บทที่ 24 คนที่เป็นโรคหัวใจจริงๆ ที่แท้ก็คือเธอ

“นี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการหรอกหรอ คุณแต่งงานกับเสิ่นฉ่ายหมุย ฉันก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขของฉัน พวกเราจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก โอเคมั้ย！”

คำพูดของเสิ่นฉ่ายเวยเหมือนมีดคมที่เสียดแทงความรู้สึกดีใจและความหวังทั้งหมดของซ่งหมิงเยี่ย

ซ่งหมิงเยี่ยก

บทที่ 25 เส้นทางการวิ่งตามภรรยาอย่างไร้ขีดสุดได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

นั่นเป็นการเข้าใจกันโดยไม่ต้องสื่อสารกันที่แปลกอย่างหนึ่ง เขาสามารถรับรู้ถึงความรู้สึกต่างๆของเสิ่นฉ่ายเวย ราวกับเธอได้อยู่ข้างกายเขา

ดังเช่นตอนนี้เธอก็ได้กลับมาแล้ว ปรากฏตัวขึ้นมาอยู่ตรงหน้าเขา

เพียงแค่เธอไม่ยิ้มให้เขา

บทที่ 26 ฉันกำลังจีบเธอ

“ลูก...” เสิ่นฉ่ายเวยกลับมาบ้าน ก็รีบวิ่งไปหาลูกทันที ไม่เจอสองวัน ใจของเสิ่นฉ่ายเวยก็กังวลอยู่ตลอด

เด็กน้อยนอนอยู่ในอ้อมแขนอย่างเงียบนิ่ง พอเห็นเสิ่นฉ่ายเวยแล้ว มือเล็กก็โบกมืออย่างดีใจ

เสิ่นฉ่ายเวยรับลูกมา สิ่งที่มารบกวนจิตใจก็ถูกทิ้งเอาไว้ทันที

“วันนี้