ตอน 1
ประธานสุดที่รัก
บทที่ 1 เรื่องนี้ฉันสามารถช่วยคุณได้
กลางดึกสี่ทุ่ม จิดาภาลากร่างของตนที่อ่อนระโหยโรยแรงถึงคอนโดอย่างเมามายและสะลึมสะลือ
หลังจากคืนนี้ไป เธอจะต้องแต่งงานแล้ว ดังนั้นเธอจึงชวนเพื่อนสองสามคนมาร่วมปาร์ตี้สละโสดด้วยกัน ไม่รู้ว่าดื่มไปมากเท่าไหร่เธอถึงได้เมาขนาดนี้
จิดาภานอนหลับตาพักผ่อนอย่างไร้เรี่ยวแรงอยู่บนโซฟา เธอกลับได้ยินเสียงของการเคลื่อนไหวที่แปลกๆ ดังลอดออกมาจากห้องอาบน้ำ เหมือนกับว่าเป็นเสียงหอบหายใจของผู้หญิงกับผู้ชาย เธอค่อยๆ คลำตามทางไปใกล้กับกำแพง ก็ได้ยินเสียงที่กระตุ้นของฝ่ายหญิงดังลั่นออกมา
“เร็วอีกสิ….เร็วอีก!”
เสียงกระแทกที่น่าอับอายได้ยินมาถึงแก้วหูของจิดาภา หลังจากนั้นเสียงกระแทกก็หยุดไปอย่างกะทันหัน เหมือนกับว่าเลือดในตัวของเธอแข็งเป็นน้ำแข็งไปหมดแล้ว อีกฟากของกำแพงยังหลงเหลืออยู่แต่เสียงหอบหายใจหนักๆ ของผู้ชาย
“อย่าเสียงดัง เดี๋ยวจิดาภาตื่น เธอรีบใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยเลย เดี๋ยวฉันส่งเธอกลับบ้าน” ฝ่ายชายกระซิบเสียงเบาๆ อยู่ในลำคอ
“ทำไม นายกลัวว่าเธอจะรู้ว่าพวกเราทำอะไรกันเหรอ วางใจเถอะ คืนนี้ภาดื่มไปเยอะมาก...พรุ่งนี้นายก็ต้องแต่งงานกับภาแบบถูกต้องตามกฎหมายแล้ว งั้นคืนนี้นายก็ต้องมาทำกับฉันให้เต็มที่สิ”
ชนิศาจูบลงไปที่ริมฝีปากสีแดง เธอกวาดหางตาไปกลับเห็นว่าที่ประตูมีเงาที่ถูกแสงอ่อนๆ สาดส่องมากระทบ เธอจึงยิ้มมุมปากและพูดในใจอย่างเย็นชา ‘จิดาภา แบบนี้เธอก็ควรตายใจได้แล้วนะ เป็นแบบนี้ลูกในท้องของฉันก็จะมีฐานะที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว’
ด้านนอกของประตูห้องอาบน้ำ จิดาภากำลังกลั้นน้ำตาเอาไว้ แล้วเดินโซเซถอยหลังไปสองก้าว กว่าจะไปยืนพิงกำแพงอย่างมั่นคงได้อย่างยากลำบาก
เธอยอมแพ้ที่ยกบทนางเองให้กับชนิศาเพื่อผู้ชายคนนี้แล้ว
จนกระทั่งเป็นเพราะว่าเขาพูดประโยคนั้นออกมา เธอเลยคิดจะยกของของตนทั้งหมดให้กับชนิศา
แต่นึกไม่ถึงเลยว่า….พวกเขาจะแอบคบชู้กันมาตั้งนานแล้ว!
ในห้องอาบน้ำ การเสพสุขอย่างดุเดือดยังคงดำเนินต่อไป แต่พอผ่านไปนานสักพักเสียงของการเคลื่อนไหวก็ค่อยๆ เบาลง
จิดาภากลับไปนอนควบคุมความเจ็บปวดรวดร้าวในใจอยู่บนโซฟาเงียบๆ
ผ่านไปสักครู่หนึ่ง ชนิศาก็ควงแขนชายคนนั้นออกไปจากคอนโด
ตอนนั้นจิดาภาหลบอยู่หลังม่าน เห็นทั้งสองคนนั่งกระหนุงกระหนิงด้วยกันในรถด้วยตาของตัวเอง หัวใจของเธอเจ็บจนใกล้จะระเบิดอยู่แล้ว น้ำตาไหลซึมออกมารอบๆ ตาของเธอในทันที
ผู้ชายคนนั้นรับปากกับเธอไว้ว่าพรุ่งนี้จะไปเอาใบรับรองที่สำนักงานกิจการพลเรือนไม่ใช่เหรอ แล้วเขาเตรียมตัวที่จะจบลงแบบนี้ได้ยังไง!
