บทที่4

ช่างกวนรุ่ยซินได้แต่โกรธอยู่ในใจ เขานั่งยองๆ กอดไหล่ตัวเอง อยู่มุมด้านนอก ความรู้สึกเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“ทำดีแต่ไม่ได้ดี พรุ่งนี้ฉันต้องให้คุณออกไปให้ได้ ไม่ว่าจะพูด อย่างไรก็ไม่เมตตาทั้งสิ้น” น้ำเสียงของเขาแสดงถึงความโกรธ อย่างมาก

เขาอยากโทรศัพท์หา หลี่เสี่ยนเห้อ เพื่อไปอาศัยนอนสักคืน แต

บทที่5

หวางหลิง ใช้นิ้วชี้เคาะใบรายชื่อปลดพนักงานที่อยู่บนโต๊ะ ทำงาน จนเกิดเสียงดอกต๊อก

“คนเลว ตอนนี้คุณอยู่ในมือฉันแล้ว”

ใบหน้าหวางหลิงปรากฏรอยยิ้ม “มีคำสั่งเสียอะไรรีบพูดมา เร็ว”

เขายิ้มมุมปาก ใบหน้ามีรอยยิ้มชั่วร้าย “คุณต้องการไล่ฉัน ออกใช่ไหม? นั่นไม่ใช่เรื่องดี ฉันเป็นคนปากไม่ดี ถ้าฉันไม่ระวัง

บทที่6

ขณะกำลังเดินเข้าไปในลิฟต์ เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ฉันรัก คุณ รักคุณ เหมือนหนูรักข้าวสาร…

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นแม่ที่โทรศัพท์มาหา

“ลูก ตอนนี้แม่อยู่ที่สถานีขนส่งแล้วนะ แกมารับแม่หน่อย ต้นสายเป็นเสียงแม่ของช่างกวนรุ่ยซิน

ช่างกวนรุ่ยซินตกตะลึง แม่จะอยู่บ้านตลอด จะไม่ค่อยออก จากบ้าน แล้