บทที่ 22

-2 หรือเขาจะชอบฉัน?

จีฮวันเข้าไปขวางระหว่างอึนคังกับถุงขยะเหมือนเจ้าหน้าที่กักกันโรคที่เข้าควบคุมเขตโรคระบาด เสียใจที่มัวแต่ทำสัญญาเลยลืมเอาไปทิ้งเสียสนิทเลย

“ฉันเอาไปร้านซักรีดให้เองค่ะ เอามาเร็ว”

อึนคังพุ่งไปทางขวา จีฮวันก็ขยับมาสกัดขวา

“ไม่ครับ ผมไม่ใส่แล้ว”

อึนคังขยับหลบมาทางซ้าย จีฮวั

บทที่ 23

อย่างไรก็ไม่ใช่สเปกของกันและกัน

อึนคังเอียงคอสงสัย สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

“คิดเรื่องไร้สาระแบบนั้นได้ยังไงครับ ทำไมครับ เพราะอะไร มีหลักฐานอะไร”

“มันแปลกนี่คะ คุณพีบีกับฉันก็เพิ่งรู้จักกัน แต่จะมาช่วยทำงาน แถมยังให้หักแบ่งจากค่าจ้างของตัวเอง เสื้อผ้ารองเท้าราคาแพงต้องมาพังเพราะฉัน แต่ก็ไม่ย

บทที่ 24

หรือ ‘ความประหลาด’ มันจะติดกันได้?

จีฮวันเลียริมฝีปากของอึนคัง ตามด้วยกัดเบาๆ อีกทั้งยังตามขบเม้มริมฝีปากล่างที่อวบอิ่มด้วยฟันหน้าวนเวียนซ้ำไปมา

ทนความรบเร้าไม่ไหว ในที่สุดริมฝีปากของอึนคังก็เปิดออก จีฮวันแทรกลึกเข้าไป เกี่ยวพันลิ้นชุ่มชื้นของอึนคังที่ถอยอย่างไม่มั่นใจ

หวาน มีรสขมเล็กน้อย