บทที่4

จีหมานชิงยืนเผชิญหน้ากับฉีโย่ว พยายามปกป้องเธอจากฝูงชนที่โกรธแค้น “ได้โปรดอย่าพูดแบบนั้นเลย โย่วโย่วก็แค่ล้อเล่นกับฉัน”

เอาเลย!เสียงหัวเราะเหยียดหยามดังขึ้นในใจของฉีโย่ว

เธอโง่เกินไปที่จะรู้ว่าจีหมานชิงเป็นคนเจ้าเล่ห์เพียงใด?

เพื่อร่วมงานของเธอทั้งในกลุ่มของเธอหรืออย่างอื่นต่างก็อยู่เคียงข้าง

บทที่5

เพื่อนร่วมงานเกือบจะเป็นอัมพาตกับคำถามของเขา เสียงของเธอสั่นเทา “เป็นเพียงแค่เรื่องซุบซิบค่ะ”

“เรามักจะทำเช่นนี้ ไม่ได้ผิดอะไรค่ะ” จีหมานชิงกล่าวอย่างนุ่มนวลและสุภาพ “และเราทำงานตามตารางงาน..”

“คุณจำกฎระเบียบของพนักงานได้ไหม? ไหนท่องให้ฉันฟังสิ” ชายคนนั้นพูดก่อนที่เธอจะพูดจบ

จีหมางชิงก้มศีรษะ

บทที่6

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้ว่านั่นคือคุณ…” ฉีโย่วประหลาดใจจริง ๆ

ถ้าเธอรู้ เธอคงไม่คลั่งไคล้เขาขนาดนั้นตอนอยู่ที่ผับ อีกทั้งยังกล้าซื้อเขาด้วยเงินหมื่น

เธอพูดเงียบ ๆ อย่างไร้เดียงสาพร้อมกับโค้งงอปากของเธอ ทำให้เหยาซื่อหัวเราะและเข้าใกล้เธอมากขึ้น ลมหายใจร้อนกระทบกับแก้มของเธอ

“ไม่เป็น มันเป็นความต้อง