บทที่ 160

อยากเป็นพี่สะใภ้ของข้าหรือ(2)

เว่ยหมิงมองนางไปสักพัก ถึงจะเอ่ยปากพูด “ทำไม เขาทำอะไรผิด?”

หยางเฉียนหลิงก้มหน้า ยิ้มอย่างทุกข์ใจ “เขาไม่ได้ทำอะไรผิด ข้าผิดเอง ข้าไม่ควรใฝ่สูง ถ้าไม่ใช่เพราะข้าไม่รู้ตัวเอง ท่านพ่อท่านแม่ของข้าก็คงไม่ต้องลำบากเพราะข้า”

ได้ยินเช่นนี้ เว่ยหมิงข

บทที่ 161

อยู่ข้างๆห้อง(1)

ห้องพัก

หยางเฉียนหลิงกำลังจะเปิดประตู เจี่ยนจู๋ก็พุ่งออกมาจากข้างในกระทันหัน เซี่ยอีอีหันข้าง มองดูคนที่เกือบจะชนใส่นางด้วยความตกใจ

ในขณะที่เจี่ยนจู๋ตกใจนั้นก็ดึงแขนของหยางเฉียนหลิง พูดด้วยความรีบร้อน “เจ้าไปไหน ทำไมไม่บอกกันสักคำ?”

หยางเฉียนหลิงใจ

บทที่ 162

อยู่ข้างๆห้อง(2)

ถือว่าไม่เคยได้ยิน? เซี่ยอีอียิ้มที่มุมปาก คำปฎิเสธนี้เป็นคำที่นางเคยฟังในชาติที่แล้วกับชาตินี้รวมกันโหดร้ายที่สุด พอฟังทุกคำพูดจบแล้ว สุดท้ายกลับบอกว่าจะถือว่าไม่เคยได้ยิน

ฟังคำของซูซิงเฟิงแล้ว เย่นจี่นก็ยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่ แล้วฟังเซี่ยอีอีหัวเราะอีก นาง