บทที่ 124 เย่นเซียว เจ้ามันไม่มีสมอง

ตำแหน่งองค์รัชทายาทตงจี้นพระองค์ทรงเลือกคนไว้แล้วหรือไม่พะยะค่ะ”

ทอดพระเนตรรอยยิ้มจืดๆของเว่ยหมิงแต่กลับไม่สามารถเข้าถึงได้ จูนหวางทรงอดตะลึงไม่ได้ เย่นจี่นรู้ว่าที่เว่ยหมิงพูดตั้งใจให้นางได้ยิน ภายใต้แขนเสื้อมือนางยิ่งกำแน่น เส้นเลือดที่หัวแทบจะขาด

บทที่ 125ขโมย! ยอมเจ้าแล้วจริงๆ

/

เช้าตรู่สองวันต่อมา คนรับใช้บ้านตระกูลเฟิงเปิดประตู กลับเห็นเย่นเซียวกำลังอุ้มของอยู่หน้าประตู คนใช้เดินออกมาเห็นก็ตกใจพูดว่า “องค์ชายเก้า? เช้าขนาดนี้เหตุใดท่านถึงมายืนอยู่หน้าประตูที่นี่ล่ะ?”

“ท้องฟ้ายังเช้ามืด คิดว่าพี่สาวคงไม่ตื่นเร็วขนาดนี้ เหตุใดองค์ช

บทที่ 126 ยัยตัวแสบ ข้าล่ะอยากฆ่าเจ้าจริงๆ

จูนหวังทรงขมวดพระขนง ทรงอดทอดพระเนตรเย่นเซียวไม่ได้ "เมื่อครู่ยังบอกว่าต้องการความก้าวหน้า สักพักก็เปลี่ยนอยากใช้อำนาจหาผลประโยชน์เช่นนี้ นางไม่ชอบเจ้า สิ่งที่เจ้าต้องการคือหาทางให้นางชอบ แต่เจ้าไม่คิดว่าจะทำอย่างไรถึงจะรีบเสกสมรสให้นางอยู่ในกำมือของเจ้า