บทที่ 8

ได้หนังสือตัดญาติ

กู้ชิงจื่อออกมาอย่างรวดเร็ว

ในมือมีเพียงห่อผ้าเล็กๆ ธรรมดา บนห่อผ้ายังมีรอยปะชุนมากมาย

หลิ่วเหอฮวาชำเลืองมองแวบหนึ่ง แค่นเสียงแล้วเบือนหน้าหนีอย่างดูถูก

กู้ชิงจื่อทำเป็นไม่ได้ยินไม่ได้เห็น สายตาเคร่งขรึมหันไปมองกู้ชิงหลี่กับกู้หลิงกู้ตัง พูดอย่างสนิทสนม: "ลุงมักพูดว่า

บทที่ 9

ใครจะเลี้ยงใครยังไม่แน่เลย

กู้เชียนหลี่และกู้หยุนได้ยินแล้วเข้าใจทันที

กู้เชียนหลี่ว่องไวรีบมุดเข้าไปในกระท่อมหญ้าคาเตี้ยอีกหลัง กู้หยุนขาเป๋ ถือไม้เท้าเดินกะเผลกไปทางครัว

หลินรุ่นรุ่นสามคนนึกขึ้นได้ทันที สองคนนี้คือกำลังสำคัญของกู้ชิงหลี่และกู้ชิงจื่อในนิยาย!

ในนิยาย หลังกู้ชิงหลี่แต่

บทที่ 10

ออกไปอยู่เอง

กู้เชียนหลี่กับกู้หยุนเก็บของเสร็จออกมาในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกัน

ต่างจากกู้ชิงจื่อตรงที่ทั้งสองคนไม่มีแม้แต่ผ้าห่อของ เอาแค่เสื้อนวมเก่าๆ ที่ใส่หน้าหนาวห่อของเล็กๆ น้อยๆ หิ้วออกมา

ผ้าห่มที่นอนอะไรพวกนี้แน่นอนว่าไม่มี

หน้าหนาวใส่เสื้อนวมเก่าๆ อาศัยแสงไฟจากเตาผิงให้อบอุ่นขดนอน