ตอน 1
แผนเอาตัวเข้าแลก
ตอนที่1เพราะเงิน
ตั้งแต่เด็กอานซินไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นที่รักของพ่อกับแม่เท่าไหร่แต่ก็ถือว่าอยู่ในระดับที่ดีเพราะยังมีปู่ที่คอยรักและเอ็นดูแต่ไม่นึกฝันว่าในภาวะคับขันเขาจะขายเธอได้ลงคอ
ตั้งแต่ที่รู้ว่าพ่อแม่และปู่ได้ขายตัวเองให้กับคุณชายรองคนปัญญาอ่อนแห่งตระกูลวี่เพื่อเงินแล้วเธอก็รู้สึกท้อแท้ใจโกรธจนไม่ได้กลับบ้านมาเป็นสัปดาห์แล้ว
คาดหวังไว้ว่าหากตัวเองต่อต้านอย่างรุนแรงปู่ที่รักเธอยิ่งจะยอมเปลี่ยนความตั้งใจแต่ไม่คิดว่าพอผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้วปู่ที่อายุ80ปีแต่ยังคงแข็งแกร่งราวกับเสือของเธอจะไม่มีท่าทีลดละเลยแม้แต่น้อย
เพื่อเงินแล้วถึงกับยอมขายหลานสาวที่รักของตัวเองให้แต่งกับคนปัญญาอ่อนเลยหรือบนโลกนี้ยังมีใครที่โหดร้ายได้มากกว่าคนแก่คนนี้หรือไม่
ยามเที่ยงคืนอานซินเริ่มเมามายเพราะฤทธิ์เหล้าเธอกะพริบดวงตาแดงก่ำมองหยางเหมียนเหมียนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเอ่ยถามสิ่งที่สับสนและหนักอึ้งอยู่ภายในใจ“เหมียนเหมียนเธอว่าผู้ชายจะเห็นแก่ตัวกันทุกคนไหม”
เธอเคยมีแฟนหนุ่มคนหนึ่งชื่อเฟิงเฉินเป็นลูกติดของแม่เลี้ยงแม่เลี้ยงได้พาเขามาด้วยในวันที่แต่งเข้าตระกูลอานทันใดนั้นอานซินก็มีพี่ชายเพิ่มอีกหนึ่งคนพวกเขาหลงรักและต่างเชื่อมั่นว่าจะรักกันจนกว่าชีวิตจะหาไม่แต่เฟิงเฉินก็ได้หนีเธอออกนอกประเทศไป
ไม่มีข่าวคราวตลอดสามปีที่ผ่านมา
พี่ชายของเธอทั้งโหดร้ายและอำมหิตนัก
พี่ชาย...ทำไมถึงไม่ใช่สายเลือดเดียวกันนะหากเป็นสายเลือดเดียวกันเธอคงไม่หลงรักอย่างโง่ๆและเจ็บปวดถึงเพียงนี้
เหมียนเหมียนลูบมือของเธอเพื่อปลอบใจ“ซินซินถ้าจะต้องแต่งงานจริงๆก็ยอมเป็นของคนนั้นเถอะ”
เขาที่เหมียนเหมียนพูดถึงไม่ใช่เฟิงเฉินแต่เป็นแฟนคนที่สองของเธอหลันหยางเป็นคนที่หล่อและฉลาดแต่ก็เป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวเช่นกัน
เพียงเพราะอานซินเคร่งครัดในขนบธรรมเนียมประเพณีและไม่เคยให้เขาได้ก้าวข้ามเส้นมาเขาจึงตัดสินไปว่าเธอไม่รักและไม่ยอมมอบคำขอแต่งงานที่เธอต้องการเสียที
“เหมียนเหมียนความคิดนี้มันจะดีหรือ”หยางซวงซวงผู้เป็นแฝดพี่ของเหมียนเหมียนเอ่ยถามอย่างสับสน
“ไม่มีปัญหาหรอกเมื่อถึงเวลาซินซินก็ไปรอเขาที่ห้อง1201ให้หลันหยางได้เห็นถึงความจริงใจของเธอดูสิว่าเขายังจะพูดหรือหาเหตุผลอะไรมาปฏิเสธการแต่งงานได้อีก”หยางเหมียนเหมียนพูดพร้อมเทไวน์แดงให้กับทั้งสองคนไปด้วยดวงตามีประกายของความเจ้าเล่ห์พาดผ่าน
