บทที่ 1 โมโหจนแทบระเบิด!

เสียใจ!

ณ เวลานี้ หลินรุ่นรุ่นรู้สึกเสียใจมากที่เปิดอ่านนิยายที่มีตัวละครชื่อเดียวกับเธอ!

แม่สามีของนางเอกนั้นช่างเป็นนางบริสุทธิ์แกล้งทำดี+หญิงแสนกล+ชอบร้องให้+ชอบแสดง

มีสองหน้าสุดๆ เปลี่ยนหน้ากากได้คล่องแคล่ว ความเร็วในการเปลี่ยนหน้าติดอันดับ1 ของโลก

แม่สามีก่อนแต่งงาน: แม่รักเธอเหมือนลูกสาวแท้ๆ

สมัยแม่เป็นสะใภ้ก็ลำบากมามาก ลูกไม่ต้องกังวล พอแต่งเข้ามา แม่จะไม่ให้ลูกต้องลำบากเหมือนแม่

ไม่ต้องทำงานอะไรทั้งนั้น ดูแลร่างกายให้ดี ถ้ามีลูก แม่จะช่วยดูแลให้ด้วย

ทุกอย่างเป็นของพวกลูก ถ้าไม่ให้ลูก จะให้ใคร?

...

คำหวานหูเหล่านี้ทำให้ตัวละครเอกวัยสิบกว่าหลงเชื่อสนิทใจ คิดว่าแต่งเข้าไปจะได้อยู่กันอย่างมีความสุข แม่สามีรักลูกสะใภ้ ลูกสะใภ้กตัญญู

แต่ความจริงทางฝ่ายสามี "รักใคร่กลมเกลียว" กันจริงๆ มีแค่นางเอกที่เป็นคนนอก!

สามีของนางเอกเอาสินสอดที่นางเอกนำมาเป็นค่าใช้จ่ายในการสอบขุนนาง ทั้งกิน ทั้งใช้ลาที่นางเอกนำมาเป็นพาหนะ ใช้สินสอดในการสร้างความสัมพันธ์กับขุนนางคนอื่นๆ

ปล่อยให้นางเอกอยู่บ้านคอยรับใช้พ่อแม่สามีที่เรื่องมาก ต้องดูแลน้องชายน้องสาวสามีที่เรื่องเยอะจู้จี้จุกจิก ทำหน้าที่กตัญญูแทนเขา

นี่มันการ "จ้างเหมากตัญญู" ชัดๆ!

นางเอกที่ต้องทนทุกข์ทรมานและความอยุติธรรมกลับเหมือนไม่มีปาก: ฉันเจ็บปวดแต่ไม่พูด รอให้ครอบครัวสามีสำนึกเอง~

หวังให้ครอบครัวสามีสำนึก? ต้องดูก่อนว่าพวกเขามีหัวใจหรือเปล่า!

พวกเขารักใคร่กลมเกลียวกัน กินของเธอ ใช้ของเธอ ใช้เธอวุ่นวายไปหมด เหมือนทาสที่ไม่ต้องจ่ายเงิน พวกเขาจะมี 'จิตสำนึก' ได้ยังไง?!

พอสามีสอบได้ตำแหน่งขุนนางเสียที ตอนที่นางเอกคิดว่าจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้น สามีกลับพาลูกพี่ลูกน้องคนรักเก่าเข้าวัง คอยเอาใจใส่ดูแลกันหวานชื่น

แม่สามี: ถ้าเธอไม่มีน้ำใจกว้างขวางพอ ก็ออกไปจากบ้านซะ ลูกชายฉันแต่งกับเจ้าหญิงก็ยังได้ แล้วเธอน่ะหรือ? คงหาคนแต่งด้วยยาก!

พ่อสามี: ผู้ชายมีภรรยาน้อยสามสี่คนเป็นเรื่องปกติ อย่าทำให้บ้านวุ่นวาย!

