บทที่ 8

ฉันเป็นแมว

‘ฮือ…’

ฉันขดตัวกลมหลับลึกบนเบาะนอนนุ่มนิ่ม

กำลังพอใจกับความฝันที่ได้วิ่งเล่นอย่างสนุกสนานไปทั่วสวรรค์แมวที่เต็มไปด้วยแคทนิป[1] อาหารกระป๋อง กล่อง และถุงพลาสติก จนละเมอเหมียวๆ แต่แล้วจู่ๆ ก็ต้องตื่นจากฝัน

ได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ

ฉันกระดกหัวขึ้นเงี่ยหูฟัง สายตาเพ่งไปในความมืดค้นหาที่

บทที่ 9

คนที่เคยลิ้มลองเนื้อย่อมรู้รสชาติ

อะไรชื้นๆ สากๆ ทั้งแสบและจั๊กจี้ ความรู้สึกแปลกๆ ที่ถูกสัมผัสยังเปลือกตา จมูก และแก้มเรื่อยมาตามลำดับ จีฮวันตกใจถึงกับลืมตาตื่น

ใช้มือปัด ‘ป้าบ’ นึกว่าแมลงไต่หน้า แต่สิ่งที่จับได้มีแต่หน้าตัวเอง จีฮวันปรับท่าหนุนหมอนก่อนสะดุ้งเฮือก ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

ใบหน

บทที่ 10

-1 ใครเบื่อโลก ลองอ่านนิยายโรแมนซ์สิ!

หลังออกจากบริษัท แต่ละวันของจีฮวันก็แน่นเอี๊ยดอย่างแน่นไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว เนื่องจากตารางกิจวัตรประจำวันสุดเพอร์เฟกต์

ตื่นหกโมงเช้าทุกวันเหมือนตอนยังทำงาน ไปศูนย์ออกกำลังกายแถวบ้าน หลังจากเริ่มต้นวันด้วยการว่ายน้ำตอนเช้า ก็กลับมาทำความสะอาดบ้านจนวิ้งวั