บทที่2 ประธานมาเยี่ยม

ณ...จะไปอาบน้ำไหม”

ปาลีเห็นผู้ชายนั้นเอาแต่จ้องมองเธอ ตัวยิ่งร้อนกว่าเดิม เธอรู้นี่เป็นผลของยาโป๊ จึงพยายามกดดันแรงกระตุ้นในใจ

“อาบน้ำ?”

ดนุพลรู้สึกแปลกไปนิดๆ แล้วก็พยักหน้าและยิ้ม：“ผมต้องไปอาบน้ำเย็นจริงๆ”

ตัวร้อนแบบผิดปกติ

อีกทั้งโดนพวกนักข่าวไล่ตามตลอดทาง เขาก็เหงือกออกทั้งตัว ตอนนี้ตัวเหนียวไปหมด

ปาลีกุ้มหัวลงนิดๆ ชี้ไปประตู่อยู่ทางขวาด้วยหน้าเขินๆ “นั่นเป็นห้องน้ำ คุณไปสิ ฉัน....รอคุณได้”

“งั้นผมก็ไม่เกรงใจล่ะ”

ดนุพลไม่ได้คำนวลคำพูดของปาลี รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเหมือนหนี

ไม่นาน ห้องน้ำมีเสียงน้ำดังออกมา

ปาลีจับผ้าห่มที่หน้าอย่างแม่นๆ ลมหายใจหนักขึ้น

เธอตื่นเต้น ตื่นเต้นมากๆ

พอคิดถึงจะทำสิงนั้นกับผู้ชายแปลกหน้า เธอก็ตื่นเต้นจนใจกระดดดออกจากในคอ

โชคดี โชคดีที่ผู้ชายคนนี้....ก็ไม่เลว ปาลีแอบดีใจในใจ

เพราะภายจิตใต้สำนึก ปาลีไม่อยากหาผู้ชายที่แย่กว่ารฐา และดนุพลเป็นคนที่ดีกว่ารฐาอย่างแน่นอน

อย่างน้อย หน้าตาก็ดีกว่าแล้ว

หลัง5นาที ดนุพลได้สวมคลุมอาบน้ำสีขาวที่โรงแรมเตรียมไว้ออกมา

สำหรับปาลี ห้านาทีนี้เนินนานและทรมานมาก ยาโป๊เกิดผล ตอนนี้เธอรู้สึกร้อนเหมือนมีกองไฟอยู่ในร่าง หน้าแดงก่ำกว่าเดิมอีก

มองเห็นปาลีสีหน้าแปลกๆและร่างอ่อนเพลียนอนอยู่บนเตียง สีหน้าดนุพลเปลี่ยนทีทัน เขารีบเดินเข้าหาปาลี ถามว่า“คูณโดนวางยารึ”

“ฉัน.....”

ปาลีพิงอยู่หน้าอกของดนุพล พอได้สัมผัสผิวหนังของดนุพล ความเย็นสบายนั้นมำให้เธอครางออกมา

ปาลีกอดดนุพลแน่ๆอย่างไม่รู้ตัว เหมือนว่าต้องทำอย่างนี้เธอจึงได้สบายขึ้น

“เฮี่ย อย่ากอด”

กองไฟในใจของดนุพลเพิ่งดับไป ตอนนี้โดนปาลีจุดขึ้นมาอีก เขาเลยอดไม่ได้ด่าอยู่ในใจ

แต่ปาลีไม่สนใจเขาทนได้หรือทนไม่ได้ มัวแต่เอาตัวใส่เข้าหน้าออกของดนุพล ความเย็นสบายจากการสัมผัสผิวหนัง ทำให้ปาลีหลงไหล จนดึงคลุมอาบน้ำของเขาออกมา ทิ้งลงบนพื้น

“เธออย่าแตะต้องผม ไม่งั้น.....เธอต้องรับผิดชอบผลเอง”