“ต้องเป็นเช่นนี้หรือ”อานซินถือแก้วไวน์แดงที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาประกายของคลื่นเล็กๆสะท้อนมาบนใบหน้าทำให้คนที่เห็นรู้สึกปวดใจ
หยางเหมียนเหมียนยังคงปลอบต่อ“ซินซินสบายใจเถอะคุณชายหลันหยางนอกจากความเห็นแก่ตัวแล้วทุกอย่างก็ไม่ได้เลวเลยบ้านก็มีฐานะไม่ได้น้อยหน้าไปกว่าตระกูลวี่เลยเมื่อถึงตอนนั้นปู่ของเธอจะต้องดีใจเป็นแน่”
เงินใช่ทั้งหมดเพราะเงิน
เพราะเงินเธอถึงต้องแต่งกับคนปัญญาอ่อนที่ไม่เคยได้พบหน้าเงินคือสิ่งที่สำคัญที่สุด
อานซินกระดกดื่มไวน์แดงอีกหนึ่งแก้วใบหน้าที่เห่อร้อนยังไม่ร้อนเท่ากับภายในใจของเธอเธอรู้สึกว่าไฟในกายของเธอได้ถูกจุดขึ้นมาแล้ว
“แต่หลันหยางเป็นคนที่น่าเบื่ออยู่นะ”หยางซวงซวงกล่าว
ตั้งแต่ที่พี่น้องบ้านหยางเริ่มพูดอานซินเพียงแค่ฟังเท่านั้นไม่แม้แต่ฟังเธอยังขี้เกียจแต่ต่อให้ฟังและคิดตามเรื่องราวจะจบลงอย่างสวยงามหรือก็ไม่เธอรู้ดี
“นั่นก็ยังดีกว่าแต่งงานกับคนปัญญาอ่อนนอกจากป่วยเป็นโรคแปลกๆ แล้วภรรยายังหายไปตั้งห้าคน”
“นั่นก็จริง”หยางซวงซวงคล้อยตามในที่สุดไม่ว่าหลันหยางจะเป็นคนเช่นไรแต่ก็ย่อมดีกว่าคนปัญญาอ่อนแค่จุดนี้เท่านั้นที่ทำให้เขาเหนือกว่า
ตอน 2
ตอนที่2แผนเอาตัวเข้าแลก
กลัวว่าอานซินจะไม่สบายใจหยางเหมียนเหมียนจึงพูดเสริมอีก“หลันหยางไม่ใช่คนที่ชอบเที่ยวเล่นกับผู้หญิงในหัวมีแต่กิจการที่บ้านเท่านั้นเขาทั้งอ่อนโยนและมีน้ำใจต่อผู้คนเหมาะกับซินซินจริงๆนะ”
เหมาะสม...อานซินกระดกขึ้นดื่มอีกหนึ่งแก้ว
เป็นเพราะดื่มไปมากอานซินเริ่มคอแห้งร่างกายเริ่มร้อนรุ่มราวมีกองไฟสุมอยู่ในร่างกาย
เธอลุกขึ้นยืนอย่างโซเซแล้วกล่าว“ไม่ไหวขอไปห้องน้ำให้สร่างเมาก่อนนะ”
“เอ๊ะ...”หยางเหมียนเหมียนรีบลุกขึ้นยืนไปดึงแขนเธอไว้“จะถึงเวลาที่นัดหลันหยางแล้วนะไปสร่างเอาที่ห้องเถอะ”
“แต่ว่า...รอก่อนดีกว่า...”อานซินส่ายหัวถึงแม้นี่จะคือสิ่งที่ใช้เวลาใคร่ครวญถึงสองวันและได้เตรียมใจมามากแล้วแต่เมื่อถึงเวลาจริงเธอก็ยังอยากจะหนีอยู่ดี
เวลาที่ได้อยู่กับเฟิงเฉินเธอฝันถึงเรือนหอใต้แสงเทียนในงานแต่งงานของเราทั้งสองนับครั้งไม่ถ้วนทั้งห้องจะต้องถูกปกคลุมไปด้วยดอกกุหลาบและต้องจุดเทียนหอมไว้ไม่ต่ำกว่าห้าสิบเล่มเธออยากจะเป็นผู้หญิงของเขาในสถานการณ์ที่โรแมนติก
สิ่งที่เธอฝันไว้ไม่ใช่แบบนี้ไม่ใช่เพื่อประจบผู้ชายที่บอกรักเธอเพียงลมปากแบบนี้เป็นตายเธอก็ไม่ยอม
“รออะไรอีกกันไม่ใช่ว่าจะขึ้นไปตอนห้ามทุ่มหรือ”
“แต่ว่า...”
