บทที่60

หลังจากระบายความไม่พอใจดัง ๆ ในห้องทำงานแล้ว จงอี้เดินออกมาด้วยใบหน้าเศร้า ตัดสินใจที่จะใช้เวลาทั้งคืนอย่างมีความสุขในผับ

ซูเหยาเหยากำลังเดินริมถนนอย่างอ่อนแรง เธอรู้สึกปวดท้องน้อยอย่างรุนแรงมากขึ้น ซูเหยาเหยาจับเสาไฟฟ้า ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ

จงอี้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ร

บทที่61

หมอเข้ามาหาเธอ เมื่อซูเหยาเหยาทานอาหารคำสุดท้ายเสร็จ

จากนั้นเธอก็ได้รับโทรศัพท์จากแม่ของเธอ เธอบอกแม่ทางโทรศัพท์ว่ายังทำงานอยู่ แม่ของซูเหยาเหยาถอนหายใจและไม่พูดอะไร

หลังจากวางสายแล้ว ซูเหยาเหยานอนอยู่คนเดียวบนเตียง เมื่อนึกถึงสายตาที่จ้องมาของจงอี้ เธอก็คลายฝ่ามือที่กำแน่นออกอย่างใจเย็ฯ

จงอ

บทที่62

“ไม่เป็นไรคะคุณปู่ หนูโดนหมากัด” ฉีโย่วกล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ เหมือนจะไม่สนใจเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บเลย

“ขอบคุณคุณพระคุณเจ้า ทำไมไม่บอกปู่ละว่าหลานเจ็บ”

ฉีโย่วพูดคุยกับคุณปู่และไม่สนใจที่จะมองคนอื่น ๆ ในตระกูลฉิน

เหยาซื่อยืนอยู่ในท่าเดิมด้านหลังฉีโย่ว สายตาจับจ้องไปที่เธอ

ฉินเซาเฟิงกระ