กอดผู้หญิงในอ้อมกอด กองไฟในใจเขาโดนจุดขึ้นมาและลุกลามไปทั้งตัว

“อืม”

บัดนี้ ปาลีโดนยาโป๊ทำให้สมองมืนงงอยู จะฟังเข้าคำพูดของเขาได้ยังไง เธอรู้แต่เอาตัวบดร่างดนุพล

ดนุพลอดต่อไปไม่ได้“เธอจะโทษผมไม่ได้นะ”

แค่พลิกตัว ดนุพลก็ถ่วงลงตัวปาลีลงบนเตียง

แต่พอมองใบหน้ามืนงงของปาลี เขาเกิดความกลั้นใจ หันหน้าไปข้างๆ และลากผ้าห่มปิดบังร่างของเธอ แล้วพูดด้วยเสียงอ่อนวน“คุณมีแฟนไหม เขาอยู่ไหน ผมพาคุณไปหาเขา”

แม้ว่าคำพูดเหล่านี้จะขัดใจเขา และทำให้เขาอึดอัดไปสักพัก แต่เขาจำเป็นต้องทำ

ผู้หญิงคนนี้โดนวางยา แม้เขาจะไม่ใช่คนดี แต่ก็ไม่ใช่คนฉวยโอกาส ถ้าผู้หญิงคนนี้มีสามี เขายิ่งทำลายคาวมบริสุทธิ์ของเธอไม่ได้

“ไม่มี เขาทิ้งฉันไป ....ฉันก็ไม่เอาเขาแล้ว”

ปาลีลืมตาสันสนของเธอนิดๆ ยื่นมือไปประคองใบหน้าผู้ชายนั้น ลุกขึ้นนิดๆ ริเริ่มไปจูบเขา

ยี่สิบสองปีต่อมา เธอใช้ชีวิตอยู่ในกำแพงศักดินาที่ตนเองสร้างมาตลอด จริงๆเธอก็เหนื่อมากแล้ว คืนนี้ เธอต้องหาตัวที่แท้จริงกลับมา ไปสู่หาโลกมหัศจรรย์

ฉนั้นคืนนี้จะเป็นคืนพิเศษสำหรับเธอ

คำพูดและความริเริ่มของปาลีเป็นการให้ความกำลังใจต่อดนุพล สุภาพบุรุษเฮี่ยอะไร เขาแสร้งทำต่อไม่ได้อีก ดึงผ้าห่มที่ปิดบังตัวปาลีออกไป เขาถ่วงลงอย่างไม่ลังเล ทั้งสองทับกันแม่นๆ

ถึงแม้จะอยู่บนเตียง ดนุพลก็ทำเหมือนภายนอกของเขา อ่อนวน ไม่เร่งรีบ ก้มหัวจูบเธออย่างลึกๆ

“อืม...”

การจูบที่ด้วยฝีมือยอดเยี่ยมของเขา ทำให้ปาลีรู้สึกตัวเองเหมือนอยู่บนเมฆ

การครางของเธอทำให้ดนุพลกระดูกกรอบ เขาอดทนไม่ได้ที่จะจูบเธอลึกยิ่งขึ้น

“อู๊ม”

ปาลีก็อดไม่ได้โค้งตัวขึ้นให้ติดกับตัวดนุพล

ความริเริ่มของเธอทำให้ดนุพลฟุ้งว่าน เขากัดติ่งหูของเธอและถามด้วยเสียงแหบ“ผมจะเอาเธอ ให้ผมได้ไหม”

ปาลีพยักหน้า ครางที่เบาๆไม่รู้จะเป็นการตกลงหรือการปกิเสธ ใบหน้าแดงงามสดสวย

“ผมก็ถือว่าคุณตกลงแล้ว....”