น้องชายสามี: ดูมึงสสิ เหมือนยายแก่หน้าเหลือง จะไปสวยเท่าพี่สาวลูกพี่ลูกน้องได้ยังไง พี่ชายก็แค่เป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง

น้องสาวสามี: พี่สะใภ้แค่ซักผ้า ทำอาหาร ทำความสะอาดบ้านก็พอ ผู้หญิงน่ะต้องรู้จักที่ต่ำที่สูง อย่าไม่รู้จักประมาณตน~

นางเอกถูกกักขังอยู่ในเรือนใน ทั้งกายและใจอ่อนล้า สุดท้ายก็กระอักเลือดตาย

ที่จริงแล้วนางเอกมีคู่หมั้นอยู่แล้ว ไม่ใช่พระเอก แต่เป็นลูกพี่ลูกน้องของป้าพระเอก - กู้ชิงจื่อ แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ที่ภายหลังมีความดีความชอบ มีทั้งอำนาจและบารมี แถมยังรักเดียวใจเดียว!

นางเอกรักพระเอกแบบรักแรกพบ พบครั้งที่สองก็หลงรัก ภายใต้คำสัญญาหวานล้ำของแม่สามี ไม่สนใจคำสั่งเสียของพ่อแม่ก่อนตาย ตัดสินใจพาทรัพย์สินทั้งหมดไปแต่งกับพระเอก สุดท้ายทรัพย์สินหมด ลูกในท้องแท้ง น้องชายสองคนที่รักเธอสุดหัวใจก็ตายจาก สุดท้ายไม่เหลืออะไรเลย

ผู้หญิงกลัวแต่งผิดคู่ นางเอกเลือกแต่งกับพระเอก เปิดศักราชชีวิตอันแสนสั้นและน่าเศร้า แต่กลับทำให้ครอบครัวพระเอกได้ลาภยศ!

แสดงให้เห็นภาพชัดเจนว่าอะไรคือความโชคร้ายที่ไม่มีที่สิ้นสุด!

หลินรุ่นรุ่นยิ่งอ่านยิ่งโมโห ตอนนี้โกรธจนหน้าบวมเหมือนคางคก

จากตอนแรกที่ด่าพระเอกกินแรงเมีย ครอบครัวสุดแย่ จนมาด่านางเอกที่ใจบุญเกินไป ไม่มีทางสู้เลย ปล่อยให้แม่สามีกับน้องสาวสามีได้ใจ!

พออ่านถึงตอนหลังก็ด่าคนเขียนด้วย เขียนอะไรของเขา! ยิ่งอ่านยิ่งโมโห!

"หลินรุ่นรุ่น จากประสบการณ์หลายปีในวงการนิยายของพี่ ขอเตือนเธอสักคำ: อ่านนิยายก็แค่อ่าน อย่าไปด่าคนเขียน" เสียงดังลั่นดังมาจากหลังกองสินค้าที่สูงกว่าคน

หลินรุ่นรุ่นพูดอย่างหงุดหงิด: "ฉันก็ไม่ได้ด่าคนเขียนเป็นการส่วนตัว! ฉันแค่พูดตามความจริง หลินอันอัน นายอ่านนิยายมากไปแล้วหรือไง?"

คิดว่าด่าคนเขียนแล้วจะได้เข้าไปในนิยายหรือไง?

อีกอย่าง เธอแค่บ่นๆ! ใครจะรู้ว่าเธอด่า

"แล้วฉันเป็นพี่สาวแท้ๆ ของเธอนะ ต้องเรียกพี่สาว!"

หลินอันที่ตัวสูงใหญ่เดินอย่างสบายๆ เข้าไปในห้องโถง ทำเป็นไม่ได้ยินประโยคหลัง ตอบแค่ประโยคแรก: "ฟังคำเตือนดีๆ จะได้อยู่ดีมีสุข"

แล้วเน้นย้ำอย่างจริงจัง: "เรียกฉันว่าหลินอัน ขอบคุณ!"

ทั้งหมดเป็นเพราะพ่อแม่ เพื่อให้คู่กับหลินรุ่นรุ่น เขาเลยกลายเป็นหลินอันอัน น้องชายฝาแฝดก็เป็นหลินเฉวียนเฉวียน พอมีคนเรียกชื่อ ความน่าเกรงขามของสองพี่น้องตัวใหญ่ๆ ก็หายไปหมด

ช่างเถอะ คนตายไปแล้ว

"ก็ได้ค่ะ อันอัน" หลินรุ่นรุ่นว่าง่ายๆ

หลินอัน: ......