“ไม่แต่แล้วต่อจากนี้จะเป็นตายมันขึ้นอยู่กับตัวเธอแล้วนะ”หยางเหมียนเหมียนลากเธอเข้าไปในลิฟต์โดยไม่พูดพร่ำทำเพลงก่อนจากไปยังไม่ลืมกำชับให้หยางซวงซวงไปรับหลันหยางที่จุดจอดรถด้วย
ภายในลิฟต์กว้างขวางรอบด้านเป็นกระจกดวงตาของอานซินหรี่มองสภาพของตัวเองในกระจกมุมปากกดลึกแสยะยิ้มดูถูกตัวเอง
ตัวเธอตอนนี้ช่างอัปลักษณ์
ลิฟต์ขึ้นมายังชั้นสิบสองหยางเหมียนเหมียนกึ่งดึงกึ่งลากเธอมายังหน้าห้อง1201อย่างชำนาญทาง
มีคนอยู่ข้างในห้องแล้วหยางเหมียนเหมียนยกนิ้วเรียกกำลังใจให้กับอานซินและกล่าวปลอบใจ“ถือว่าเป็นการเข้าเรือนหอก่อนเวลากับว่าที่สามีในอนาคตห้ามถอยเด็ดขาดเชื่อฉันสิหลันหยางเป็นผู้ชายที่ดีคนหนึ่งแต่งกับเขาย่อมดีกว่าแต่งกับคนปัญญาอ่อนเป็นพันเท่า”
กล่าวจบไม่รอให้อานซินมีท่าทีตอบกลับใดๆนิ้วเรียวกดลงที่กริ่งประตูและรีบหลบไปยังมุมระเบียงทางเดินนี้ทันที
อานซินเมื่อเห็นหยางเหมียนเหมียนไปแล้วก็เกือบจะวิ่งตามเธอไปแต่เมื่อนึกไปถึงความยากในการจัดการแผนนี้ขึ้นมาขาของเธอก็ยกไม่ขึ้นใจของเธอเต้นรัวจนน่ากลัวยืนรออยู่ที่หน้าประตูประมาณหนึ่งนาทีทันใดนั้นมันก็ถูกเปิดออกจากคนข้างใน
ทันใดนั้นร่างสูงที่สง่างามก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของเธอชายหนุ่มรูปงามพันผ้าขนผืนเดียวอยู่ที่เอวเท่านั้นถึงแม้จะถูกแสงบดทับแต่ก็รับรู้ได้ว่าเขารูปงามขนาดไหน
อานซินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่ส่งเสียงอะไรมีเพียงเสียงดังขึ้นอยู่ในใจหลันหยางนั้นดูดีอยู่ตลอดเวลา
ผู้ชายที่ดูดีขนาดนี้เธอยังลังเลอะไรอยู่
ทันใดนั้นเธอก็ไม่เสียใจที่เลือกทำตามแผนเอาตัวเข้าแลกของสองพี่น้องคู่นั้นอีก
ดีกว่าการแต่งกับคนปัญญาอ่อนได้แต่งกับชายหนุ่มที่ดูดีขนาดนี้แม้เขาจะน่าเบื่อแต่มันก็คุ้มค่า
หากเป็นในอดีตอานซินจะไม่ยิ้มโง่ๆอ่อยผู้ชายแบบนี้เป็นแน่แต่คืนนี้...ราวกับเลือดในกายของเธอกำลังเดือดพล่านในใจต้องการหลันหยางเพื่อเติมเต็มความปรารถนาในใจเดี๋ยวนี้
ชายหนุ่มรูปงามคิ้วขมวดกล่าวด้วยความไม่สบอารมณ์“มีธุระอะไร”
ตอน 3
ตอนที่3แย่แล้ว
“ฉัน...”ดวงตาคู่เยิ้มของอานซินจ้องมองไปที่เขาแย้มยิ้มก้าวไปข้างหน้าและเอื้อมสองแขนบอบบางขึ้นไปโอบคอของเขาไว้“ฉันเต็มใจ...”
“ผมไม่ต้องการออกไปซะ”ชายหนุ่มรูปงามกระชากเธอออกห่าง
อานซินที่โดนกระชากล้มลงไปที่พื้นไหล่กระแทกจนเจ็บแปลบนึกคิดในใจชายหนุ่มที่สง่างามแท้จริงก็แค่การแสร้งทำ
นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการหรือตอนนี้มาแสร้งใสซื่อเพื่อไรกัน
แม้สมองจะสะลึมสะลือจนคิดอะไรไม่ออกแล้วแต่เธอยังจำโชคชะตาอันน่าเศร้าที่ต้องแต่งงานกับคนปัญญาอ่อนของตัวเองได้
เหมียนเหมียนพูดถูกความสุขต่อจากนี้เธอต้องกำหนดมันด้วยตัวเอง
เมื่อคิดได้ดังนั้นอานซินบังคับตัวเองให้ทิ้งศักดิ์ศรีไปซะลุกขึ้นและโอบกอดเอวของเขาจากด้านหลังและเอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า“แต่คุณพูดเองนี่คะว่าต้องการผู้หญิงที่ยินยอมพร้อมใจ...”
