บทที่ 1006

บทที่ 1006 ภวิกาเขินอาย

กินอาหารค่ำเสร็จแล้วออกจากคฤหาสน์ชโยธา กชนิภามองทัศนียภาพข้างนอกหน้าต่าง มุมปากนั้นยิ้มมาตลอดเพราะเธอดีใจยังอดไว้ไม่อยู่

เรื่องที่เธอกังวลใจที่สุด กลับเปลี่ยนเป็นดีที่สุด ปฏิคมและภรรยาได้รักใคร่เอ็นดูและให้การยอมรับเธอ ทำให้เธอนั้นสบายใจไม่ต้องกังวลอะไรอ

บทที่ 1007

บทที่ 1007 คัดลอกเนื้อเพลง

ในที่สุดคำพูดที่ควรจะพูดก็พูดออกมาเสร็จแล้ว วางดอกไม้สดและของบูชา เรวัตก็ประคองคุณยายเข้าไปนั่งในรถ คุณยายนั้นก็สะอื้นนั่งอยู่ในรถไม่พูดอะไร

คืนนี้ก็มีรายการหนึ่งกำลังเตรียมล่วงหน้า นี่เป็นเพียงแค่การแข่งขันร้องเพลงของสถานีโทรทัศน์ทั่วไปจัดตั้งขึ้นและ

บทที่ 1008

บทที่ 1008 ชดใช้

เพราะเรื่องนี้ทำให้กชนิภาโกรธ จนตลอดทั้งคืน เมื่อถึงเวลาตีสามเธอถึงจะหลับอย่างสะลึมสะลือไป แต่ว่าเรื่องนี้เธอจะไม่ปล่อยไว้

ทุกๆคำพูดในเนื้อเพลงนั้น เป็นตัวแทนความรักของเธอที่มีต่อเรวัต ถ้าให้ลัลล้ากับมะลิร้องออกมาทำให้เธอรู้สึกไม่ดี

ถึงขนาดให้มีความรู้สึก