"เมื่อกี้พูดผิดไป ฉันควรเลือกอ่านนิยายที่ตัวละครชื่อเดียวกับฉันสิ! เจอตรงไหนไม่ชอบใจก็ด่าให้สะใจเลย!"

มาเลย มาทำร้ายจิตใจกัน

หลินรุ่นรุ่นกลอกตาอย่างหงุดหงิด: "บังเอิญจัง เล่มนี้พอดีชื่อเดียวกับฉัน ไม่ใช่แค่นางเอกชื่อเหมือนฉัน น้องชายสองคนของนางเอกก็ชื่อเหมือนพวกนายสองคนด้วย"

หลินอันดีใจ วางของลงแล้วก้าวยาวๆ เข้ามาดูโทรศัพท์ของหลินรุ่นรุ่น ถามอย่างร่าเริง: "เร็ว ขอดูหน่อย ไม่นึกว่าจะได้เป็นตัวละครเอกในนิยายด้วย"

หลินเฉวียนก็อยากรู้อยากเห็นเข้ามาดูด้วย

หลินรุ่นรุ่นหัวเราะเยาะ ทำลายความฝันสวยๆ ของน้องชาย: "คิดอะไรอยู่ นี่มันนิยายแนวทรมานนะ! รู้จักไหม? นางเอกทนทุกข์ทรมานจนตาย พระเอกมีแต่ความรุ่งเรือง ส่วนพวกนายสองคนที่เป็นน้องนางเอกก็แค่ตัวประกอบที่ต้องตายเปล่า!"

"ว่าไง? ใครกล้าทำให้พี่สาวฉันเจ็บ ฉันสู้ตายก็ต้องฆ่ามันให้ได้!" ให้พี่สาวทนทุกข์ทรมานจนตาย? งั้นต้องเฉือนเนื้อเถือหนังมันถึงจะสาสม!

หลินเฉวียนพยักหน้าเงียบๆ อยู่ข้างๆ

"ดีมาก น้องชายนางเอกในนิยายก็คิดแบบนี้ แล้วก็เป็นเหมือนหนังเรื่องพี่น้องกระเดื่องวิเศษไปช่วยปู่ไง"

"ตายอย่างทรมานก็แล้วไป ก่อนตายยังส่งเงินทองให้พระเอกอีก กลับกลายเป็นช่วยพระเอกซะงั้น"

หลินอันโมโหขึ้นมา ถามอย่างฮึดฮัด: "เว็บไหน ชื่อเรื่องอะไร?"

"เว็บซีหงสื่อ เรื่อง 'ฮูหยิน รู้ตัวหรือยัง'"

หลินอันกับหลินเฉวียนหน้าบึ้งตึงเปิดแอพรูปมะเขือเทศในมือถือ

กลับกลายเป็นหลินรุ่นรุ่นที่ว่างแทน

เส้นหมี่ใหญ่ เส้นหมี่เล็ก แป้งสาลี น้ำพริกเผา น้ำมันพริก พริกป่น เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู......

กลืนน้ำลาย หลินรุ่นรุ่นหันไปถามน้องชายทั้งสองอย่างไม่อยากเชื่อ: "นี่คือของที่พวกนายซื้อมาวันนี้เหรอ?"

หลินเฉวียนเงยหน้ามองพี่สาว ตอบอย่างจริงจัง: "เก็บอาหารไว้เยอะๆ เดี๋ยวจะได้เลี้ยงไก่บนเขาอย่างสบายใจ"

"ซื้อมากไปไหม? แล้วทำไมไม่เอาไว้ในครัวล่ะ?"

"ในครัวก็มีนะ! นอกจากเห็ดหอม เห็ดหูหนู เห็ดหูขาว วากาเมะ สาหร่ายทะเล สาหร่ายแผ่นแล้ว พี่กับผมยังซื้อไอศกรีมมาเต็มตู้แช่แข็งด้วย"

"พี่สาวไม่ต้องกังวลว่าตู้เย็นจะใส่ไม่พอแล้วของจะเสีย พวกเราซื้อตู้แช่แข็งมาอีกตู้ พอดีเลยใส่ของได้เต็มตู้!"