ในใจของจิดาภามีความเศร้าวังเวงละเย้ยหยันปะปนกัน เธอทั้งเจ็บปวดทั้งเกลียดชัง เกือบจะไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน วันต่อมาเธอยังคงมุ่งหน้าไปที่สำนักงานอำเภอ เธออยากรู้ว่าชเยศจะปฏิบัติตัวกับเธอยังไง
ถึงเวลานัดแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของชเยศ
จิดาภารอที่ระเบียงทางเดินมาหนึ่งชั่วโมงแล้ว สุดท้ายแล้วเธอก็รับโทรศัพท์ “ภา ตอนนี้ชนิศาอบรมคนใหม่แทนเธอแล้วก็บาดเจ็บเข้า ตอนนี้ผมจำเป็นต้องไปจัดการเรื่องนี้ ส่วนเรื่องการจดทะเบียน...เราเลื่อนวันไปก่อนนะ!!”
หึ...เขาพูดออกมาได้สบายใจขนาดนี้เชียว
จิดาภากำมือถือในมือแน่น แล้วกดวางสายอย่างรุนแรง หลังจากที่เธอเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เธอก็ตัดสินใจว่าจะไม่แต่งงานแล้ว! เลื่อนไปก่อนเหรอ ให้เขามโนเองต่อไปเถอะ!
ในเมื่อความสัมพันธ์ของชนิศากับเขาแน่นแฟ้นลึกซึ้งมากว่าเธอมานานหลายปี งั้นเธอคงต้องยินดีกับผู้ชายเลวและโสเภณีร่านคู่นี้แล้ว!
จิดาภาหันหลังเตรียมจะเดินไป แต่เธอกลับเห็นว่าที่ประตูใหญ่มีรถหรูหราจอดอยู่ไม่ไกล มีผู้ชายร่างสูงหุ่นดีคนหนึ่งเดินลงมาจากรถและเดินตรงมาทางนี้พลางยกมือขึ้นมาเพื่อจะถอดแว่นกันแดดที่สวมอยู่ออก ในบทที่เอาแว่นกันแดดออกเหมือนกับว่าโลกทั้งโลกโดนออร่าของเขาบดบัง
เขาทำให้คนอื่นมีความรู้สึกถูกบีบบังคับอย่างแปลกประหลาด เหมือนกับว่าเขาเป็นกษัตริย์แล้วมาตรงที่แห่งนี้
ทันใดนั้นจิดาภาก็นึกขึ้นมาได้ เธอเคยเห็นพวกเขาอยู่ในกิจกรรมของแบรนด์ยี่ห้อมาแล้วครั้งหนึ่ง เขาคือจิรภาสผู้เป็นประธานบริษัทเค.เอฟ
เวลาผ่านไปสองปี ความที่ดูมีพลังของเขาก็ยังคงดูสง่าเหมือนเก่า ชุดสูทนั้นถูกตัดให้เข้าพอดีกับตัวของเขา ซึ่งทำให้ร่างของเขานั้นดูสูงเด่นสง่า ทั้งตัวของเขาส่งกลิ่นอายที่หักห้ามอารมณ์รักใคร่มาแต่ไกล
“ท่านประธาน ยังติดต่อคุณธนิดาไม่ได้เลย ต้องการให้ส่งคนไปรับไหมครับ” ผู้ช่วยของจิรภาสเอ่ยถามเบาๆ
“ไม่ต้อง ฉันไม่รอผู้หญิงที่แม้งานแต่งงานก็ยังมาไม่ตรงเวลาหรอก” เขาพูดเสียงต่ำ สีหน้าของเขาดูไม่ดีนัก
“แต่ว่าท่านประธานใหญ่ต้องการให้คุณแต่งงานวันนี้นะครับ มิฉะนั้นละก็….” ผู้ช่วยพูดออกมาอีกครั้งด้วยเสียงที่เบาลงกว่าเดิม
“ฉันให้เวลานายยี่สิบนาที ไปหาสาวสวยที่ไหนก็ได้มาให้ฉัน” เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาและไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
สาวสวยที่ไหนก็ได้เหรอ?!
