บทที่ 102 นายหญิงหายตัวไป

เวลาค่ำมากแล้ว เฟิงหลีโม่นั่งในห้องของเด็กสองคนนั้น มองดูใบหน้าน้อยๆซึ่งหลับปุ๋ยอยู่นั้น เขาเพิ่งจะเข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงได้สนิทสนมกับซูเอวี๋ยนหลีขนาดนั้น และรู้ด้วยอีกว่าทำไมข่าวการตายของเซี่ยอีอีถึงไม่ทำให้พวกเขาเศร้าโศกเสียใจเลย

ท่านประมุก ดึกมากแล้ว กลับ

บทที่103 แกล้งตาย

ลูกข้าฉลาดจริงๆ

แย่ยี่ยุ้งเอื้อมมือกำลังจะไปจับหน้าเซี่ยอีอี เซี่ยีอีหันหน้าหนี และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า ไม้นี้เจ้าเอาไปใช้กล่อมเด็กเถอะ ข้าโตขนาดนี้แล้วไม่จำเป็นต้องใช้คำชมมาล่อลวงข้าหรอก

ได้ยินเช่นนั้น แย่ยี่ยุ้งมือที่กำลังจะยื่นไปก็ได้หยุดชะงัก สายตาเศร้

บทที่104 ปฏิเสธไม่ได้

หลินหลางเก๋อ

ซูกง——

ซูกง——

เสียงเรียกดังคำรามขึ้น ซูกงสีหน้ายังไม่ทันแสดงความดีใจ ก็เห็นเงาของเด็กสองคนนั้นวิ่งกระโจมเข้ามา เห็นแบบนี้ ซูกงจากที่หน้าเคร่งขรึมก็ได้ยิ้มขึ้น จากนั้นเซียวี่ซื่อและเซี่ยเฉินวี่ก็ได้โถตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขา