บทที่ 493ไร้หนทางเดินต่อ

ณ โรงแรมเมเปิ้ลแดง

ญาณิดาสวมเสื้อกานลมสีน้ำเงินเข้มแล้วกานร่มสีดำไว้ เดินลงจากรถ เดินไปหน้าประตูโรงแรมทีละก็าว ต่อมาพลางมีคนพาเธอขึ้นลิฟต์ไป

ห้อง1966

จิดาภาเห็นนำทางทิ้งการ์ดไว้แล้วเดินจากไป โครงคิ้วที่เข้มนั้นเลิกขึ้นมา เธอจะเข้าไปจริงเหรอ?

ติ้ง

บทที่ 494 ที่แท้เขารู้ก่อแล้ว

นึกถึงคำพูดที่ญาณิดาพูด ดานิกาช่างโกรธจนตัวสั่น และที้ พลางมีชายหนุ่มสวมชุดสูตรปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ “หวัดดีครับคุณดานิกา”

“คุณคือใครคะ?”ดานิกามองคนนั้นด้วยความสงสัยนัก ไม่รู้ว่าเมื่อกี้ได้พูดอะไรที่ไม่ควรพูดไปหรือเปล่า ถ้าเกิดมีคนได้ยินไป เธอจึงรีบปฏิเสธทันที

บทที่ 495 เหตุด่วน

ตามที่พูดแล้วก็สมเหตุสมผลนะ

ท่านจิรชยาปลอบใจญาณิดาไป แล้วลุกขึ้นเดินไปที่ห้อง พลางพูดเรื่องนี้ให้จิดาภา จากประสบการณ์บริหารธุกิมานานของเขาแล้ว เรื่องนี้คงไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็น

“จิดาภา ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันแปลกๆ”

จิดาภาพยักหน้าเธอเองก็รู้สึกญาณิดาเป็นคนมีคว