บทที่3 ให้เขาแล้วจริงๆ

“อืม”

ดนุพลจูบหน้าผากของเธออย่างหลงไหล แล้วก็บุกเข้าตัวเธอ

“อ้า......เจ็บ”

ปาลีร้องเจ็บ เธอตึงตัวทันที น้ำตาโผล่ออกมา เจ็บมากจริงๆ

“คุณ .....คุณยังเป็นสาวพรหมจารีหรือ”

ดนุพลหยุดทันที มองปาลีอย่างตื่นตระหนก แล้วค่อยๆมีรอยยิ้มขึนบนใบหน้า เขากอดปาลีเข้าในอ้อมกอดอย่างเบาๆ ง้อด้วยเสียงอ่อนวน“คลาย คายลลง เจ็บนิดๆเท่านั้น แป๊บเดียวก็หาย....”

ปาลีค่อยๆคลายตัวลงภายใต้คำพูดอ่อนวนและฝีมือที่ยอดเยี่ยมของเขา

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ปาลีทนต่อไปไม่ได้ จึงเหนื่อนจนหลับสนิทไป

“คุณช่างมีเสน่ห์ยั่วยวนเหลือเกิน”

ดนุพลยังไม่ได้ถึงอกถึงใจ มองใบหน้าปาลีที่หลับสนิทอยู่อย่างจำใจ แต่มีรอยยิ้มอบอุ่นหวานซึ้งขึ้นบนใบหน้าอย่างไม่รู้ตัว

วันรุ่งขึ้น ตอนเช้า แสงอาทิตย์ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง ปาลีพลิกตัวอย่างเหงาหงอยและนอนต่อ แต่ความเจ็บปวดที่มาจากข้างล่างทำให้เธอหายงวกทันที

เธอค่อยๆลืมตา มองเห็นห้องที่ตกแต่งหรูหรา ปาลีรู้สึกมืนงงยิ่งขึ้น มองไปสักพัก ถึงจำได้ว่าตัวเองอยู่ในโรวแรมเอ็มเค และนึกเรื่องที่เกิดขึ้นในเมื่อคืนออก

แม้ว่าตอนนั้นเธอได้กินยาโป๊ไป แต่ความจำฮึกเหินนั้นเธอกลับจำได้แม่นมาก พอนึกถึงทุกการกระทำของชายอบอุ่นคนนั้น ใจของปาลีเต้นเร็วกว่าเดิม

แต่ตอนนี้ ในห้องเหลือเธอคนเดียว ชายคนนั้นหายตังไปซะแล้ว

บนเตียงยังมีความอุ่น เขาคงไปไม่นาน ปาลีรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

แม้ไปก็ไม่ทักกับเธอสักคำ เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับเธอขนาดนั้นเลยรึ

ทั้นใดนั้นปาลีตื่นสิตขึ้นมา เธอจะหลงไหลจิ๊กโกโล่ได้ยังไง ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด เธอส่ายหน้า อดทนความเจ็บปวดของข้างล่าง เดินไปยังห้องน้ำ เธอจะเทน้ำเย็นให้ตัวเองตั้งสติขึ้น

“อ้า”

หลังเปิดประตูห้องน้ำ ปาลีตะโกนอย่างตกใจ

เพราะอะไร

เพราะมีผู้ชายโป๊ ร่างสูงใหญ่อยู่ในห้องน้ำ รูปร่างเต็มไปด้วยฟอเจลอาบน้ำงสีขาว

ผู้ชายคนนั้นก็ตืนตระหนกพอได้ยินเสียงตะโกนของเอ หันมามองดู เห็นหน้าปาลีแล้วยิ้มกว้างๆ

ปาลีตัวแข็งทันที

มองใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นๆ แต่สมองปาลีกลับว่างเปล่าในเวลานั้น

วินาทีต่อไป พึ่ง!เธอรีบปิดประตู วิ่งขึ้นบนเตียงแล้วขุดเข้าในผ้าห่ม ตื่นเต้นจนตัวสั่น

