บทที่ 4

การโจมตีเชิงรุก

"เรื่องอะไรหัวเราะสนุกกันถึงเพียงนี้? บอกให้เราฟังบ้าง จะได้ร่วมสนุกด้วย"

พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชาย ทุกคนรีบลุกขึ้นยืน แล้วคุกเข่าลงพร้อมกันเป็นแถว เจียงหมิงเยว่ก็ย่อตัวลงตาม กระโปรงยาวพอดีบังเข่าที่ไม่ได้แตะพื้นของนาง

"ขอฮ่องเต้ทรงพระเจริญ!"

"ขอเสด็จพ่อทรงพระเจริญ!"

"

บทที่ 5

พบครอบครัวเดิมครั้งแรก

"อีกอย่าง แม้เราจะหนีศัตรู หลบหนีออกไปได้ ตามตากับยายไป ด้วยความลำเอียงของพวกเขา เจ้าคิดว่าเราจะเจออะไร?

เมื่อไม่มีข้าวไม่มีเงิน เจ้าคิดว่าใครจะหิวก่อน?

ใครจะถูกทิ้งก่อน?"

เจียงหมิงเยว่ไม่ได้ตั้งใจขู่เด็ก เพียงต้องการให้เด็กสองคน อย่างน้อยหนิ่วหนิ่วที่โตแล้วเข้าใจ

บทที่ 5

ที่ที่ใจสงบ

ได้ยินคำพูดของเจียงหมิงเยว่ ทุกคนยิ่งหดหู่ ยิ่งสับสนสิ้นหวังกับอนาคต ไม่นานก็มีเสียงร้องไห้สะอื้น

"แม่ อย่ากลัวนะคะ พวกเราต้องดูแลท่านแน่นอน ถ้าเดินไม่ไหว ลูกสะใภ้จะแบกท่านเอง"

ลูกสะใภ้คนโตหลิวจิ้งซูรีบปลอบเจียงหมิงเยว่

เจียงหมิงเยว่มองเอวบางของนาง อดส่ายหน้าไม่ได้

เด็กใจ