บทที่ 126 หลินอันกลับหมู่บ้านพร้อมข่าวดี

หลินรุ่นรุ่นตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด: "มื้อเที่ยงทำต่อ มื้อเย็นไม่ต้องทำแล้ว"

ตอนนั้นต่างคนต่างกลับบ้าน ต่างคนต่างหาแม่

"หา? ยังทำข้าวเที่ยงอีกเหรอ?" ป้าหลี่และแม่บ้านที่มาช่วยข้างๆ ถามอย่างประหลาดใจ

กำแพงก็สร้างเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ?

ประตูก็ติดตั้งแล้ว

คุณ

บทที่ 127 หาที่พึ่งพิงเพื่อสร้างอำนาจ

หลินอันไม่ทันสังเกตเห็นความลังเลของหลินรุ่นรุ่นที่อยู่ข้างๆ ดวงตาเป็นประกายขณะคำนวณ: "ขายสบู่ได้เงินมากกว่าขายไก่ กระต่าย และแกะเยอะเลย!

แต่การขายไก่ กระต่าย และแกะนั้นมั่นคงกว่า ถ้าขายไม่ออกก็เอาไว้กินเองได้ ช่วยบำรุงร่างกาย ขนกระต่ายกับขนแกะยังเอาไปทำเสื้อผ

บทที่ 128 หลิ่วเหอฮวาเล่าเรื่องในอดีต

ที่หมู่บ้านต้าซาน กู้ชิงจื่อจ้องมองหลิ่วเหอฮวาที่กำลังไอไม่หยุดบนแคร่ด้วยสายตาเย็นชา

เขารู้ว่าอีกไม่กี่วันนางจะหายใจไม่ออก แล้วก็จะอาเจียนเป็นเลือดไม่หยุด

หลิ่วเหอฮวาบนแคร่ตบขอบแคร่แรงๆ ร้องครวญ: "คอก คอก คอก หัวฉันเหมือนโดนค้อนทุบ คอเหมือนโดนมีดกรีด ทั้งตัว