บทที่ 45 จับพวกมันไป กลับไปก็จะได้รายงานได้ดีขึ้น!

ที่นั่น กู้ชิงจื่อตื่นแล้ว ลำตัวสูงและแข็งแรงยืนอยู่ที่แนวหน้าสุดในคืนที่เย็นเยียบ สายตาของเขาจับจ้องไปที่เสียงที่ดังมาจากข้างหน้า

ในขบวนมีคนที่หลับอยู่ก็ถูกปลุกตื่น ขึ้นอยู่กับเหมือนที่บนทางเดิน โดยที่ผู้หญิงและเด็กอยู่ข้างใน ส่วนผู้ชายอยู่ด้านนอ

บทที่ 46 ขยายทีม เพิ่มสมาชิกอีก 60 คน

กู้ชิงจื่อหันไปพูดกับซวีเทียนและซวีหมิงที่ยืนข้างๆ ด้วยเสียงเบาๆ ว่า “ซวีเทียน ซวีหมิง เฟิงต้าจู้ เฟิงต้าหมู่ พวกคุณทั้งสี่คนเอาเชือกกับมีดไปที่ข้างหน้า เตรียมเชือกไปดักซ่อนไว้ที่ทางเดิน พวกเราจะใช้โอกาสนี้จับพวกเขาให้หมด ไม่ให้มีเจ้าหน้าที่ทหารรอดชีวิตแม้แต

บทที่ 47 มาถึงหมู่บ้านและได้รับมื้อแรกที่หนักหน่วง

กู้ชิงจื่อเริ่มสั่งการทันทีว่า: "ที่นี่เราอยู่ไม่ได้! ตอนนี้ต้องเดินทางต่อในยามค่ำคืนจนถึงที่ปลอดภัย แล้วค่อยหยุดพัก"

คำสั่งนี้ทุกคนเห็นด้วยไม่มีข้อโต้แย้ง

ที่นี่ห่างจากมณฑลหนานหยางแค่ประมาณสามสิบลี้ หากพูดใกล้ก็ไม่ใกล้ หากพูดไกลก็ไม่ไกล

ถ้าหากมณฑ