บทที่52รักสามเศร้า

พอถึงเวลาจะไปเวินหน่วนไม่ได้เอาอะไรติดไปด้วยเลยจะมีก็เพียงแค่ชุดเอาไว้เปลี่ยนของลูกเธอสองชุดแค่นั้น

เจียงอี้กลับมาก็ราวๆพลบค่ำ,บทที่เขากลับมานั้นก็พบเพียงแต่ความว่างเปล่า

เวินหน่วนไม่อยู่ถาวถาวเองก็ด้วย

เมื่อถามสาวใช้ที่บ้านเธอก็บอกว่าเวินหน่วนออกไปตั้งแต่เช้

บทที่53แค่เริ่มต้นก็ผิดพลาดแล้ว

เป็นลายมือที่เจียงอี้คุ้นเคย

ใช่แล้วหล่ะ,มันเป็นของเวินหน่วน

เป็นไดอารี่ที่บันทึกชีวิตประจำวันของเวินหน่วนหรอ?

มาถึงตรงนี้เจียงอี้ยิ่งสนใจขึ้นไปใหญ่เขาลุกขึ้นนั่งตัวตรงแล้วเริ่มเปิดอ่าน

สมุดบันทึกยังคงทีกลิ่นอ่อนๆของดอกพุดซ้อนซึ่งเป็นกลิ่นน

บทที่54ความรักที่บันทึกไว้ในไดอารี่

แต่ว่าทำไมเวินหน่วนถึงได้ทำตัวโง่เง่าแบบนี้!?

ทำไมต้องอดทนอดกลั้นมาตั้งแต่ต้นด้วย?

หัวใจของเจียงอี้มีแต่คำๆนึงในนั้นเจ็บเขาเจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออก

เขาอ่าต่อไปด้วยมืออันสั่นเทาที่เธอเขียนลงไปในทุกๆหน้าทั้งหมดนั้นมันเกี่ยวข้องกับเขาทั้งนั้นความท