บทที่ 3 ฟาร์มไก่ตามมาด้วยแล้ว!

ภูเขาเขียวชอุ่มปรากฏตรงหน้าทั้งสามคน ต้นไม้ผลเขียวครึ้มเติบโตงดงาม ใต้ต้นไม้มีไก่ปล่อยตัวอ้วนพีกำลังคุ้ยเขี่ยผลไม้สุกที่ร่วงหล่น จิกกินเป็นระยะ

บนพื้นที่ราบกลางเขา ทางทิศเหนือมีโรงเก็บของสามหลัง หลังซ้ายสุดเป็นห้องเก็บไข่ไก่ ตรงกลางเป็นที่เก็บข้าวโพด ข้าวสาร ข้าวฟ่าง และเสบียง หลังขวาสุดเป็นห้องฟักไข่ไก่

ระหว่างทิศเหนือกับทิศใต้ มีแปลงผักขนาดประมาณครึ่งไร่ หรือราว 200 ตารางวา

แบ่งเป็นแปลงย่อยหลายขนาด ปลูกแตงกวา มะเขือเทศ มะเขือยาว กุยช่าย บวบ ผักกาดขาว ผักกาดเขียว บีทรูท ฟัก ฟักทอง ถั่วฝักยาว ข้าวโพด พริก ต้นหอม ผักชี กระเทียม ขิง และอื่นๆ

ที่แปลงใหญ่สุดสี่แปลงตรงริมสวน ปลูกมันเทศ มันฝรั่ง แตงไทย และแตงโม

แตงไทยกับแตงโมใกล้หมดฤดูแล้ว แต่ยังมีลูกติดอยู่ที่เถาอีก 5-6 ลูก เก็บไว้ทำพันธุ์ปีหน้า

ข้างแปลงผักมีเสียงน้ำไหลซ่า — น้ำพุที่ไหลลงมาจากหุบเขา มารวมกันเป็นสระน้ำพุธรรมชาติตรงข้างแปลงผักที่ราบ

สระน้ำพุขนาดประมาณ 80 ตารางเมตร น้ำใสแจ๋ว มองเห็นก้นสระ ไหลไม่ขาดสาย

เป็นแหล่งน้ำที่พวกเขาใช้กิน ใช้ล้าง ให้ไก่กิน และรดผัก

ทางทิศใต้มีบ้านก่ออิฐมุงกระเบื้องสามหลัง ห้องกลางเต็มไปด้วยขนมขบเคี้ยว อาหารแห้ง เครื่องปรุงที่กักตุนไว้ ห้องสองข้างมีเสื้อผ้า เครื่องนอน ของใช้ประจำวันครบครัน

ส่วนครัวที่ต่อเพิงเอียงๆ อยู่ข้างๆ ก็เต็มไปด้วยฟืน ข้าวสาร น้ำมัน เกลือ และตู้แช่แข็งใหม่เอี่ยมที่ขนมาเมื่อวานดูโดดเด่นเป็นพิเศษ!

หลินอันรีบภาวนาในใจให้เปิด ก็เห็นประตูตู้แช่แข็งค่อยๆ เปิดขึ้น เผยให้เห็นไอศกรีมที่อัดแน่นอยู่ข้างใน

เขานึกว่าตอนนี้ยังเช้าและท้องว่าง กลัวจะปวดท้องกระทบกำลังรบช่วงต่อไป จึงอดทนภาวนาให้ปิด

พอหันมาก็เห็นไข่ชาที่ปอกเปลือกแล้วและมะเขือเทศสดกลมป้อมยื่นมาตรงหน้า?

ขณะที่เขายังคิดอยู่ พี่สาวกับน้องชายลงมือทำแล้ว!

หลินเฉวียนยื่นไข่ชาในมือไปหาทั้งสองคนอีกครั้ง กระซิบเร่ง: "กินเร็ว!"