หลินรุ่นรุ่น: ...... เธอกังวลเรื่องตู้เย็นใส่ไม่พอที่ไหนกัน?

หลินอันที่กำลังจดจ่อกับการอ่านนิยายพูดโดยไม่เงยหน้า: "ดูเผินๆ เยอะ กินเร็วนะ เดี๋ยวพี่อย่าบ่นว่าน้อยก็แล้วกัน"

หลินรุ่นรุ่นไม่มีทางบ่นว่าน้อยหรอก!

นี่แค่ของที่น้องชายสองคนซื้อมาวันนี้ เมื่อวานขนกลับมาก็มีสบู่ แชมพู กระดาษชำระ กระดาษทิชชู่ และของใช้ส่วนตัวที่มีแค่เธอคนเดียวที่ใช้......

วันก่อนกับวันก่อนหน้านั้นขนกลับมาเป็นอาหารไก่สำหรับไก่พันกว่าตัวบนเขา: ข้าวโพดป่น ข้าวฟ่าง และปลายข้าว

ซื้อไอศกรีมก็ได้ ยังไงผู้ชายตัวโตสองคนก็ไม่มีปัญหาเรื่องปวดท้องประจำเดือนจนต้องกลิ้งเกลือกบนเตียง

กินหมดแล้วจะได้เอาตู้มาใส่เนื้อสัตว์

"สองคนนี้ไม่กี่วันมานี้ซื้อของเหมือนไม่ต้องใช้เงิน มีเงินเหลือไหม?

ขอเตือนนิดนึง เนื้อหมูในตู้เย็นหมดแล้วนะ"

พอได้ยินว่าไม่มีเนื้อ หลินอันรีบตอบทันที: "มี! เดือนที่แล้วขายไก่สองพันกว่าตัว หลังจากซื้อของแล้วยังเหลือเงินเจ็ดร้อยห้าสิบสองหยวน พรุ่งนี้จะรีบไปซื้อเนื้อหมูที่ตำบลมา!"

บนเขายังมีไก่อีกพันกว่าตัว ครึ่งนึงกำลังฟักไข่ แต่ละวันเก็บไข่ได้ห้าหกร้องฟอง จะกลัวอะไรกับการไม่มีเนื้อกิน?

ไม่เป็นไร แค่ช้าไปวันเดียวเอง

บทที่ 2 แย่แล้ว ที่แท้ก็เข้าไปในนิยาย!

"พี่สะใภ้คนใหม่นี่ช่างไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลย พี่น้องสองคนนั่นก็ไม่รู้จักมารยาท สมแล้วที่เป็นลูกพ่อค้า ไม่มีการอบรมสั่งสอน"

"อย่าพูดส่งเดช! พี่ใหญ่ยังไม่ได้ตกลงเลย ตระกูลหลินเพิ่งมาทาบทามเมื่อวาน ยังไม่ได้แต่งงานเลย จะเป็นพี่สะใภ้ได้ยังไง?

อีกอย่าง พี่ใหญ่ตั้งใจจะแต่งกับพี่ซือซวี่เท่านั้น นางคนนั้นอยากเป็นพี่สะใภ้เราก็ต้องดูก่อนว่าตัวเองมีดีแค่ไหน!

ฉันอยากได้พี่ซือซวี่เป็นพี่สะใภ้คนเดียว ลูกสาวพ่อค้าที่พ่อแม่ตายแล้วไม่คู่ควรหรอก"

"เงียบ! เมื่อคืนฉันแอบได้ยินพ่อกับแม่คุยกันเบาๆ บอกว่าเป็นพ่อค้าฟังไม่ค่อยดี แต่คนทำการค้ามีเงินเยอะนะ

เห็นรถลาที่พี่สะใภ้คนใหม่นั่งมาเมื่อวานไหม สง่างามมาก! ลาอาจจะไม่แพงเท่าม้า แต่มีตั้งสองตัวนะ มีรถลาแบบนี้ คนในหมู่บ้านก็ต้องประจบประแจงบ้านเราแน่ๆ"

"....ช่างเถอะ ผู้หญิงคนนั้นคงมีแค่รถลาที่พอใช้ได้ ดูสิ่งของเครื่องใช้ของพี่น้องสามคนนั่นสิ ทั้งเก่าทั้งขาด ไม่เห็นจะดูมีเงินตรงไหน"

"แม่ก็พูดแบบนี้เมื่อวาน แต่พ่อบอกว่านี่ก็เพราะสงครามทำให้เมืองจินหลิงแตกไม่ใช่หรือ?

