บทที่ 3 ข้อกำหนดของภารกิจ

"กุ้นกุ้น เจ้าแน่ใจหรือว่านี่เป็นภารกิจในแผนกการเกษตร?"

เจียงหมิงเยว่มองระบบแพนด้าด้วยสายตาสงสัย "นี่ไม่ใช่อะไรแบบ 'นางเอกดั้งเดิมจะแก้แค้น' หรือว่า 'นิยายไหเถาง' หรอกหรือ? ข้าฟังแล้วรู้สึกว่าไม่ใช่ภารกิจของข้าเลย รสชาติมันหนักไปหน่อย"

"เป็นแผนกการเกษตรจริงๆ แต่เพราะว่าข้ามไปหลายด้าน และมีระดับความยากค่อนข้างสูง จึงเป็นระดับ SSS ถ้าไม่เชื่อเจ้าถามความปรารถนาของนางดูสิ"

ระบบแพนด้ากางอุ้งเท้าอวบๆ แสดงว่าตนไม่ได้เล่นตลก

"งั้นความปรารถนาของเจ้าคืออะไร?"

เจียงหมิงเยว่หันไปถามหญิงสาว "หลีกเลี่ยงไม่ให้วิญญาณนั้นยึดครองร่างกายหรือ?"

หญิงสาวครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วยิ้มบางๆ "ตอนข้าเด็กๆ พระมารดาเคยบอกข้าว่า พระนางมาเข้าวังเพราะบ้านเกิดน้ำท่วม ทั้งครอบครัวต้องอพยพหนีภัย ความปรารถนาสูงสุดของพระนางคือขอให้ทุกคนไม่ต้องหิวโหย ได้กินอิ่มทุกคน หลังจากพระมารดาสิ้นไป ข้าก็เคยหิวโหยมาเป็นเวลานาน ข้ารู้รสชาติของความหิว ดังนั้นข้าหวังว่า ข้าจะสามารถเรียนรู้เทคโนโลยีบางอย่างจากอาณาจักรโรมันแล้วนำกลับมา และนำเทคนิคการเพาะปลูกหรือการเก็บเกี่ยวบางอย่างของต้าเหลียงไปเผยแพร่ที่นั่น ด้วยวิธีนี้ทั้งสองประเทศจะสามารถแลกเปลี่ยนสิ่งที่มีได้จริงๆ และชีวิตของประชาชนจะอุดมสมบูรณ์ขึ้นจริงๆ"

"ความปรารถนานี้ใหญ่ไปหน่อย และกว้างเกินไปจนยากที่จะทำให้สำเร็จ บอกให้ชัดเจนกว่านี้ได้ไหม?"

เจียงหมิงเยว่ได้ยินแล้วคิดในใจ ช่างเถอะ องค์หญิงองค์นี้ต้องการรักทั้งโลกเลยสินะ จุดประสงค์ดี แต่การทำให้สำเร็จยากเกินไปแล้ว

"เจ้าไม่คิดถึงเรื่องวิญญาณที่ยึดครองร่างกายเจ้าบ้างหรือ? ถ้าไม่แก้ไขเรื่องนี้ ความปรารถนาอะไรก็ทำให้สำเร็จไม่ได้ทั้งนั้น"

"ใช่"

สายตาของหญิงสาวจริงจังขึ้น "ข้ามีความปรารถนาสองข้อ หนึ่ง ข้าไม่ยอมให้คนอื่นยึดครองร่างกายข้าไปทำลายชื่อเสียงของข้าเด็ดขาด สอง ข้าหวังว่าประชาชนในเขตปกครองของข้าจะได้กินอิ่ม ไม่ต้องทนทุกข์จากความยากลำบากและการพลัดพราก"

"สองข้อนี้พอจะลองดูได้"

เจียงหมิงเยว่พยักหน้า ถือว่ายอมรับข้อเรียกร้องของนาง ทำให้หญิงสาวดีใจรีบคำนับอีกครั้ง

ระบบแพนด้าโบกมือ หญิงสาวก็หายไป

เจียงหมิงเยว่มองไปที่ระบบแพนด้า "โลกนี้ก็เป็นมิติเวลาที่มีวิญญาณต่างโลกปรากฏอีกแล้ว และวิญญาณนั้นยังทำเรื่องเสื่อมเสียมากมาย อย่าบอกนะว่านางก็มีระบบ เช่น ระบบล่อใจอะไรแบบนั้น หรือไม่ก็เป็นระบบนิยายวาบหวิวไปเลย..."