พร้อมกับรับมะเขือเทศกลมๆ ที่หลินรุ่นรุ่นส่งมาแล้วกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย

หลินอันกับหลินรุ่นรุ่นไม่พูดอะไร รีบกินอย่างเอร็ดอร่อย

พอกินไข่ชาสามสี่ฟองกับมะเขือเทศลูกใหญ่หมด ท้องของทั้งสามคนก็ไม่ว่างแล้ว

หลินเฉวียนเอาเปลือกไข่กลับเข้าพื้นที่มิติ แล้วตักน้ำจากสระน้ำพุสามแก้วมาลองดูผล

ดื่มน้ำพุหวานชื่นหมดไป ไม่รู้ว่าเพราะท้องอิ่มมีแรงหรือน้ำพุเปลี่ยนไป ยังไงตอนนี้ทั้งสามคนก็เต็มไปด้วยพลัง!

"ฟาร์มไก่ของเรา ข้าวของที่เราเตรียมไว้ตามมาหมดเลย เยี่ยมมาก!" หลินอันยิ้มกว้าง ซ่อนความดีใจและตื่นเต้นไม่อยู่ "นี่คือพื้นที่มิติที่เป็นของวิเศษประจำตัวคนข้ามมิติในตำนานใช่ไหม?"

นั่นพูดว่ายังไงนะ?

ของจากพื้นที่มิติ รับรองคุณภาพ!

สวรรค์ยังเมตตาพวกเขาอยู่

หลินอันสนใจเรื่องการใช้พื้นที่มิติมากกว่า "ของข้างในเอาออกมาได้แล้วก็เอากลับเข้าไปได้ เมื่อกี้ผมลองกับหญ้าคา ก็เอาเข้าไปเอาออกมาได้

แสดงว่าต่อไปเงินที่เราหาได้ในยุคนี้ อาหารที่ซื้อ ข้าวของที่หามาได้ เอาเข้าไปได้หมด!"

มีพื้นที่มิติแล้ว ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารอีก

ถึงยุคนี้จะวุ่นวาย ถึงต่อไปจะเจอปีที่แห้งแล้ง มีพื้นที่มิติอยู่ มีทุนรอนอยู่ ไม่ต้องกลัว!

หลินรุ่นรุ่นกับหลินอันโล่งใจชั่วคราว

หลินอันที่ไม่กังวลแล้วถามขึ้น: "เธอว่าเราข้ามมาสมัยไหน?"

ตอนนี้ยังไม่มีเบาะแสอะไรเลย

หลินรุ่นรุ่นนึกถึงชื่อหนึ่งขึ้นมา: "พี่ซือซวี่? เหมือนกับหลิ่วซือซวี่ในนิยายที่เราอ่านเมื่อวานไหม?"

ข้อมูลที่วิเคราะห์มาก่อนหน้านี้ ตรงกันหมดทีละขั้น!

ดวงตาดำขลับกลมโตของทั้งสามค่อยๆ เบิกกว้าง ปากอ้าโดยไม่รู้ตัว

พระเจ้า ที่แท้พวกเขาไม่ได้ข้ามมิติมาสมัยที่ไม่รู้จัก แต่เข้ามาในนิยาย!

เข้ามาในนิยายแนวทรมานเรื่อง 'ฮูหยิน รู้ตัวหรือยัง' ที่บ่นเมื่อวาน!

น่าแปลกที่พวกเขาไม่มีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมล่ะ

"พี่ ถ้าพี่เป็นนางเอกหลินรุ่น พวกเราต้องแบกรถลาหนีกลางดึก!" หลินอันนึกถึงนิยายแนวทรมานที่อ่านเมื่อวาน พูดอย่างแค้นเคือง

หลินเฉวียนถึงจะโกรธ แต่เหตุผลมาก่อน จึงเตือนว่า: "อย่าเพิ่งร้อน อย่าตกใจ ใจเย็นๆ

เมื่อกี้พวกเขาพูดว่า 'ตระกูลหลินเพิ่งมาทาบทามเมื่อวาน พี่ใหญ่ยังไม่ตกลง ยังไม่ได้แต่งงาน' จากคำพูดนี้ พวกเราเพิ่งมาเมื่อวาน ทันแก้ไขทุกอย่าง"

หลินรุ่นรุ่นที่เป็นตัวละครหลักกลับเป็นคนที่มีจิตใจมั่นคงและสงบที่สุดในสามคน

เธอไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม พระเอกอย่าคิดจะมาบงการเธอ!

พระเอกไม่ใช่รังเกียจฐานะลูกพ่อค้าของเจ้าของร่างเดิมเหรอ ว่าทำให้ความสูงส่งของเขาที่เป็นบัณฑิตต้องมัวหมอง?

