บทที่ 14 หลบพายุดำ

คำพูดของเจียงหมิงเยว่ให้ความมั่นใจแก่ทุกคนมาก แต่สถานการณ์เลวร้ายตรงหน้าก็ไม่อาจมองข้าม พายุทรายดำแม้จะถูกซากกำแพงเมืองโบราณต้านไว้จนอ่อนกำลังลง แต่ก็ยังคงอยู่ จนถึงเย็นก็ไม่เห็นทีท่าว่าจะอ่อนกำลังลง

คนข้างนอกหลบอยู่ก็ทนไม่ไหวแล้ว หนึ่งคือลมและทรายแรงมากปะทะร่างกายเจ็บ สองคืออุ

บทที่ 15 มรกตในทะเลทราย

ของหาคืนได้ไม่ถึงหนึ่งในสาม ความดีใจที่รอดชีวิตของทุกคนค่อยๆ จางหาย ตอนนี้อดกังวลไม่ได้ กลัวจะถูกโทษ โชคดีที่เห็นองค์หญิงปลอบอ๋องเหวยหยวนได้ ทุกคนจึงโล่งใจ

เพราะเมืองโบราณนี้ไม่มีน้ำ ถ้าทุกคนอยู่ต่อก็เปลืองเสบียง จึงต้องเลือกออกเดินทางต่อ โชคดีที่ที่นี่ห่างจากโอเอซิสที่เจี

บทที่ 16 อาลันลากาดา

ฉู่มู่ปฏิบัติตามที่เจียงหมิงเยว่บอก สั่งให้ทหารรื้อเต็นท์ทางทิศตะวันตกย้ายไปทางตะวันออก และตั้งค่ายห่างจากทะเลสาบประมาณหนึ่งลี้ เพื่อเว้นพื้นที่ให้สัตว์อื่นๆในทะเลทรายได้ดื่มน้ำและอยู่อาศัย

แม้คืนนั้นจะยังได้ยินเสียงหมาป่าหอนเป็นระยะ แต่ก็ไม่ถูกฝูงหมาป่าโจมตีจริงๆ

เช้าวันรุ่