"ไม่มีๆ นี่ไม่มีแน่นอน"

ระบบแพนด้าส่ายหัวไปมา "พวกเราเป็นระบบที่ถูกต้องตามกฎหมาย จะไม่ให้เจ้าภาพไปทำภารกิจในโลกแบบนั้นแน่นอน"

"หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น ไม่งั้น ข้าไม่รังเกียจที่จะใช้วิธีของข้าสอนพวกผู้ชายในนี้ว่าควรทำตัวอย่างไร อย่างไรเสีย เข็มเงินของข้าก็ไม่ใช่ของเล่น"

เจียงหมิงเยว่ยิ้มเย็น

ระบบพยักหน้าซ้ำๆ

"อ้อใช่ โลกเล็กๆ นี้มีหมอผีใหญ่ นั่นหมายความว่า ความสามารถหลายอย่างของข้าที่ถูกกดไว้ในโลกที่แล้วสามารถใช้ได้ใช่ไหม? จะไม่ถูกจับว่าเป็นปีศาจใช่ไหม?"

"ใช่"

ระบบแพนด้าพยักหน้า "โลกนี้มีความเชื่อทางศาสนามากมาย ต่อให้เจ้าสร้างปาฏิหาริย์ ให้พวกเขาบูชาเจ้าเป็นเทพธิดาก็ไม่มีปัญหา แต่มีข้อแม้ว่า เจ้าต้องไม่ทำเรื่องที่ผิดท่วงทำนองคลองธรรม ไม่งั้นกฎสวรรค์จะไม่อนุญาต"

"เจ้าพูดแบบนี้ เมื่อรวมกับประสบการณ์ขององค์หญิงเมื่อครู่ ทำให้ข้านึกถึงตำนานหนึ่งขึ้นมา"

เจียงหมิงเยว่เดินไปมาบนพื้น "ในประวัติศาสตร์โบราณของประเทศหัวเซี่ย การแต่งงานเพื่อการทูตอาจกล่าวได้ว่าเริ่มตั้งแต่ราชวงศ์ฮั่นแล้ว จนถึงสมัยราชวงศ์ถังที่รุ่งเรือง ยังมีองค์หญิงกว่ายี่สิบองค์ที่แต่งงานเพื่อการทูต แต่ราชวงศ์ซ่งและหมิงเพราะวัฒนธรรมต่างกันจึงต่อต้านการแต่งงานเพื่อการทูตอย่างมาก ดังนั้นสองราชวงศ์นี้จึงไม่มีการแต่งงานเพื่อการทูต

ข้าจำได้ว่าใน 'บันทึกดินแดนตะวันตกแห่งมหาราชวงศ์ถัง' ของพระถังซำจั๋ง มีการบันทึกเกี่ยวกับประเทศเฉียปันถ่อตอนหนึ่ง ท่านได้เล่าตำนานการสถาปนาประเทศที่นั่น

ตามตำนานเล่าว่า สมัยราชวงศ์ฮั่น องค์หญิงองค์หนึ่งที่กำลังเดินทางไปแต่งงานกับประเทศโปลีลาซือ ถูกโจรปล้นและถูกล้อมอยู่บนภูเขาลูกหนึ่งแถวเขาชงหลิง มีเพียงนางกำนัลคนสนิทคอยดูแลทุกวัน ผลปรากฏว่าหลังจากผ่านไปสองเดือนโจรถอยไป ขณะที่คณะทูตส่งเจ้าสาวและรับเจ้าสาวกำลังจะออกเดินทาง นางกำนัลกลับบอกว่าองค์หญิงตั้งครรภ์แล้ว

เรื่องนี้ทำให้ทุกคนตกใจมาก ต่างทะเลาะกันตรวจสอบว่าใครทำให้องค์หญิงตั้งครรภ์ นางกำนัลกลับบอกว่าเทพอาทิตย์ทำให้องค์หญิงตั้งครรภ์ เพราะทุกวันเที่ยงวันจะมีชายคนหนึ่งขับรถม้าจากดวงอาทิตย์มาพบองค์หญิง

เพื่อรักษาชีวิตไว้ คณะทูตจึงตั้งรกรากอยู่ที่นั่น สร้างวังบนยอดเขาโดดเดี่ยว และสร้างกำแพงล้อมรอบวัง นางกำนัลและองครักษ์แต่งงานกัน ไม่นานองค์หญิงก็ประสูติโอรส พวกเขาจึงเทิดทูนโอรสองค์นี้เป็นกษัตริย์

ตามตำนานเล่าว่ากษัตริย์องค์นี้สามารถเหาะเหินเดินอากาศ ควบคุมลมและเมฆได้ ประเทศเพื่อนบ้านและต่างชาติต่างยอมสวามิภักดิ์ เพราะบรรพบุรุษของพวกเขามีมารดาเป็นชาวฮั่น บิดาเป็นเทพอาทิตย์ พวกเขาจึงเรียกตัวเองว่าเชื้อสายสวรรค์แห่งฮั่น หน้าตาเหมือนคนจีน แต่สวมมงกุฎสี่เหลี่ยมและสวมชุดแบบชาวหู"

