บทที่ 16 อาลันลากาดา

ฉู่มู่ปฏิบัติตามที่เจียงหมิงเยว่บอก สั่งให้ทหารรื้อเต็นท์ทางทิศตะวันตกย้ายไปทางตะวันออก และตั้งค่ายห่างจากทะเลสาบประมาณหนึ่งลี้ เพื่อเว้นพื้นที่ให้สัตว์อื่นๆในทะเลทรายได้ดื่มน้ำและอยู่อาศัย

แม้คืนนั้นจะยังได้ยินเสียงหมาป่าหอนเป็นระยะ แต่ก็ไม่ถูกฝูงหมาป่าโจมตีจริงๆ

เช้าวันรุ่

บทที่ 17 จับสัตว์เลี้ยงใหม่ยามดึก

"องค์หญิง ดูนั่นสิคะ ท่านโหวและคนอื่นๆล่ากวางเขาแบนชนิดหนึ่งมาได้ มีปากสีขาว และมีจุดสีเหลืองที่บริเวณหาง"

หนานซิงเลิกม่านชี้ให้เจียงหมิงเยว่ดู

เจียงหมิงเยว่ได้ยินคำอธิบายก็รู้สึกประหลาดใจ พอออกมาดูก็ถึงกับตะลึง มันคือกวางปากขาว สัตว์คุ้มครองระดับ 1 ในอนาคต แต่ก

บทที่ 18 ออกจากเขตไร้ผู้คนในที่สุด

"ทำไมไม่กลับไปนอนในเต็นท์ล่ะ? อยู่เฝ้ายามตรงนี้หนาวเกินไป"

"การปกป้ององค์หญิงเป็นหน้าที่ของอู๋จี้ ข้าน้อยไม่รู้สึกลำบาก"

ฉินอู๋จี้คำนับ "องค์หญิง ดึกแล้วและน้ำค้างลง พระองค์ควรเสด็จพักผ่อนเถิด"

เจียงหมิงเยว่พยักหน้า คิดสักครู่แล้วกำชับ "เธอสั่งคนของเราให้ระวัง