บทที่ 178 หวานนิดหน่อยก็พอ

หนิงเช่อถือตะเกียบ ทำตามท่าทางของหลินรุ่นรุ่น คว้านเมล็ดผลซานจาทีละลูก

เด็กคนอื่นๆ ก็ทำตาม ทำได้ดีมาก—แม้ทำไม่ดีก็ไม่เป็นไร เพราะทำมากินเอง สวยไม่สวย เมล็ดออกหมดหรือไม่ก็ไม่สำคัญ ขอให้มีความสุขในการทำก็พอ

ระหว่างนั้น หลินรุ่นรุ่นแวบกลับไปครัวที่เรือนสี่เหลี่ยม 'หยิบ' น

บทที่ 179 ใช้มิติพิเศษปลูกโสม

โสมเป็นของหายาก

ราคาก็แพงน่าตกใจ

สำคัญคือขุนนางในราชวงศ์ต้าหนิงมีค่านิยมเอาโสมมาทำยาเม็ดบำรุงหรือต้มกับไก่แก่เป็นยาบำรุง ถ้าปลูกสำเร็จ ตลาดจะใหญ่แค่ไหน?!

แต่ก่อนหลินรุ่นรุ่นคงไม่กล้าคิด แต่ตอนนี้มีมิติพิเศษที่ปลูกอะไรก็ขึ้น ยังเร่งการเติบโตได้ ไม่งั้นรอให้โสมมีอายุมา

บทที่ 180 กลับจากล่าสัตว์มาแบ่งเหยื่อกันแล้ว

อากาศหนาวขึ้นทุกวัน ค่อยๆ มีความรู้สึกโหดร้าย

หมู่บ้านชิงหลินมีบ้านดินอิฐหนาทุกครัวเรือนมานานแล้ว แม้ไม่สวยเท่าอิฐเขียว แต่เก็บความร้อนได้ดีกว่า

ในบ้านปูอิฐหยาบ ดูสะอาดเรียบร้อย ไม่มีเตียงไม้ แต่ละบ้านก่อแคร่ อยู่เชิงเขา มีฟืนอุดมสมบูรณ์ที่สุด มีบางบ้