บทที่ 1052

เป็นห่วงในทุกๆด้าน

ก็พอดีฉากนี้ของเธอถูกกันแค่กระจก นรชัยก็เลยเห็นเขาอดที่จะยิ้มไม่ได้

โทรศัพท์ของวนิธาดังขึ้นเธอหยิบขึ้นมาดู ก็เป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการโทรมา เธอรับอย่างไม่รีรอ" สวัสดีค่ะหัวหน้า"

" คุณวนิธา วันนี้คุณส่งฉบับใหม่มาให้ก่อนได้หรือเปล่า พวกนักอ่านนั้นเร่งแล้ว

บทที่ 1053

รอเขามา

หลังจากที่นรชัยออกไปแล้ว วนิธาก็เอามือกอดหน้าอกของตัวเองด้วยความเขินอายหัวใจเต้นแรง

เมื่อกี้สายตาของเขานั้นอยู่ที่ไหน วนิธาก้มลงมองที่ตัวเอง อดไม่ได้ที่จะทำหน้าเสียใจ ครั้งที่แล้วเห็นเขาเอาผู้หญิงคนนั้นมาที่บ้านดูเหมือนว่าของเธอจะไม่สู้ของผู้หญิงคนนั้น

วนิธาหายใจเ

บทที่ 1054

ซาบซึ้งใจอย่างแปลกประหลาด

ในที่ลานจอดรถของบริษัทที่อยู่ไม่ไกลจากห้าง ก็ได้มีรถ ORV สีดำขับออกมา เหมือนเป็นคมมีดที่กรีดฝนที่แน่นหนา ขับมุ่งตรงไปที่ห้าง

สายตาของนรชัยนั้นหรี่ลงอย่างเด็ดเดี่ยว เมื่อสายตาของเขานั้นมองผ่านป้ายรถเมล์ที่อยู่ด้านข้างกลุ่มคนที่หลบฝนอยู่หนาแน่นทำให้เขาอด