เขา.....เขายังไม่ไป

คิดถึงจุดนี้ ใจของปาลีเต้นเหมือนจะออกจะลำคอ

ไม่นาน ดนุพลใส่คลุมอาบน้ำเดินออกมา กำลังจะเดินเข้าไปหาคนบนเตียง กระดิ่งประตูดังขึ้น มองไปเครื่องจักรในห้อง เห็นเป็นพนักงานเสิร์ฟมาส่งอาหารเช้า

ดนุพลเปิดประตู พนักงานเสิร์ฟเข้ามาและจัดอาหารบนโต๊ะเรียบร้อย

ดนุพลเดินเข้าถึงเตียง ตบคนบนเตียงที่ใช้ผ้าห่มปิดบังตัวอย่างมิดชิดด้วยแรงเบาๆ เอ่ยอย่างอ่อนวน“อาหารเช้ามาแล้ว รีบไปล้างหน้าล้างตาเถอะนะ”

ปาลียื่นหัวออกมา แต่ดวงตาไม่กล้ามองดนุพล กอดผ้าห่มให้แน่นๆ แล้ววิ่งเข้าในห้องน้ำ เพราะเธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้า เธอนอนโป๊ทั้งคืนเนี่ย

มองท่าทางทั้งประหม่าทั้งหน่ารักของเธอ ดนุพลที่ยืนอยู่ข้างหลังยิ้มออกมากว้างๆ

สักพักหนึ่ง ปาลีสวมคลุมอาบน้ำและเดินออกมาอย่างระมัดระวัง

“ทำไมนานจัง อาหารเช้าจะเย็นแล้ว รีบมากินเถอะนะ”

ดนุพลเดินเข้าหาเธอ กอดเอวเธออย่างไม่เคอะเขิน เดินไปโต๊ะอาหาร ลากเก็าอี้ออกมาให้เธออย่างเป็นสุภาพบุรุษ ยิ้มและทำท่าเชิญ การพูดและการกระทำของเขาล้วนสะแดงถึงการมีสุภาพเรียบร้อย

มองดูผู้ชายสง่างามที่อยู่ต่อหน้า เธอตะลึงไปนิด เมือคืนเธอก็แค่รู้สึกว่าเขาเป็นคนเอาใจใส่ แต่คึดไม่ถึงว่าอยู่กับเขาได้รู้สึกสบายใจขนาดนี้

สองคนนั่งตรงกันข้ามกินอาหารเช้ากัน ปาลีเพิ่งอยากจะถามเขาว่าไปตอนไหน ทันใดนั้นดนุพลลุกขึ้นและอุ้มเธอขึ้นมา แล้วเดินไปยังเตียงที่อยู่ไม่ไกลนั้น

“คุณจะทำอะไร”

ปาลีตื่นตระหนก จับเสื้อเขาไว้แน่นๆ ใบหน้ามีแต่ความตกใจ

“ผมจะทายาให้คุณนี่นะ”

พูดจบ ดนุพก็ลวางเธอลงบนเตียงที่อ่อนนุ่ม

“ท้ายาอะไร”ปาลีหลบไปข้างๆ เธอไม่ได้บาดเจ็บอะไร จะทายาไปทำไม

“อย่าดื้อนะ”

ดนุพลจับข้อเท้าของเธอ ใช้มือขวาไปเปิดคลุมอำน้ำของเธอ

ตอนนี้ปาลีถึงเข้าใจ เขาจะทายาที่ไหนให้เธอ หน้าเธอรีบแดงก่ำ จนเธออยากจะหารูไปหลบเข้า

เธอรีบคว้ามือของเขา ส่ายหัวและพูดเบาๆ“ฉัน...ฉันทาเอง”

“ไม่ได้ ผมช่วย”

ดนุพลยื่นมือไปคว้าเอายาที่วางบนหัวเตียง ดวงตาที่มองปาลีอย่างเป็นห่วง แต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มแบบเลวๆ ว่า“เมื่อคืนคุณหลับไป ผมช่วยคุณทายาสองครั้งแล้ว ผมรู้ดี ไม่ทำให้เธอเจ็บหรอกนะ”