บทที่ 70 ผู้ชายบ้าสมควรตาย

เรือนเบาๆ ที่นี่ไม่มีใครมา ซูซิงเฟิงนั่งอยู่ที่เก้าอี้หินกำลังยิ้มหัวเราะอยู่กับเด็กๆสองคน ทั้งสามคนหยอกล้อกันอย่างมีความสุข

นอกเรือน เหว่ยหมิงเห็นบรรยากาศแบบนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเซี่ยเฉินวี่ไม่เคยยิ้มให้เขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว ยังมีเจ้าสาวน้อยนั่นอีก ที่หลบ

บทที่ 71 ได้เป็นราชบุตรเขย

ในคืนนั้นยาพิษที่เซี่ยอีอีวางให้เว่ยเฉินกำเริบแล้ว พึ่งจะครบสิบวัน นี่เป็นแผนที่เซี่ยอีอีวางไว้ หลังจากนางออกไปสิบวัน แม้เว่ยเฉินจะเป็นอย่างไรก็ไม่มีคนสงสัยเรื่องนี้จนสาวถึงตัวนาง

กลางห้องสุสานจักรพรรดิ เว่ยเฉินผู้ที่ไร้ความใคร่กลับรู้สึกว่าร่างกายส่วนล่างข

บทที่ 72 เจ้าก็รู้จักหมอเทวดาคนนี้

เซี่ยอีอีโกรธเกินกว่าจะพรรณนาไดจนหยางเฉียนหลิงหัวเราะ นางเช็ดน้ำตาที่อาบหน้า ดูเหมือนนางคิดว่าจะถูกตะโกนใส่เสียแล้ว นางส่ายหัวแล้วพูดว่า “ช่างเถอะ ข้าไม่เป็นไร แค่มีเรื่องลำบากใจเท่านั้น อีกอย่างที่เจ้าพูดข้าก็ไม่รู้ว่านางคนนั้นเป็นใคร ข้ารู้แค่นางเป็นหมอเทว