พูดไปพูดมาเจียงหมิงเยว่ก็ตื่นเต้นขึ้นมา "ถ้าเช่นนั้น ข้าก็สามารถเลียนแบบองค์หญิงองค์นี้ ยึดพื้นที่ตั้งเป็นประเทศได้ไหม? เมื่อครู่ความปรารถนาของนางก็คือให้ประชาชนในเขตปกครองของนางได้กินอิ่มไม่ใช่หรือ ด้วยวิธีนี้ ความปรารถนานี้ก็จะสำเร็จ และภารกิจก็จะเสร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว"

"เจ้าเก่งขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ คิดวิธีทำภารกิจให้สำเร็จได้เร็วขนาดนี้"

ระบบแพนด้าอดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้ง "แต่เจ้าตั้งใจจะสร้างประเทศที่ไหนล่ะ? โอเอซิสในทะเลทราย? หรือบนภูเขาหิมะบนที่ราบสูง? หรือว่าเกาะในทะเล? ข้าเพิ่งตรวจสอบข้อมูล อาณาจักรโรมันที่นางจะไปแต่งงานด้วยมีเกาะมากมาย อาจกล่าวได้ว่าเป็นต้นกำเนิดของอารยธรรมทางทะเล เจ้าไปที่นั่นก็ได้นะ โลกที่แล้วเพราะข้อจำกัดทางนโยบายเจ้าแทบไม่ได้กินอาหารทะเลเลย โลกหน้าพอดีจะได้เป็นราชินีแห่งเกาะ"

"ทำเลที่ตั้งพวกนั้นล้วนดีทั้งนั้น ดูสถานการณ์ก่อนแล้วกัน"

เจียงหมิงเยว่นับนิ้วคำนวณ "อย่างไรเสีย ประเทศที่องค์หญิงจะไปแต่งงานด้วยก็ไกลพอสมควร ต้องผ่านทุ่งหญ้า ทะเลทรายโกบี ทะเลทราย ภูเขาหิมะ และสุดท้ายคือประเทศที่เป็นหมู่เกาะ ข้ามีเวลามากมายที่จะค่อยๆ เลือก บางทีเดินไปเดินมาเห็นที่ไหนถูกใจก็อยู่ที่นั่นเลย ถ้าไม่ต้องคำนึงถึงการกินอยู่หลับนอนของคนมากมายขนาดนั้น ภารกิจนี้รู้สึกเหมือนกำลังพักผ่อนเลยนะ"

"งั้นขอให้สนุกนะ จะส่งข้อมูลให้เจ้าเดี๋ยวนี้"

ระบบแพนด้าโบกมือ "แล้วพบกันใหม่นะ"

"แล้วพบกัน"

เจียงหมิงเยว่โบกมือ ไม่จำเป็นต้องเตรียมอะไรเพิ่มเติม ยกขาก้าวเข้าประตูช่องทางภารกิจไปเลย

ความรู้สึกไร้น้ำหนักหายไป เจียงหมิงเยว่ลืมตาขึ้นทันที กลับต้องจ้องตากับนกขุนทองตัวดำสนิทตัวหนึ่ง

จ้องกันอยู่ครู่หนึ่ง เจียงหมิงเยว่และนกขุนทองพูดพร้อมกันว่า "พูดได้หรือ?"

"ฮ่าๆๆ!"

เสียงหัวเราะของหญิงสาวดังขึ้น "พี่หก เจ้าถูกนกถามว่า 'พูดได้ไหม' ด้วย! ฮ่าๆๆ"

เจียงหมิงเยว่หันไปมอง เห็นในวังที่หรูหราอลังการ มีสตรีวัยกลางคนที่งดงามนั่งอยู่บนบัลลังก์ ตอนนี้กำลังใช้ผ้าแพรปิดริมฝีปากยิ้ม ด้านล่างของพระนางมีสาวงามหลายคนทั้งอ้วนทั้งผอมนั่งกระจายอยู่ คนที่อายุน้อยที่สุดดูมีอายุพอๆ กับตน

ส่วนคนที่หัวเราะออกมาคือหญิงสาววัยแรกรุ่นที่สวมกระโปรงสีทับทิม ตอนนี้มือหนึ่งชี้ที่นาง อีกมือทุบโต๊ะ หัวเราะจนตัวงอ

ข้างๆ นางยังมีหญิงสาวอีกสองคนที่อายุพอๆ กัน ทั้งคู่มองนางด้วยสายตาเยาะเย้ย

เจียงหมิงเยว่ไม่สนใจเสียงหัวเราะของพวกนาง มองไปที่นกขุนทองบนคอนข้างๆ ตัว พูดว่า "ข้าพูดภาษานกได้ด้วย"

"เจ้าโม้!"

นกขุนทองรีบหดคอร้องเสียงดัง แล้วยังกระพือปีกไม่หยุด "เจ้าโม้!"

คราวนี้ไม่ใช่แค่หญิงสาวคนนั้น คนทั้งห้องต่างหัวเราะออกมา