หนีออกจากเมืองอย่างรีบร้อน แค่ระหว่างทางก็ใช้เวลาหลายเดือน จะไม่เก่าขาดได้ยังไง

แต่พ่อยังบอกอีกว่า เรือผุยังมีตะปูสามจิน ตระกูลพ่อค้าถึงจะหนีภัยสงคราม ก็ยังมีเงินติดตัวมากกว่าชาวนาธรรมดา"

......

หลินรุ่นรุ่นที่ถูกเสียงจากภายนอกปลุกให้ตื่น จ้องมองหลังคาที่แสงส่องผ่านได้ดีอยู่พักใหญ่ กะพริบตาอย่างไม่อยากเชื่อ

สมัยนี้ยังมีคนขโมยหลังคาอีกเหรอ?

แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้

มองดูรูขนาดต่างๆ หลายรูบนหลังคา แสงแดดส่องลอดเข้ามา—น่าจะเป็นเหตุผลที่แสงส่องได้ดีนั่นเอง

พยุงตัวลุกขึ้นนั่งจากกองฟาง หลินรุ่นรุ่นมองซ้ายมองขวาอย่างงุนงง

ผุพัง... ผุพังมาก!

ไม่ใช่แค่ผุพัง กลิ่นก็ไม่ดีด้วย

กลิ่นเน่าเหม็นอับโชยมา น่าจะเป็นกลิ่นจากหญ้าคาที่เปลี่ยนเป็นสีดำแล้ว

ตอนนี้เธออยู่ในกระท่อมหญ้าคาหลังเล็ก

กระท่อมหญ้าคาที่ทั้งสกปรก รกรุงรัง ผุพัง และเล็ก

ข่าวการลักพาตัวในที่ห่างไกลในข่าวแวบผ่านความคิด ขณะที่หลินรุ่นรุ่นกำลังจะรู้สึกกลัว เธอก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยถาม

"หลินรุ่นรุ่น?"

เธอตอบโดยอัตโนมัติ: "ไม่มีมารยาท ต้องเรียกพี่สาว หลินอันอัน!"

พอพูดจบ ทุกคนในกระท่อมหญ้าคาก็ชะงักค้าง

หลินรุ่นรุ่นมองสองหัวหอมดำๆ บนกองฟางอีกกอง

หัวโต ตัวเล็ก แก้มตอบ ผิวเหลืองๆ ดำๆ นี่คือน้องชายสองคนของเธอที่สูงเกือบสองเมตร แข็งแรง บึกบึนงั้นเหรอ?

ดูท่าไม่ใช่ว่าเธอถูกลักพาตัว แต่พวกเขาสามคนเข้ามาในนิยาย?!

โชคดีนะ

เอ่อ... ดูเหมือนการเข้ามาในนิยายกับการถูกลักพาตัวก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่......

"พี่! ดีจังที่เป็นพี่ ผมกลัวว่าผมกับพี่ชายจะเข้ามาแต่พี่ไม่ได้มา!" หลินเฉวียนปีนข้ามกองฟาง คลานมาข้างหลินรุ่นรุ่น เสียงแฝงความกังวลและโล่งใจชัดเจน

หัวใจที่เป็นห่วงก็ได้ผ่อนคลายลงเสียที

เขากับพี่ชายนอนกองฟางเดียวกัน ตื่นมาก่อนที่คนข้างนอกจะคุยกันเสียอีก มองร่างกายที่เล็กลงของกันและกัน แล้วก็ยืนยันจากสายตาตกใจของอีกฝ่ายว่าพวกเขาเข้ามาในนิยายแล้ว!

