บทที่13

“แม่กำลังพูดถึงวิกฤตอะไรกันแน่” อิงกริดจับมือแม่ของเธอถามด้วยความเป็นห่วง

“ลูกสาวที่รัก … ” แม่ของเธอพูดอย่างปวดร้าว ขณะที่เธอพูดน้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาของเธอ “มีบางอย่างแปลก ๆ เกิดขึ้น เราถูกเรียกตัวให้ออกจากบ้าน โดยเขาบอกว่าเราอาศัยอยู่ที่นี่อย่างผิดกฎหมายและเราไม่มีสิทธิ์อยู่ที่นี่ แต่แม่

บทที่14

อิงกริดทานข้าวเย็นแล้วโทรหาแม่ เพื่อบอกว่าจะไม่กลับบ้านในวันนี้ แต่พรุ่งนี้จะกลับบ้านให้ได้ นอกจากนี้เธอยังเตือนแม่ของเธออีกว่าว่าอย่ากังวลกับสถานการณ์ในบ้านมากเกินไป เพราะเธอได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนที่ดีและในไม่ช้าสิ่งต่างๆก็จะสำเร็จลุล่วง

ลูเอนก็โทรหาแม่ของเขาเช่นกัน สถานการณ์ของอิงกริ

บทที่15

“ฉันเห็นว่าแกไม่ใช่คนโง่โดยสมบูรณ์ … เข้าใจนะ ฉันไม่ได้สนใจที่จะหาผู้ชายที่อยู่เบื้องหลังการลักพาตัวฉันมากนัก แต่ … ตั้งแต่แกมาหา ฉันก็ไม่มีทางที่จะไม่ทำแบบนั้น นี่มันคือโอกาสใช่ไหมล่ะ” ลูเอนกล่าวอย่างเมินเฉย

เบอร์นาร์โดเริ่มเกาเอวของเขา ราวกับว่าเขาพยายามบ่งบอกอะไรบางอย่าง แน่นอนลูเอนเข้าใจ