สายตาของจิดาภาเป็นประกายเล็กน้อย จิรภาสต้องการจะแต่งงานกับผู้หญิงคนใดก็ได้ และเธอก็เพิ่งจะโดนคู่หมั้นหักหลัง เธอจำเป็นต้องหาผู้ชายที่พึ่งพาได้สักคนมาเพื่อทำให้ชเยศเสียหน้า!
เธอจะต้องบอกกับชเยศ ว่าเธอไม่ต้องการเขาแล้ว เธอ จิดาภาคนนี้หาผู้ชายที่ดีกว่าเขาได้ เขาจะได้เสียใจในภายหลัง!
“ท่านประธานจิรภาสคะ ถ้าคุณยังหาเจ้าสาวไม่ได้ละก็ ยินดีรับดิฉันไว้พิจารณามั้ยคะ...ขออนุญาตแนะนำตัวเองก่อนนะคะ ดิฉันคือจิดาภาค่ะ”
เหมือนเวลาหยุดอยู่ตรงนั้น จิรภาสคิ้วขมวดอย่างควบคุมไม่ได้ สายตาของเขามองไปที่ร่างผอมบางที่อยู่ตรงหน้าของตน
ตอน 2
บทที่ 2 เธอแต่งงานแล้ว
ไม่นึกเลยว่าจะมีผู้หญิงกล้ามาพูดแบบนี้กับจิรภาส! ผู้ช่วยยืนจ้องเธอตาค้าง...ผู้หญิงคนนี้บ้ารึเปล่านะ
เบื้องหน้าของจิรภาสคือจิดาภา แม้ว่าจิดาภาจะยิ้มอยู่ แต่ที่จริงแล้วหัวใจเธอเต้นแรงไปถึงคอและดวงตาแล้ว เธอตัดสินใจที่จะทำโดยที่ไม่มีวันลังเลใจเลย
ดังนั้นจิดาภาจึงยืดหลังตรง บังคับให้ตัวเองให้ไม่หวาดหวั่นที่จะทนต่อสายตาที่น่าเกรงขามดั่งพระราชาของผู้ชายคนนี้
“จิดาภาเหรอ”
ริมฝีปากบางของจิรภาสค่อยๆ เปิดออก เสียงที่เต็มไปด้วยความดึงดูดของเขาเอ่ยชื่อเธอออกมา
จิดาภากำมือแน่น“ค่ะ”
จิรภาสประเมินผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าของเขาอย่างละเอียด ใบหน้าที่หล่อแบบเย็นชานั้นไร้ซึ่งอารมณ์ จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับผู้ช่วยอย่างคาดไม่ถึงว่า “เอาข้อมูลของเธอมาให้ฉัน!”
จิดาภาเม้มริมฝีปากแน่น อดกลั้นความรู้สึกตื่นเต้นดีใจเอาไว้ รอคอยการตัดสินใจสุดท้ายของผู้ชายคนนี้
ผู้ช่วยของจิรภาสไม่กล้าที่จะขัดคำสั่งของจิรภาส ในเวลานั้นเอกสารทั้งหมดของจิดาภาก็อยู่ในมือของเขาทั้งหมดแล้ว
สองสามนาทีต่อมา เขายืนอยู่หน้าประตูของสำนักงานอำเภอ เขาก็พูดกับเธอออกมาหนึ่งคำ “ได้”
ในตอนนั้น จิดาภาก็ถอนหายใจออกมา
เขาตกลงแล้ว!
แต่งงานกับจิรภาสเป็นการตัดสินใจของทั้งสองฝ่าย อย่างน้อย พวกเขาก็ไม่ได้บังคับขืนใจฝ่ายตรงข้าม และไม่จำเป็นต้องมีความรู้สึกที่รักใคร่ต่อกัน
และจากนั้นจิดาภาจะทำให้ชเยศได้รู้ว่าคำว่าเสียใจในภายหลังมันเป็นยังไง!
