บทที่ 73-2 ราวกับแข่งกันว่าใครเป็นคนขี้ขลาดกว่า

“ไปจ่ายตลาดอะไรกัน! ถ้าซื้อแล้วก็ต้องขนมาสิ!”

“ที่ผ่านมาใช้เท้าฟังหรือยังไงครับ ใครจะไม่อยากไป มันเป็นเหตุสุดวิสัย! แล้วคุณนักเขียนทำไมไม่รับโทรศัพท์ ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ! ถ้าทิ้งที่อยู่ไว้ ถึงจะดึกยังไง ผมก็ต้องไปแน่!”

“อ๊ะ นี่เป็นความผิดฉันงั้นเหรอ

บทที่ 74-2 คุณจีฮวัน เรามาเริ่มต้นกันใหม่เถอะ

ราฮีวางเอกสารสองชุดลงตรงหน้าประธารปาร์คกับคุณนายจาง

พอเห็นไม่ได้มีแค่ภาษาเกาหลี ประธานปาร์คที่แทบจะเรียกว่าเป็นคนโง่ ก็โยนกระดาษปึกหนาทิ้งอย่างไม่สนใจ

คุณนายจางที่จบแค่ม.ต้น และไม่ได้ฉลาดไปกว่าประธานปาร์คทำเป็นอ่านอย่างตั้งใจ แต่มีทั้งภาษาอังกฤษและตัวอัก

บทที่ 75-2 ผมชอบผู้หญิงคนนั้นจากใจจริง

เบียร์กระป๋องใหญ่สองกระป๋องและกับแกล้มต่างๆ ทั้งหนวดหมึก เนื้อปู ปลาโชวี ถูกซื้อมาเพียบ อึนคังออกมาจากร้านสะดวกซื้อ

อากาศหนาว ขณะที่อึนคังยืนคิดว่าจะไปดื่มที่สวนริมทะเลสาบก่อนพระอาทิตย์ตกดีหรือไม่ ก็มีใครบางคนมาตบไหล่เธอเบาๆ

“อ๊ะ คุณหมอ!”

อึนคังยิ้มกว้างเมื่อ