บทที่139ไปรยาย้ายออกไปแล้ว

“ธวลิตฉันรักคุณ”การกระตุ้นสัมผัสที่รุนแรงนำเธอไปบนยอดเมษก็บทที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตายปลดปล่อยในเวลาเดียวกันกับเขาเมล็ดพันธ์อุ่นๆไหลเข้ามาในกายเธอพูดขณะที่ยังหลั่งน้ำตาบอกกับเขาด้วยคำพูดที่ไม่ต้องตีความใดๆ

“สวมเถอะ”ธวลิตยื่นเสื้อผ้าของเธอเข้ามาสวมเสื้อผ้าโดยไม่

บทที่140เด็กที่สูญหายเหมือนสิ้นใจในวัยเยาว์

“หนูจะไม่กลับไปแล้วการหย่าร้างเป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นสักวันหนึ่งคุณให้ธวลิตทำพิธีการให้เร็วที่สุดเถอะยืดเยื้อแบบนี้ล้วนไม่ดีต่อพวกเราทั้งสามคน”เธอพูดอย่างหนักแน่นนึกถึงคำพูดของไปรยาในวันนั้นที่ตัวเองเดินออกจากคฤหาสน์มาที่เขายืดเวลาทำพิธีการหย่าร้างก็เพ

บทที่141 ผมไม่ใช่

ดารุนึกขึ้นได้ว่า เขาก็เป็นเด็กกำพร้าคนหนึ่ง ก็เคยอาศัยอยู่ที่ออสเตรเลีย บางทีก็อาจเคยเห็นเด็กคนนี้ที่บ้านเด็กกำพร้า

“ ลูกชายของเธอถูกพ่อแม่ผู้เลี้ยงดูพาไปอาศัยอยู่ที่ออสเตรเลียตั้งแต่เด็ก หลังจากนั้นพ่อแม่เสียชีวิตทั้งคู่ ส่วนลูกก็ไม่รู้บทสรุป บทที่คุณอยู่บ้านเด็กกำพร้าท