ขั้นตอนการจดทะเบียนสมรสผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในบทที่เดินออกมาจากสำนักงานอำเภอพร้อมกับจิรภาส ในมือของจิดาภามีใบทะเบียนสมรสอยู่เล่มหนึ่ง
‘ที่แท้การแต่งงานก็ง่ายแบบนี้เอง’
แสงอาทิตย์แสบตามาก แต่กลับสู้ออร่าที่สว่างเจิดจ้าของชายที่อยู่ข้างกายเธอไม่ได้
“คือว่า...คุณจิรภาสคะ มีเวลาให้ดิฉันสักสองสามนาทีมั้ยคะ” จิดาภารั้งเขาไว้ด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง แม้ว่าเธอจะได้รับมีทะเบียนสมรสแล้ว เธอก็ยังรู้สึกห่างไกลจากเขา แต่แบบนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี
คิ้วของชายหนุ่มขมวดเล็กน้อยเพราะเธอเรียกเขาว่าคุณจิรภาส สายตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาไปชั่วขณะ จากนั้นก็คือตอบลงท้ายไปตามนั้น “ครับ”
จิดาภาก้าวเร็วเข้าไปอีกสองสามก้าวเพื่อเข้าใกล้รถเขามากขึ้น
“เธออยากจะพูดอะไร” เขาจ้องมองเธอเงียบๆ พิงเก้าอี้ด้วยท่าทางที่ดูมีระดับสูงส่งอย่างเห็นได้ชัด
“ตอนนี้พวกเราเป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฎหมายแล้ว แต่ว่าเรื่องของพวกเรา….ฉันยังไม่อยากจะให้เปิดเผยตอนนี้น่ะค่ะ” จิดาภาก้มหน้าก้มตาพูดอย่างระมัดระวัง พลางเอาปลายนิ้วชี้แตะกันถี่ๆ หลายทีด้วยความเคอะเขิน
“เหตุผลล่ะ” เขาไม่ได้ปฏิเสธโดยตรง แต่กลับเอ่ยถามเธอกลับเบาๆ
“ฉันอยากจะแก้ไขเรื่องนี้ด้วยตัวเองก่อน ไม่ทำให้ล่าช้าเสียเวลามากแน่นอนค่ะ!”
จิรภาสฟังแล้ว เขาก็อมยิ้มอย่างมีชั้นเชิงลึก จากนั้นก็ตอบเธอด้วยคำตอบที่แสนจะอันตราย “ได้! แต่ผมให้เวลาเธอไม่เกินสามเดือนนะ”
“พรุ่งนี้ ผมจะส่งคนมารับคุณ”
“รับฉันเหรอคะ” จิดาภาตอบสนองช้า เธอเอ่ยปากถามเขาออกไปอย่างประหลาดใจ
“ตอนนี้เธอเป็นคุณผู้หญิงของตระกูลปรีดาอัครกุลแล้ว สามีภรรยาก็ต้อองอยู่บ้านหลังเดียวกันสิ” สายตาของเขามองไปที่ใบจดทะเบียนสมรสในมือของจิดาภาอย่างรวดเร็ว
จิดาภาคิดไปคิดมาสักพัก แต่เหมือนกับว่าจะไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ เธอเลยต้องพยักหน้าตอบรับ “ฉันตกลงค่ะ”
จิดาภาลงจากรถที่ข้างถนน ก็เห็นรถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่งขับไกลลิบสายตาของเธอไป ราวกับว่าเธอกำลังก้าวอยู่บนปุยนุ่น เธอได้แต่งงานแล้ว แถมยังได้แต่งงานกับผู้ชายที่มีชื่อเสียงซะด้วย!
คลื่นลูกใหญ่ที่อยู่ในใจและความตื่นเต้นที่หยุดไม่ได้ จิดาภารู้สึกกะปรี้กะเปร่าขึ้นมา เธอรีบสยบความรู้สึกที่อยู่ภายในใจแล้วเรียกแท็กซี่ เธอยังมีสิ่งที่ต้องทำอีกมากมาย!
