บทที่93

“คุณบอกคุณย่าว่าแผลหายแล้วไม่ใช่เหรอ?” เหยาซื่อลดเสียงอย่งจงใจ เสียงของเขามีเสน่ห์และเซ็กซี่ทำให้ซือโย่วจั๊กจี้ที่หู

“ฉัน…ฉันแค่ไม่อยากให้คุณย่ากังวลก็เท่านั้นเอง!” ซือโย่วส่งเสียงดื้อดึง แก้มของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง

“ฮะ? จริงเหรอ? ขอผมตรวจดูหน่อยสิ ดูเหมือนว่าเกือบจะหายจริง ๆ แล้วนี่”

“ต้องขอ

บทที่94

“เหนียนมีแขกเหรอ?”

ซือเซียงได้งานในตำแหน่งครูผู้ช่วยใกล้ ๆ ระแวกบ้านและมันค่อนข้างผ่อนคลายที่ได้ใช้เวลากับเด็ก ๆ ในทุกวัน

เมือ่ไดยินเสียงของซือเซียง ผู้อาวุโสฉินรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นเร็วอย่างกะทันหัน

“พี่คะ นี่คุณปู่ของโย่วโย่วค่ะ ที่ฉันเคยบอกพี่เมื่อครั้งก่อนไง”

ซือเหนียนแนะนำตัวด้วยรอยย

บทที่95

“อ๊ะ…ไม่นะ!”

ซือโย่วย่อตัวลงชิดมุมเหมือนกระต่ายน้อยที่ตกใจกลัว

“เด็กดี ยืนขึ้นไ

มีเพียงผ้าขนหนูอาบน้ำอยู่บนตัวดังนั้นการพิงผนังทำให้เธอรู้สึกหนาวยิ่งขึ้น

เมื่อดึงซือโย่วขึ้นมาด้วยมือข้างหนึ่งและจับเธอไว้ในอ้อมแขน เหยาซื่อพบว่ามันน่าขบขัน เขาลูบศีรษะของเธอ

เขาแค่ล้อเล่นกับเธอแต่ทำไมเธอถึงได้ก