พวกเขาสองคนเข้ามาก็ไม่กลัว แต่กลัวว่าพี่สาวที่อยู่ด้วยกันมาตลอดจะไม่ได้เข้ามา ปล่อยให้อยู่คนเดียวเลี้ยงไก่บนเขา จะเหนื่อย เสียใจ และเหงาแค่ไหน

สภาพแวดล้อมที่อยู่และความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมที่ยังไม่มา ทำให้เขากับหลินอันไม่กล้าเคลื่อนไหวสุ่มสี่สุ่มห้า ได้แต่อดทนรอให้คนบนกองฟางอีกกองตื่น

โชคดีที่หลินรุ่นรุ่นก็เข้ามาด้วย

ครอบครัวครบถ้วนพร้อมหน้า

"พี่ ลองนึกดูเร็วว่ามีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหม? ผมกับพี่ชายไม่มีเลยสักนิด!" หลินเฉวียนนึกถึงเรื่องสำคัญ รีบกระซิบถาม

หลินอันที่ปีนมาพร้อมน้องชายอย่างว่องไว จ้องมองพี่สาวด้วยดวงตาดำสนิทอย่างจริงจัง

จากที่ได้ยินคนข้างนอกคุยกัน พวกเขาไม่พอใจพวกเราสามคนมาก และไม่ปิดบังการดูถูกเลย

พวกเขาต้องรีบทำความเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบัน รู้สถานะของครอบครัว!

หลินรุ่นรุ่นก็ได้ยินบทสนทนาข้างนอกเกือบหมด รวมกับสิ่งที่เห็นตอนตื่น ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าพวกเขาสามคนไม่เป็นที่ต้อนรับ

ถ้าเจ้าของบ้านให้เกียรติ ก็คงไม่จัดให้อยู่โรงเก็บฟางที่หลังคารั่ว ลมโกรกสี่ด้าน แถมมีกลิ่นเน่าเหม็นแบบนี้หรอก

เธอพยายามนึกอย่างเต็มที่ แล้วส่ายหน้าอย่างแน่ใจ

"ไม่มีเลย นอกจากความทรงจำของตัวเอง ไม่มีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเลยแม้แต่นิดเดียว" แม้แต่ความรู้สึกที่หลงเหลือของเจ้าของร่างเดิมก็ยังไม่รู้สึก

เหมือนว่าตอนนี้เธอเป็นตัวเองอย่างสมบูรณ์

หลินอันกับหลินเฉวียนสีหน้าหม่นลงชั่วครู่ แต่ก็สว่างขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ไม่เป็นไร ในเมื่อไม่มีความทรงจำ เดี๋ยวเราค่อยดูสถานการณ์ สังเกตให้มาก พูดให้น้อย พยายามล้วงความจริงจากพวกเขา!"

หลินรุ่นรุ่นพยักหน้า นึกถึงบทสนทนาของคนนอกห้องเมื่อครู่ ครุ่นคิดแล้วพูดเสียงเบา: "เมื่อกี้คนข้างนอกบอกว่าฉันเป็นลูกสาวพ่อค้า บ้านเราทำการค้า

แล้วก็บอกว่าเมืองจินหลิงแตก พ่อแม่ชาตินี้ของเราตายแล้ว คงใช้ความพยายามอย่างมากส่งพวกเราสามพี่น้องออกจากเมืองก่อนปิดประตูเมือง"

ส่วนพวกท่านเองคงหนีออกมาไม่ได้ ตายอยู่ในเมืองจินหลิง

หลินอันพยักหน้าเห็นด้วย ต่อประเด็น: "จากที่ได้ยินพวกเขาคุยกัน รถลาสองตัวเป็นของหายาก เลยทำให้ครอบครัวนี้ทั้งรังเกียจที่พี่เป็นลูกพ่อค้า แต่ก็เสียดายไม่อยากปล่อยเนื้อติดปากไป"

"ในเมื่อที่นี่เราเป็นพ่อค้า พ่อแม่มีความสามารถส่งลูกสามคนออกจากเมืองก่อนสงครามปิดเมือง แถมยังมีรถลาสองตัว

ทั้งความสามารถและเงินทอง พวกท่านต้องไม่ธรรมดาแน่ อาจจะเป็นจริงอย่างที่คนนอกห้องพูด นอกจากรถลาที่เป็นทรัพย์สินถาวรแล้ว เราอาจจะมีเงินอื่นอีก

พอออกจากที่นี่แล้วเราค่อยๆ หาดู" หลินเฉวียนวิเคราะห์อย่างใจเย็นและรอบคอบ

คนบ้านนี้ดูถูกพี่สาวเขา แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดีที่จะฝากชีวิตด้วยได้!