รถของจิรภาสขับตรงผ่านไปสองทางแยก
นิ้วมือที่เรียวยาวของเขาพลิกเปิดหน้าหนังสือพิมพ์อย่างเรื่อยเปื่อย แล้วกำชับผู้ช่วยของตน “ตอนนี้นายไปบอกคุณปู่เรื่องที่ฉันแต่งงานได้แล้ว แล้วก็อีกอย่าง...ไปสืบมาด้วยว่าจิราภาเพิ่งประสบพบเจอเรื่องอะไรมารึเปล่าด้วย”
เขาจำได้ ว่าจิดาภาคือราชินีแห่งการแสดงเมื่อสองปีก่อน ถูกยกย่องให้เป็นนางฟ้าหน้าสดแห่งวงการบันเทิง แต่บทที่ดังที่สุดนั้นกลับต้องดับลงไปเพราะมีข่าวอื้อฉาวกับชเยศซึ่งเป็นท่านประธานของบริษัทs.j
ผู้หญิงแบบนี้ ที่เสนอตัวเข้ามาแต่งงานกับเขาเอง ต้องมีอะไรปิดบังแอบแฝงอยู่แน่ๆ
พอนึกถึงรูปร่างลักษณะของผู้หญิงคนนั้น ริมฝีปากของเขาก็ยกขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มเล็กน้อย
ตอน 3
บทที่ 3 การแก้แค้นได้เริ่มขึ้นแล้ว
จิดาภากลับถึงบ้านก็จัดกระเป๋าเดินทาง เตรียมตัวจะย้ายไปอยู่บ้านของจิรภาสในวันพรุ่งนี้
เธอรู้ว่าที่เธอทำลงไปวันนี้มันบ้ามากเกินไป ไม่นึกเลยว่าจะไปขวางให้ชายแปลกหน้ามาแต่งงานกับตัวเองได้จริง!
แต่เธอไม่เสียใจที่ทำลงไป คนที่จะเสียใจต้องเป็นคู่ผีเน่าโลงผุนั่นต่างหาก
“ภา นี่ชเยศเอง ภาทำอะไรอยู่ เปิดประตูเร็ว” ชเยศยืนอยู่นอกประตูห้องคอนโดของจิดาภาพลางตะโกนออกมาอย่างร้อนใจวิตกกังวล
เขานึกไม่ถึงเลยว่าจิดาภาจะเปลี่ยนรหัสที่หน้าประตูห้องของเธอ หรือว่าเธอจะรู้เรื่องของเขากับชนิศาแล้ว!
“นายมาทำไม” จิดาภายังคงรักษาสภาพจิตใจให้สงบอยู่ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะเปิดไพ่ให้เขาดู
ชเยศมองเธออย่างสงสัยสักพักหนึ่ง แต่ไม่พบว่ามีอะไรที่ผิดปกติไปจากเดิม เขาคิดว่าเธอคงจะนอนไม่พอ ก็เลยพูดออกไปอย่างมีวัตถุประสงค์ “ตอนนี้ชนิศาบาดเจ็บอยู่ คืนนี้ภาไปทดสอบบทแทนเขานะ พอถึงโรงแรม ภาก็แค่ใส่ผ้าปิดปากแล้วทำว่าป่วย เรื่องแค่นี้เธอคงถูไถไปได้สบาย”
“ถูไถไปได้สบายๆ เหรอ” จิดาภาเบิกตากว้างเล็กน้อย “เรื่องที่ชนิศานอนโรงพยาบาล นักข่าวรู้เรื่องนี้แล้วใช่มั้ย”
ชเยศอยากให้เธอไปแทน ก็เลยต้องคิดแผนการบางอย่างขึ้นมาซะก่อน
“ฉันเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว ผู้จัดการของศาก็จะให้ความร่วมมือกับภาได้แน่ ยิ่งกว่านั้นศาก็ต้องมาเจ็บตัวเพราะภานะ ภาไม่คิดจะช่วยศาแก้ไขสถานการณ์นี้เหรอ ใจร้ายเกินไปแล้วนะ!”
