บทที่ 44 เธอไปไหนมา

“สองทุ่มกว่าแล้ว ฉันเลิกงานแล้วด้วย ดารุ ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ”ไฉไลพยุงเธอขึ้นมาพลางเอ่ยถาม

สองทุ่มหรือ ดารุพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ย “ให้ตายเถอะ ดึกป่านนี้แล้ว ฉันต้องไปแล้วล่ะ”

ดารุนั่งอยู่บนรถประจำทางที่เลี้ยวไปเลี้ยวมา จนกระทั่งมาถึงหมู

บทที่ 45 สวยแต่รูปจูบไม่หอม

พวกเธอต่างก็ทำการต้อนรับแขกผู้มาเยือนทุกคนอย่างรีบเร่งแต่ก็ยังดูอบอุ่นเป็นมิตร ทำให้คนที่รีบร้อนต่างก็รู้สึกสงบลง

ภายในห้องโถงนั้นประดับประดาไปด้วยดอกไม้ที่ราคาแพงอยู่ไม่น้อย ทว่าถึงมันจะงดงามเพียงไหน ก็ยังถูกความสวยของ พนักงานสาวเหล่านั้นกลบรัศมีไปได้อ

บทที่ 46 เราหย่ากันเถอะ

“งั้น ฉันรออยู่ที่นี่แปบนึงแล้วกันนะคะ เผอิญฉันเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่ามีเรื่องงานอยากจะปรึกษาคุณด้วยน่ะค่ะ” ตานีเลือกนั่งลงบนโซฟาตัวหนึ่งบริเวณมุมห้องอย่างไร้ยางอาย พลางเปิดกระเป๋าแล้วหยิบนิตยสารเล่มหนึ่งออกมา ทำทีว่าจะอ่านมัน

“ฉันก็มีเรื่องจะคุยกับคุณเหมือนกัน”ดารุเปิ