พวกเขาต้องออกไปจากที่นี่

"ประเทศหัวเราเองก็เพิ่งสงบได้แค่ไม่กี่สิบปี ร้อยปีก่อนชาวบ้านยังลำบากแสนสาหัส

ดูจากเสื้อผ้าที่เราใส่ น่าจะเป็นสมัยโบราณ สมัยโบราณจะมีอะไรดี? คงแย่กว่าประเทศเราเมื่อร้อยปีก่อนอีก" เขาไม่กลัวความลำบาก แต่กลัวจะปกป้องพี่สาวไม่ได้

ยุคสมัยที่วุ่นวายและยากจน ผู้หญิงยิ่งลำบากซ้ำซ้อน

หลินอันเงียบไปครู่หนึ่ง ถอนหายใจเฮือกใหญ่: "น่าเสียดายฟาร์มไก่ของเรา ไก่ปล่อยตั้งพันสองร้อนตัว"

โดยเฉพาะครึ่งนึงกำลังฟักไข่ แต่ละวันเก็บไข่ได้ห้าหกร้อยฟอง

มีทั้งไก่ ไข่ แปลงผัก น้ำพุ ต้นไม้ผล ข้าวปลาอาหาร บวกกับของใช้สารพัดที่กักตุนไว้ ถึงจะเป็นปีที่แห้งแล้งวุ่นวายก็ไม่ต้องกลัว!

พอได้ยินหลินอันพูดถึงฟาร์มไก่ ท้องของหลินรุ่นรุ่นก็ร้องจ๊อกๆ ขึ้นมาทันที

เธอคิดถึงน้ำซุปไก่สีเหลืองทองหอมกรุ่น คิดถึงไข่ต้มน้ำแดงและไข่ชาที่ต้มจนเข้าเครื่องเมื่อคืน คิดถึงมันเทศย่าง มันฝรั่งย่าง ขนมปีใหม่ย่าง แล้วยังมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เส้นหมี่เผ็ด หอยทากผัดเผ็ด ไอศกรีมที่กักตุนไว้......

ยิ่งคิดยิ่งหิว กลืนน้ำลาย แล้วพูดอย่างอาลัย: "ถ้าข้าวของที่เราเตรียมไว้ตามมาด้วยก็ดีสิ"

หลินอันกับหลินเฉวียนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

ในวินาทีที่ทั้งสองพยักหน้า เหตุการณ์มหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น!

บทที่ 3 ฟาร์มไก่ตามมาด้วยแล้ว!

ภูเขาเขียวชอุ่มปรากฏตรงหน้าทั้งสามคน ต้นไม้ผลเขียวครึ้มเติบโตงดงาม ใต้ต้นไม้มีไก่ปล่อยตัวอ้วนพีกำลังคุ้ยเขี่ยผลไม้สุกที่ร่วงหล่น จิกกินเป็นระยะ

บนพื้นที่ราบกลางเขา ทางทิศเหนือมีโรงเก็บของสามหลัง หลังซ้ายสุดเป็นห้องเก็บไข่ไก่ ตรงกลางเป็นที่เก็บข้าวโพด ข้าวสาร ข้าวฟ่าง และเสบียง หลังขวาสุดเป็นห้องฟักไข่ไก่

ระหว่างทิศเหนือกับทิศใต้ มีแปลงผักขนาดประมาณครึ่งไร่ หรือราว 200 ตารางวา

แบ่งเป็นแปลงย่อยหลายขนาด ปลูกแตงกวา มะเขือเทศ มะเขือยาว กุยช่าย บวบ ผักกาดขาว ผักกาดเขียว บีทรูท ฟัก ฟักทอง ถั่วฝักยาว ข้าวโพด พริก ต้นหอม ผักชี กระเทียม ขิง และอื่นๆ

ที่แปลงใหญ่สุดสี่แปลงตรงริมสวน ปลูกมันเทศ มันฝรั่ง แตงไทย และแตงโม

แตงไทยกับแตงโมใกล้หมดฤดูแล้ว แต่ยังมีลูกติดอยู่ที่เถาอีก 5-6 ลูก เก็บไว้ทำพันธุ์ปีหน้า