ขณะที่พูดก็ไม่ลืมที่จะสัมผัสกับตัวของเขานิ้วเย็นลากผ่านแผ่นหลังของเขาและเผยยิ้มยั่วยวน“ฉันเต็มใจนะคะ...ฉันเต็มใจ...เพราะฉันต้องการแต่งงานกับคุณจริงๆ...อ๊ะ...”
วินาทีต่อมาอานซินถูกกระชากจนล้มลงไปบนเตียงสีขาวขนาดใหญ่เธอยังไม่ทันได้ขยับตัวร่างหนักก็ทาบทับตามมาอย่างแรง
เขามาแล้วแต่เธอก็ยังกลัว
เธอยื่นมือออกไปเพื่อจะห้ามเขาแต่เพราะความต้องการภายในหัวทำให้หมัดที่จะทุบหัวเขาของเธอกลายเป็นกอบกุมที่เอวของเขาไว้แน่นแทนตอบสนองจูบที่ร้อนแรงของเขาอย่างเงอะงะ..
การหารือเรื่องงานแต่งงานแบบนี้ใช้เวลานานหรือไม่นะ
เธอไม่รู้ฤทธิ์เหล้าทำให้สมองของเธอทำงานรวนไปหมดจนตอนนี้ไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้จึงทำได้แต่ไปตามการนำทางของชายหนุ่มเท่านั้น
หยางเหมียนเหมียนที่หลบอยู่ตรงบันไดเมื่อเห็นอานซินเข้าห้องไปก็ปรบมือด้วยความพึงพอใจก่อนจะลงไปข้างล่างเรื่องราวสำเร็จไปตามแผนที่วางไว้ในที่สุดเธอก็วางใจได้เสียที
หยางเหมียนเหมียนตักสเต็กทานอยู่ตรงโซนบุฟเฟ่ต์อย่างมีความสุขดื่มน้ำผลไม้แก้วหนึ่งก่อนจะกลับไปยังห้องKTVที่เช่าไว้เมื่อเข้าไปก็เห็นหยางซวงซวงกำลังโทรออกอย่างร้อนรนเมื่อเห็นเหมียนเหมียนเข้ามาจึงรีบเอ่ยถาม“เธอไปไหนมาทำไมถึงไม่รับสายแล้วซินซินล่ะ”
“วางใจเถอะฉันโยนเธอเข้าไปในห้องเรียบร้อยแล้ว”หยางเหมียนเหมียนกระดกน้ำเปล่าบนโต๊ะขึ้นดื่มด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข
“ห๊ะไปส่งเธอที่ไหนนะ”หยางซวงซวงกระโดดไปมาอย่างร้อนรน
“1201ไงทำไมกัน”หยางเหมียนเหมียนเองก็เริ่มเครียดตาม
“ฉันบอกแล้วไงว่าให้รอฉันโทรไปก่อนแล้วค่อยไปส่งหลันหยางเจ้าคนน่ารำคาญนั่นเทแล้วบอกว่าเกิดเรื่องที่บริษัท”
“ห๊ะ”หยางเหมียนเหมียนเองก็กระโดดตาม“ไม่จริงฉันเห็นเองกับตาว่ามีคนเปิดประตูให้ซินซินเห็นเป็นเงาผู้ชายบนพื้นด้วยฉันยังคิดอยู่เลยว่าทำไมหลันหยางถึงมาเร็วจัง”
“แย่แล้วๆซินซินซวยแล้ว”หยางซวงซวงเดินวนไปมาอย่างร้อนรน“เธอใส่ยานั่นไปเท่าไหร่”
“หมดห่อ”
“แย่แล้วๆ...”หยางซวงซวงทำได้แค่เดินวนไปมาอย่างร้อนรน
“แล้ว...แล้วเราจะทำอย่างไรดี”หยางเหมียนเหมียนเองก็เริ่มรนทั้งรนทั้งโกรธ“หลันหยางเจ้าคนชั่วจู่ๆมาเทกันแบบนี้กลับไปฉันจะฆ่าให้ตาย”
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโทษหลันหยางช่วยคิดเร็วว่าจะช่วยซินซินออกมาอย่างไรดี”
“พวกเรารีบขึ้นไปเถอะ”
สองพี่น้องรีบขึ้นลิฟต์ไปด้วยใจร้อนดั่งไฟตอนที่พวกเธอมาถึงห้อง1201บนพื้นห้องมีชุดของอานซินกระจัดกระจายอยู่และบนเตียงเหลือเพียงอานซินที่กำลังหลับสนิทอยู่
เมื่อเห็นฉากนี้สองพี่น้องตระกูลหยางรู้สึกผิดจนอยากจะพุ่งชนกำแพงตายให้รู้แล้วรู้รอด...