข้าช่วยเจ้าออกมาจากหอนางโลม เจ้าถือซะว่าให้มันเพื่อเป็นการตอบแทนข้าก็แล้วกันดีไหม?”