บทที่ 842 เขาออกหน้า

กชนิภาส่ายหน้า ลัลล้ากับมะลิถลึงตาใส่เธอแวบหนึ่งแล้วออกไป และกชนิภาต้องการพื้นที่สงบ เธอรู้สึกว่า ถ้าไม่ได้รีบออกไปเร็วขนาดนี้ อยู่ที่ระเบียงก็ไม่เลวนัก

อย่างน้อยก็ไม่ต้องแสร้งยิ้มอย่างหน้าไว้หลังหลอกกับแขกที่ไม่รู้จักเหล่านั้น

ในเวลานี้ ที่หน้าประตูโถงใหญ่ ประตู

บทที่ 843 กชนิภาโกรธมาก

กชนิภานั้นบทที่ ชายหนุ่มด้านข้างนั่งเข้ามา เธอรู้สึกหายใจขัด เหมือนกับว่าแม้แต่ลมหายใจที่ได้กลิ่นของเขา ล้วนรู้สึกไม่สบาย

“ปล่อยฉันลงจากรถ” กชนิภาผลักอยู่สักพัก ผู้ชายคนนี้ก็ล็อกประตูรถไว้แล้ว

สายตาของเรวัตมองทางด้านหน้า จิตใจเมินเฉยมาก ถามเธอกลับ “แถวนี้มีแต่

บทที่ 844 อย่ามีแผนการ

“งานแบบนี้น่าเบื่อมากจริงๆ ก็ได้! ไว้เจอกันพรุงนี้” กชนิภาบอกไป

มะลิออกมา หล่อนไม่ได้รีบไปหาลัลล้า สายตามองหาไปในโถงงานเลี้ยง จึงมองเห็นภาพของปุณณภพเข้าแล้ว เขายืนอยู่ข้างกายของผู้ชายวัยกลางคนอายุเกิน 40 ปี 2-3 คน บุคลิกที่เคร่งขรึมเป็นปกตินั้น ไม่ใช่ว่าเพราะอายุยังน