บทที่ 271 ทำเองรับผลกรรมเอง

ยื่นมือและจับมือของทวิติยาที่กำลังดึงผมของวิสาข์อยู่ ปาลีพูดเย็นชา“ปล่อยเธอ”

ทวิติยาเห็นว่าตนเองเป็นผู้เสียยังมีคนกล้ามาห้ามเธออีกจึงโมโหและเงยหน้าขึ้นมามอง กำลังจะด่า แต่บทที่ เห็นหน้าปาลีชัด เธอกลับอึ้งอยู่นั่นอ้าปากค้าง

“ปาลี...ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่ได้ เธ

บทที่ 272 รักของเขารุนแรงมาก

ฟังเสียงที่ยุ่วยุของทวิติยา ปาลียังคงยืนอยู่กำที่ ไม่ขยับแต่ก็ไม่อธิบาย แค่มองดนุพลอย่างเฉยเมย ถ้าดนุพลฟังของทวิติยามาตบเธอ งั้นเธอก็ไม่หลบ ยืนให้เขาตบ

แต่หลังนั้น ความทรงจำที่ดีระหว่างพวกเขาเธอก็จะละทิ้งมันไปหมด

ตอนนั้นเขาไม่ได้ปกป้องเธอให้ดี เธอสามารถเข้

บทที่ 273 ฉากเด่นมาแล้ว

ฟังน้ำเสียงที่ทั้งอ่อนโยนทื้งใจดีของวิสาข์ ปาลีที่กำลังเป็นห่วงดนุพลอยู่ก็รู้สึกในใจอบอุ่นมาก ทีทแท้แม่แท้ๆของเธอเป็นคนมีเหตุผล ไม่เหมือนจาริณี มีแต่ด่าบ่นทุกวัน

อดความซาบซึ้งและความซับซ้อนในใจเอาไว้ ปาลีมองไปวิสาข์พูดขึ้น“คุณป้าคะ ฟังน้ำเสียงของคุณ รู้สึกว่าคุณมีอคต