บทนี้มีความสำคัญอย่างมากต่ออาชีพในอนาคตของชนิศา ไม่อย่างนั้นชเยศคงไม่วิ่งเต้นขนาดนี้หรอก
คำพูดที่หน้าด้านไร้ยางอายแบบนี้ออกมาจากปากของคนแบบเขาจนได้ ในตอนนี้จิดาภาถึงตระหนักได้ว่าก่อนหน้านี้เธอโดนหลอกได้น่าเวทนามาก ถึงขนาดต้องออกไปทำงานวุ่นวายสองสามครั้งเพื่อชนิศา แท้จริงแล้วสำหรับเขานั้นคุณค่าของเธอก็มีเพียงเท่านี้
“ได้ ฉันไปก็ได้” จิดาภาก้มหน้าลงด้วยความขุ่นเคืองแล้วพยักหน้าตอบรับ
ในเมื่อพวกเขาอยากให้เธอไปขนาดนั้น งั้นคืนนี้เธอก็จะแสดงให้ดี เพื่อจะได้ไม่ให้พวกเขาผิดหวัง
“ภาอย่าลืมไปออดิชั่นให้ตรงเวลานะ อย่าทำให้เรื่องวุ่นนะ” ชเยศจ้องหน้าจิดาภาและพูดอย่างจริงจัง
เขามองไม่ออกว่าเธอมีอะไรเปลี่ยนไป เขาหันหลังจากไปเพื่อไปปลอบใจชนิศา
จิดาภามองตามเขาจนเขาเดินจากไป ในใจก็ยืนหยัดบอกตัวเองอยู่ตลอดว่าเธอจะต้องเห็นพวกเขาทั้งสองพังพินาศย่อยยับด้วยตาของตัวเองให้ได้
พอปิดประตู เธอก็นั่งเงียบๆ คนเดียวเป็นเวลานานจึงจะหยิบมือถือออกมาแล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ผู้จัดการของตนฟัง
“ไม่จริงน่า ในสมองพวกเขาคิดอะไรกันอยู่ จะให้ราชินีจอเงินอย่างภาไปออดิชั่นแทนชนิศาเหรอ ฝีมือการแสดงกับขนาดรองเท้าส้นสูงของพวกเธอไม่เหมือนกันนะ เขาไม่กลัวจะถูกจับได้รึไง”
พี่นัฎโกรธจนเอามือตบโต๊ะ
“ภาจะไปค่ะ” จิดาภามองรูปคู่ที่ถูกเก็บขึ้นมาด้วยจิตใจที่สงบนิ่ง
“ภา เธอจะไปจริงเหรอ” พี่นัฎรู้นิสัยของจิดาภาเป็นอย่างดี ถ้าจิดาภาตัดสินใจทำแล้ว ไม่มีใครจะขวางเธอได้
จิดาภาเตะกล่องที่วางเกะกะตรงหน้าออกไปเบาๆ กระจกที่ใช้แต่งตัวสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่มีสีหน้าเรียบเฉยของเธอ “พี่นัฎคะ ภารู้ว่าพี่นัฎห่วงภา แต่เรื่องบางเรื่องไม่ทำก็ไม่ได้ค่ะ พี่ช่วยติดต่อนักข่าวของสถานีโทรทัศน์ให้ภาหน่อยนะคะ บอกพวกเขาว่าภามีข่าวใหญ่อยากจะแจ้งให้พวกนักข่าวทราบ”
“เมื่อก่อนภาเคยโง่ เพราะจริงจังกับความรู้สึกรักใคร่ที่มีกับชเยศมากเกินไป เชื่อใจเขามากเกินไป ตอนนี้ภาตาสว่างแล้ว ในเมื่อพวกเขากล้าที่จะหลอกใช้ภามาหลายต่อหลายครั้งแบบนี้แล้ว ก็ต้องตอบแทนให้สาสมสิคะ”
คำพูดของจิดาภาทำให้พี่นัฎปลื้มปิติยินดีเป็นอย่างมาก เธอติดตามจิดาภาด้วยความจริงใจ อยู่ข้างเธอมาตลอดไม่เคยจากไปไหน เธอรอวันนี้มาเนิ่นนาน วันที่จิดาภาจะตาสว่าง
“วางใจเถอะ พี่นัฎคนนี้จะอยู่ข้างคุณภาตลอดไป” พี่นัฎตกใจไปพักหนึ่งก็ถามเธออีก “แล้วภาตัดสินใจว่าจะทำยังไงต่อน่ะ”
“เขากล้าให้ฉันไปออดิชั่นแทนชนิศา คงจะคิดว่าฉันไม่กล้าไปปรากฏตัว ถึงตอนนั้นภาจะเปิดเผยตัวจริงต่อหน้าสาธารณะชน สัญญาที่ไม่เป็นธรรมที่เซ็นกับบริษัทs.j ในปีนั้นก็ถูกเปิดเผยความลับพอดี”
“พี่เข้าใจละ ถึงน้องภาจะวางมือแต่พี่ก็จะช่วยน้องภาอย่างเต็มที่”