ไม่ใช่รังเกียจว่าเจ้าของร่างเดิมแย่งตำแหน่งภรรยาเอกเหรอ ทำให้น้องสาวลูกพี่ลูกน้องซือซวี่ที่เขารักต้องเสียใจ?

ไม่ใช่ทำร้ายทั้งร่างกาย จิตใจ และครอบครัวของเจ้าของร่างเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหรอ?

ดีเลย

เธอจะดูว่า เมื่อไม่มีเงินจากตระกูลหลินสนับสนุน ไม่มีรถลา ไม่มีคนคอยรับใช้พ่อแม่สามี น้องชายน้องสาวสามี ไม่มีคน 'แย่ง' ตำแหน่งภรรยาเอก...

พระเอกกับครอบครัวของเขา และน้องสาวลูกพี่ลูกน้องซือซวี่คนรักในดวงใจของเขาจะอยู่กันอย่างราบรื่นมีความสุขได้หรือไม่!

"บ้านไหนเขาจะปล่อยให้คนที่เพิ่งมาสู่ขอนอนจนสายปานนี้?"

"รู้อย่างเดียวว่าจะแต่งเข้ามาเป็นลูกสะใภ้ ไม่รู้คงนึกว่าจะได้เป็นแม่สามีสบายเลย"

เสียงประชดประชันดังมาจากนอกห้องอีก

หลินรุ่นรุ่นสูดหายใจลึก ยิ้มหวานพูดกับน้องชายทั้งสอง: "ไปกันเถอะ ออกไปพบกับครอบครัวคนเห็นแก่ตัวพวกนี้

อย่าคิดว่าฉันจะแต่งกับอะไร แต่ให้พวกเขารู้ว่ากำลังจะได้อะไรมาเป็นลูกสะใภ้!"

หลินอันกับหลินเฉวียนลุกขึ้นยืน ปัดเศษหญ้าที่ติดตัว ยิ้มอย่างมั่นใจและท้าทาย: "พี่วางใจได้เลย! พวกเรามีประสบการณ์!"

รับรองจะทำลายความคิดที่จะแต่งพี่สาวเราเพื่อหวังเอาทรัพย์สินของครอบครัวนี้!

ประตูไม้ผุๆ ของโรงเก็บฟางถูกผลักเปิด

สิ่งที่เห็นคือลานบ้านใหญ่ที่ล้อมด้วยกำแพงดินดิบ ประตูลานก็เป็นแผ่นไม้บางๆ

บ้านดินดิบสามห้อง ต่างจากบ้านอื่นในหมู่บ้านตรงที่บ้านอื่นส่วนใหญ่มุงหลังคาด้วยหญ้าคา แต่บ้านนี้ใช้กระเบื้องที่ต้องซื้อหา

ด้านซ้ายมือเป็นแปลงผักและเล้าไก่เป็ดเตี้ยๆ มีกลิ่นมูลสัตว์เหม็นโชยมา

ด้านขวามือเป็นโรงเก็บฟางที่พวกเขาอยู่ ทั้งซ้ายขวามีกระท่อมหญ้าคาเตี้ยๆ ผุพังเหมือนกัน ไม่รู้ว่าให้ใครอยู่

หลังจากสำรวจสภาพแวดล้อมแล้ว หลินรุ่นรุ่นเห็นเด็กผู้หญิงสองคนผอมแห้ง หน้าซีด ผมบางกระเซิงกำลังเก็บผักอยู่หน้าแปลงผัก

เอาล่ะ ไม่ต้องพูดก็รู้ นี่คือน้องสาวสามีสองคนที่จู้จี้จุกจิก ดูถูกเจ้าของร่างเดิมแต่ก็คอยเอาเปรียบเธอตลอด!

ถ้าจำไม่ผิด ตอนนี้ทั้งสองคนน่าจะอายุสิบสองสิบสามแล้วนะ?

แต่ตัวเล็กผอมแห้งเกินไป ที่บ้านก็เป็นคนไม่มีตำแหน่ง แต่พอมีเจ้าของร่างเดิมที่เป็น 'คนนอก' มาเพิ่ม ก็พยายามรังแกคนที่อ่อนแอกว่า!