บทที่ 14

บทที่14

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถก็จอดลงที่ท่าเรือที่ถูกทิ้งร้างไว้

หลังคนขับส่งเขาถึงบริเวณหัวเลี้ยวที่ห่างจากท่าเรือที่ถูกทิ้ง ร้างประมาณ 30 กว่าเมตร ก็ไล่เขาลงมาจากรถ ไม่มีทางเลือก เขาทำได้เพียงหาสถานที่อำพรางตัวอื่น หลังแอบอยู่ในป่า ละเมาะก็มองตรวจสภาพการณ์รอบด้าน

เขาอาศัยแสงไฟริมถนนจากท่า

บทที่ 15

บทที่15

เมื่อเดินขึ้นไปถึงปากทางบันไดชั้น ก็เห็นผู้ติดตามสองคนกำลัง เคี้ยวหมากกันอยู่ แล้วเหลือบมองเข้าไปด้านในห้องของชั้นสี่ บ่อยๆ จากนั้นบนใบหน้าก็เผยรอยยิ้มอัปลักษณ์ออกมา

หนึ่งในชายหนุ่มยื่นบุหรี่มวนหนึ่งให้กับชายอีกคนหนึ่ง “น้อง ชาย ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาสะสวยมาก

“เธอเป็นผู้บริหารของบริษั

บทที่ 16

บทที่16

“บอส ไปเถอะ!” ช่างกวนรุ่ยชินตะโกนใส่หวางหลัง

ใครจะไปรู้ว่าหวางหลังจะไม่สนใจเขา ทำเหมือนกับเขาเป็น อากาศ แม้แต่หน้าไม่ขี้เกียจจะมอง

ช่างกวนรุ่ย นอดไม่ได้ที่จะยิ้มเพื่อน “คุณผู้หญิงของผม ถ้ายัง ไม่ไป อีกสักครู่รอพวกเขาฟื้นขึ้นมาก็หนีไม่พ้นแล้ว!”

หวางหลิงหันกลับมามองเขาครั้งหนึ่ง “นาย