บทที่ 47 มาถึงหมู่บ้านและได้รับมื้อแรกที่หนักหน่วง

กู้ชิงจื่อเริ่มสั่งการทันทีว่า: "ที่นี่เราอยู่ไม่ได้! ตอนนี้ต้องเดินทางต่อในยามค่ำคืนจนถึงที่ปลอดภัย แล้วค่อยหยุดพัก"

คำสั่งนี้ทุกคนเห็นด้วยไม่มีข้อโต้แย้ง

ที่นี่ห่างจากมณฑลหนานหยางแค่ประมาณสามสิบลี้ หากพูดใกล้ก็ไม่ใกล้ หากพูดไกลก็ไม่ไกล

ถ้าหากมณฑ

บทที่ 48 เธอเริ่มคิดถึงเขาบ้างแล้ว

วันถัดมา หลินรุ่นรุ่นตั้งใจว่าจะตื่นเช้าหน่อย แต่พอคิดจะตื่นเช้าก็ยิ่งนอนไปจนเลยเวลาโดยไม่ต้องสงสัย

เธอนอนอยู่บนเตียง พอคิดว่าไม่ต้องทำอะไรแล้วก็เลยตัดสินใจขอพักผ่อน

ในหัวของเธอเริ่มจัดลำดับงานที่ต้องทำในตอนเช้า

อาหารเช้ามักจะเป็นโจ๊กข้าวฟ่างหรือต้มข้าวโพดแดง กู้

บทที่ 49 การแต่งงานของกู้เชียนหลี่และจ้าวชุน

หลินอันและหลินเฉวียนที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้ยินคำพูดนี้ก็รู้สึกตกใจอย่างมาก

ต้องเข้าใจว่า หมู่บ้านต้าซาน ทุกครัวเรือนทำการเกษตรกันหมด ทุกคนล้วนมีแรงงานในตัว เพราะคนที่ใช้แรงงานในดินจะไม่มีใครขาดความแข็งแกร่งเลย

กลุ่มคนเหล่านี้แตกต่างจากพี่น้องสี่คนของกู้ช