บทที่ 128 ถูกคนเห็นได้

ในห้องโถง เย่นเซียวเห็นว่านานขนาดนี้เซี่ยอีอียังไม่กลับมา กำลังจะเตรียมตัวออกไปหา เขาพึ่งลุกขึ้นก็เห็นเซี่ยอีอีเดินเข้ามาจากนอกประตู เขาสาวเท้ายาวๆไปข้างหน้า พูดกกระวนกระวาย “เจ้าไปที่ใดมา ทำไมไปนานขนาดนี้?”

เซี่ยอีอีมองเขาไม่รู้สึกผิด “นานหรือ? ข้าไม่คุ้นชินกับที่นี่

บทที่ 129 มีใครอยู่ด้านใน

หลังจากผ่านความเงียบไปพักหนึ่ง เซียอีอีหัวเราะเบาๆ

“หัวเราะอะไร?” เว่ยหมิงถาม

“หัวเราะที่เจ้าไม่เอาจริง”

เซี่ยอีอีแหวกม่านเตียงลง แต่ถูกเว่ยหมิงดึงกลับมา “ถ้าเจ้าไม่เอาจริง ข้าทำจริงๆแล้วนะ”

มองเขาที่ทับบนตัว เซี่ยอีอีเอื้อมมือคล้องคอเขา ยั

บทที่ 130 ที่แท้เจ้าสงสัยข้า

ร่างใส่ชุดสีงาช้างยืนรูปงาม สีหน้าอบอุ่นกึ่งยิ้มกึ่งเศร้า มองเซี่ยอีอีที่ยืนอยู่นานถึงจะยอมเข้ามา มุมปากโค้งเป็นรอยยิ้มมากกว่าเดิม

"เจ้า…."

เซี่ยอีอียืนอึ้งหน้าประตู ไม่รู้จะตกใจหรือดีใจ ถ้าเขาฟังคำพูดของเซี่ยอีอีจริงๆ เช่นนั้นเขาก็ไม่ใช่ซูซิงเฟิงแล้ว