บทที่114เป็นไปได้เยี่ยงไร（2）

เซียวี่ซื่อเดินมาหาเว่ยหมิงเงยหน้าขึ้นมามองเขาอยู่พักใหญ่แล้วเม้มปากเล็กน้อยจากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าน่าสงสาร“ท่านพ่อวี่ซื่อมารับท่านกลับบ้านแล้วเจ้าค่ะ”

เห็นเช่นนี้แล้วเว่ยหมิงก็ตรึงที่ใจคำว่าท่านพ่อนั้นเขาต้องผ่านความลำบากมาเท่าไหร่ถึงจะได้ยินคำนี้ในใจมีคว

บทที่115ท่านแม่ไม่เอาพวกข้าแล้ว

เซี่ยหวินเทียนถอยทัพกลับตรงนี้เหลือเพียงคนของเว่ยหมิงกับคนของเลี่ยวเจี๋ย

“องค์ชายใหญ่ครับจูนหวางหวังว่าท่านจะกลับตงจี้นกับข้าน้อย”

พอได้ยินเช่นนี้แล้วเว่ยหมิงก็มองไปทางคนที่กำลังพูดอยู่จากนั้นก็เอ่ยปากพูดเบาๆ“ข้าไม่เคยพูดว่าจะกลับตงจี้นและไม่เคยร

บทที่116ท่านแม่ไม่เอาพวกข้าแล้ว（2）

รู้จักกับเซียวฉีมานานขนาดนี้เซี่ยอีอีเชื่อว่าเธอเป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้นเธอเลยพยักหน้า“ได้พูดต่อ”

“เรื่องที่สามคนที่จูนหวางให้ออกไปตามหาคนดูท่าราวกับว่าจะหาเจอแล้วเพราะงั้นช่วงนี้องค์หญิงใหญ่เย่นจี่นกำลังตามหาข้าราชสำหนักที่มีอำนาจเพื่อปกป้องฐานะของตนเองให้มั่