บทที่226 มันจะต้องดีขึ้น

ท้ายสุดวี่เฉิงก็รู้ว่าที่ตัวเขานั้นเห็นอานซินครั้งแรกแล้วรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดนั้นไม่ใช่เพราะเธอละม้ายคล้ายเหอวี่หยิน แต่….ตามจิตใต้สำนึกของเขานั้น มีคนคนนี้อยู่ในใจลึกๆ

และในที่สุดเขาก็รู้แล้วอีกด้วยว่าครั้งแรกที่หานหานเสียมารยาทใส่เขา เขาจึงไม่ได้รู้สึกโกรธอะไ

บทที่228 เชื่อในโชคชะตามั้ย

วี่เฉิงหยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะยื่นให้กับเธอก่อนจะพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “หมอบอกว่าหานหานกำลังจะค่อยๆ ดีขึ้นช้าๆ อย่าเป็นกังวลไปเลยนะ”

อานซินพยักหน้า หยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดน้ำตาก่อนจะยื่นเสื้อคลุมให้เขา “ขอบคุณนะ”

“พักผ่อนอีกหน่อยก็ได้นะ เดี๋ยวผมดูหานหานให้เอง