บทที่ 1050

ความห่วงใยของเขา

ลฏาภาโค้งริมฝีปากยิ้ม “ในเมื่อพ่อเธอให้ฉันเข้ามา ฉันก็ต้องเข้ามาสิ”

วนิธาไม่ยอมเชิญหล่อนเข้าบ้าน เธอพูดอย่างใจร้ายนิดหน่อย “คุณไปเถอะ! ฉันจะบอกกับพ่อเอง”

“วนิธา พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน มีเหตุผลอะไรที่เธอต้องปฏิเสธฉันที่เป็นแม่เลี้ยงไม่ให้เข้าบ้านกัน?”

บทที่ 1051

เหมือนขโมยจูบเขา

นรชัยเอาส่วนที่แตกอยู่บนพื้นนั้นทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว และ วนิธาที่นั่งอยู่บนโซฟานั้นรู้สึกตกใจมองเขา ทำทุกอย่างเสร็จ เมื่อเขาเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดเสร็จก็เดินเข้ามาในห้องโถง

วนิธารินน้ำอุ่นให้เขา" ลำบากเธอเลย"

นรชัยนั้นรับมาดื่ม ดื่มไปพลางพูดกับเธอไปว่

บทที่ 1052

เป็นห่วงในทุกๆด้าน

ก็พอดีฉากนี้ของเธอถูกกันแค่กระจก นรชัยก็เลยเห็นเขาอดที่จะยิ้มไม่ได้

โทรศัพท์ของวนิธาดังขึ้นเธอหยิบขึ้นมาดู ก็เป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการโทรมา เธอรับอย่างไม่รีรอ" สวัสดีค่ะหัวหน้า"

" คุณวนิธา วันนี้คุณส่งฉบับใหม่มาให้ก่อนได้หรือเปล่า พวกนักอ่านนั้นเร่งแล้ว