บทที่ 32

เมื่อสัตว์ร้ายในตัวฉันตื่น

จีฮวันช้อนใต้สะโพกของอึนคังอุ้มขึ้นมา อึนคังกอดคอเขาเอาไว้แน่น

ร่างที่แทบจะรวมกันเป็นหนึ่งเดียวเดินออกจากห้องรับแขกตรงไปยังห้องนอน แค่ระยะทางสั้นๆ แต่กลับรู้สึกว่าช่างยาวไกลนัก เหมือนช่วงเวลานี้ยาวไกลไม่จบสิ้น ร่างกายร้อนผ่าวขึ้น

อึนคังกอดคอจีฮวันไว้ด้วยมือข้างห

บทที่ 33

เช้าวันรุ่งขึ้นของวันไนต์

“คร่อกกก…ฟี้ คร่อกกก ฟะ ฟี้!”

ราฮีลืมตาตกใจตื่นเพราะเสียงกรนที่ดังสนั่น สะเทือนไปยันเพดานของซองบอม เพราะนอนใส่ที่อุดหู เลยนอนหลับๆ ตื่นๆ ราฮีนั่งอยู่บนเตียงจ้องมองซองบอมด้วยสายตาเหม่อลอย

สภาพผ้าห่มผืนบางไปกองอยู่ใต้เท้า ซองบอมนอนแผ่หลาในสภาพกางเกงในตัวเดียว ทุกคร

บทที่ 34

บราเซียร์สีม่วงกับปีกนางฟ้า

“อะไร ดูทำหน้าเข้า ผิดหวังขนาดนั้นเลย? อุตส่าห์ทำเซอร์ไพรส์มาเยี่ยม ตามมารยาทควรต้องทำเป็นดีใจหน่อยไม่ใช่หรือไง!”

ความผิดหวังของจีฮวันเปลี่ยนเป็นความโมโหทันที

“มาทำไมแต่เช้า ไม่ติดต่อมาก่อน”

จีฮวันพูดห้วนๆ แต่ซอกยอนดันตัวเข้ามา

“จะมาทำไมล่ะ ก็นายเล่นไม่ติดต่อมา