บทที่ 128 หลิ่วเหอฮวาเล่าเรื่องในอดีต

ที่หมู่บ้านต้าซาน กู้ชิงจื่อจ้องมองหลิ่วเหอฮวาที่กำลังไอไม่หยุดบนแคร่ด้วยสายตาเย็นชา

เขารู้ว่าอีกไม่กี่วันนางจะหายใจไม่ออก แล้วก็จะอาเจียนเป็นเลือดไม่หยุด

หลิ่วเหอฮวาบนแคร่ตบขอบแคร่แรงๆ ร้องครวญ: "คอก คอก คอก หัวฉันเหมือนโดนค้อนทุบ คอเหมือนโดนมีดกรีด ทั้งตัว

บทที่ 129 หลิ่วเหอฮวาที่ถูกทอดทิ้ง

หลิ่วเหอฮวาเห็นกู้ชิงจื่อหันหลังจะเดิน ไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนข้อ นี่คือจะให้นางชดใช้ด้วยชีวิตสินะ

เอาอะไรมายุติธรรม?

นางแค่วางยา ไม่ใช่ความคิดนาง เขามีสิทธิ์อะไรมาเอาชีวิตนาง!

นางตบขอบแคร่ โมโหจัดทั้งไอทั้งสาปแช่ง: "ไอ้ตัวทวงหนี้! ข้าพูดดีๆ กับเจ้า เจ้าจะขึ้นคอใช

บทที่ 130 เห็นนาง เขาถึงรู้สึกว่าโลกนี้งดงาม

กลับถึงหมู่บ้านชิงหลิน เห็นประตูไม้หนา กู้ชิงจื่อเงยหน้ามองหอสังเกตการณ์เหนือกำแพง

"นายท่านกลับมาแล้ว! เปิดประตูเร็ว!" เด็กหนุ่มบนหอสังเกตการณ์ตะโกนอย่างดีใจ

ประตูใหญ่หนักค่อยๆ เปิดออกทั้งสองด้าน เผยให้เห็นภาพคึกคักด้านใน

ไกลออกไปมีเงาคนเดินสวนกันไปม