บทที่ 47 การยั่วยุของจางฮวาย

“ซื่อจื่อ เจออีอีหรือยัง?”

สองวันแล้ว หยางเฉียนหลิงกินก็ไม่ได้นอนก็ไม่หลับดี ในใจคิดถึงแต่เซี่ยอีอี ทุกครั้งที่คิดก็จะนึกถึงลูกศรที่ยิงเข้ามา ก็เลยรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

จางฮวายก็แค่ออกไปเอาอาหารเข้ามา นางก็ถามแล้วถามอีก เขาถอนหายใจแล้วพูดว่า“ยังไม่เจอ

บทที่ 48 ใครคิดจะทำร้ายเจ้ากันแน่

เมื่อออกมาจากใต้หลุม คนแรกที่เซี่ยอีอีเห็นคือจางชิงเอ๋อที่สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นศัตรู แต่พอเหว่ยหมิงออกมา สีหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและรีบไปพยุงเขาขึ้นมา จากนั้นก็ไม่ปล่อยแขนของเขาอีกเลย

“พี่หมิง วิธีของข้าดีใช่ไหม ท่านดูสิระเบิดทีเดียวคนก็โผล่อ

บทที่ 49 เตียงของแม่มีพ่อมาเพิ่ม

น้ำเสียงที่อ่อนโยนทำให้เซี่ยอีอีหยุดชะงักไป นางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก แล้วพูดแถไปว่า“ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดอะไรอยู่ เหว่ยหมิง หากเจ้ายังจะทำแบบนี้อยู่ข้าจะไปที่ห้องของเด็กๆแล้วนะ”

มือใหญ่ๆของเขาค่อยๆลูบไปที่เอวของนาง เหว่ยหมิงหลุดยิ้มออกมา “ช่างเถอ