บทที่504 เขาบาดเจ็บแล้ว

รถยนต์ขับมาเพียงสิบกว่านาทีก็ถึงตึกหลังหนึ่งที่อยู่ภายใต้ร่มเงาต้นไม้ขนาดใหญ่ ตึกนี้ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ แม้กระทั่งมองจากข้างนอกไป ออกจะดูเรียบง่ายและธรรมดาอยู่บ้าง แต่ทว่ากานิกาณรู้ดีว่าคนที่อยู่ด้านในนี้ไม่ธรรมดาสักนิด

รถยนต์ขับมาถึงหน้าประตูบานหนึ่งในนั้น คนขับรถจอ

บทที่505 ท่านประธานาธิบดี

“พวกเราก็มีความมั่นใจต่อคุณกานิกาณอย่างมากเหมือนกัน แต่เพื่อการอยู่ด้วยกันในเวลาหนึ่งเดือนต่อไป พวกเราก็เรียกชื่อกันดีกว่านะ! ฉันแก่กว่าคุณสิบกว่าปี คุณก็เรียกฉันว่าอาพลากร ส่วนฉันจะเรียกคุณว่ากานิกาณเป็นยังไง?”

กานิกาณเม้มริมฝีปากยิ้ม พยักหน้า “ได้ค่ะ! คุณอาพลากร

บทที่506 ปรับตัวกับงานใหม่

งานใหม่ของกานิกาณถือว่าเริ่มอย่างเป็นทางการแล้ว ตอนกลางคืนเธอต่อสายไปที่บ้าน หาเหตุผลที่เหมาะสมมากอธิบายกับพ่อแม่ไป เรื่องที่หนึ่งเดือนนี้ไม่กลับบ้านชั่วคราว ทั้งสองสามีภรรยาก็เป็นคนที่ใจกว้างมาก สำหรับเรื่องของกานิกาณล้วนสบายใจมากมาโดยตลอด จึงไม่ได้ถามอะไรมากมาย