บทที่ 150 การโต้กลับ

จูเถ้าต้าตะเบ็งเสียงตะโกนข้ามฝั่งแม่น้ำ: "เฮ้ย ชาวบ้านข้างใน ฟังให้ดี พวกเราเป็นทหารจากเมืองอันหยาง!

ที่ดินที่พวกเจ้าอยู่ล้วนอยู่ในการปกครองของเมืองอันหยาง รีบหย่อนสะพานลงให้พวกเราเข้าไป!"

แต่ไม่ว่าเขาจะตะโกนจนคอแทบแตก คนฝั่งตรงข้ามก็ยังคงอยู่ในท่าเดิมไม่ขยับเขยื้อน ซ้ำยังมองเ

บทที่ 151 แม่นมจวนมาร์ควิสที่ถูกจับตามอง

"โอ๊ย! อย่าใช้น้ำ! ใช้น้ำยิ่งทำให้ตาแสบกว่าเดิม!"

"ทุกคนอย่าใช้น้ำ!"

เสียงโกลาหลดังขึ้นมาจากทุกทิศ กองกำลังเต็มไปด้วยความวุ่นวาย

กู้ชิงหลี่รู้ตัวก็สายไปแล้ว เขาแอบเอาน้ำที่เตรียมมาล้างตา แต่กลับรู้สึกแสบร้อนไปทั้งลูกตา!

เจ็บจนแทบจะกลิ้งเกลือกไปกับพื้น

บทที่ 152 ขับไล่ข้าศึก

"ถ้ามีรถทลายกำแพง บันไดเสือ เครื่องข้ามคู เครื่องยิงหินก็คงดี!" จูเถ้าต้าสั่งให้ตัดต้นไม้ใหญ่พลางถอนหายใจ

"หัวหน้าพูดเล่นแล้ว ของพวกนั้นมีแต่ในกองทัพ จะมีให้พวกเราใช้ได้ยังไง?" ผู้ติดตามต่อบทสนทนา จู่ๆ ก็นึกถึงเรื่องอันตรายขึ้นมา รีบเตือนว่า "หัวหน้า ท่านรู้สึกไหมว่าถุงที่ย