บทที่95

“อ๊ะ…ไม่นะ!”

ซือโย่วย่อตัวลงชิดมุมเหมือนกระต่ายน้อยที่ตกใจกลัว

“เด็กดี ยืนขึ้นไ

มีเพียงผ้าขนหนูอาบน้ำอยู่บนตัวดังนั้นการพิงผนังทำให้เธอรู้สึกหนาวยิ่งขึ้น

เมื่อดึงซือโย่วขึ้นมาด้วยมือข้างหนึ่งและจับเธอไว้ในอ้อมแขน เหยาซื่อพบว่ามันน่าขบขัน เขาลูบศีรษะของเธอ

เขาแค่ล้อเล่นกับเธอแต่ทำไมเธอถึงได้ก

บทที่96

จงอี้นอนอยู่บนเตียงและส่งข้อความหาเหยาซื่อ

“ทำไมไม่มาทำงาน? เมียนายไม่โทรมหรือลุกไม่ไหวเหรอ?”

จงอี้แกล้งเหยาซื่ออย่างตื่นเต้นพร้อมกับอีโมจิของสติกเกอร์ต่อท้าย

“วันนี้ฉันจะไปที่บริษัท ฝากด้วยนะ”

“ไอ้บ้า!”

จงอี้ทุบของเตียงด้วยหมัดของเขา จงอี้ตวาดเหยาซื่อด้วยความไม่พอใจอย่างมาก

“เหยาซื่อ มากเกิ

บทที่97

ซือโย่วง่วงนอนตลอดทางและเธอก็หลับในรถ

เป็นการเดินทางแบบส่วนตัวระหว่างซือโย่วและเหยาซื่อ แม้แต่เสี่ยวชิงก็ถูกทิ้งไว้ที่บ้านตระกูลเหยา

จริง ๆ แล้วเสี่ยวชิงรู้สึกไร้ประโยชน์เมื่ออยู่ที่บ้าน เธอไม่มีอะไรจะทำนอกจากคอยเช็คข้อมูลทางโทรศัพท์

ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขากำลังจะไปที่ไหน ตูตูถูกทิ้งไว้ที่บ้านเ