ข้างแปลงผักมีเสียงน้ำไหลซ่า — น้ำพุที่ไหลลงมาจากหุบเขา มารวมกันเป็นสระน้ำพุธรรมชาติตรงข้างแปลงผักที่ราบ

สระน้ำพุขนาดประมาณ 80 ตารางเมตร น้ำใสแจ๋ว มองเห็นก้นสระ ไหลไม่ขาดสาย

เป็นแหล่งน้ำที่พวกเขาใช้กิน ใช้ล้าง ให้ไก่กิน และรดผัก

ทางทิศใต้มีบ้านก่ออิฐมุงกระเบื้องสามหลัง ห้องกลางเต็มไปด้วยขนมขบเคี้ยว อาหารแห้ง เครื่องปรุงที่กักตุนไว้ ห้องสองข้างมีเสื้อผ้า เครื่องนอน ของใช้ประจำวันครบครัน

ส่วนครัวที่ต่อเพิงเอียงๆ อยู่ข้างๆ ก็เต็มไปด้วยฟืน ข้าวสาร น้ำมัน เกลือ และตู้แช่แข็งใหม่เอี่ยมที่ขนมาเมื่อวานดูโดดเด่นเป็นพิเศษ!

หลินอันรีบภาวนาในใจให้เปิด ก็เห็นประตูตู้แช่แข็งค่อยๆ เปิดขึ้น เผยให้เห็นไอศกรีมที่อัดแน่นอยู่ข้างใน

เขานึกว่าตอนนี้ยังเช้าและท้องว่าง กลัวจะปวดท้องกระทบกำลังรบช่วงต่อไป จึงอดทนภาวนาให้ปิด

พอหันมาก็เห็นไข่ชาที่ปอกเปลือกแล้วและมะเขือเทศสดกลมป้อมยื่นมาตรงหน้า?

ขณะที่เขายังคิดอยู่ พี่สาวกับน้องชายลงมือทำแล้ว!

หลินเฉวียนยื่นไข่ชาในมือไปหาทั้งสองคนอีกครั้ง กระซิบเร่ง: "กินเร็ว!"

พร้อมกับรับมะเขือเทศกลมๆ ที่หลินรุ่นรุ่นส่งมาแล้วกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย

หลินอันกับหลินรุ่นรุ่นไม่พูดอะไร รีบกินอย่างเอร็ดอร่อย

พอกินไข่ชาสามสี่ฟองกับมะเขือเทศลูกใหญ่หมด ท้องของทั้งสามคนก็ไม่ว่างแล้ว

หลินเฉวียนเอาเปลือกไข่กลับเข้าพื้นที่มิติ แล้วตักน้ำจากสระน้ำพุสามแก้วมาลองดูผล

ดื่มน้ำพุหวานชื่นหมดไป ไม่รู้ว่าเพราะท้องอิ่มมีแรงหรือน้ำพุเปลี่ยนไป ยังไงตอนนี้ทั้งสามคนก็เต็มไปด้วยพลัง!

"ฟาร์มไก่ของเรา ข้าวของที่เราเตรียมไว้ตามมาหมดเลย เยี่ยมมาก!" หลินอันยิ้มกว้าง ซ่อนความดีใจและตื่นเต้นไม่อยู่ "นี่คือพื้นที่มิติที่เป็นของวิเศษประจำตัวคนข้ามมิติในตำนานใช่ไหม?"

นั่นพูดว่ายังไงนะ?

ของจากพื้นที่มิติ รับรองคุณภาพ!

สวรรค์ยังเมตตาพวกเขาอยู่

หลินอันสนใจเรื่องการใช้พื้นที่มิติมากกว่า "ของข้างในเอาออกมาได้แล้วก็เอากลับเข้าไปได้ เมื่อกี้ผมลองกับหญ้าคา ก็เอาเข้าไปเอาออกมาได้

แสดงว่าต่อไปเงินที่เราหาได้ในยุคนี้ อาหารที่ซื้อ ข้าวของที่หามาได้ เอาเข้าไปได้หมด!"

มีพื้นที่มิติแล้ว ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารอีก

ถึงยุคนี้จะวุ่นวาย ถึงต่อไปจะเจอปีที่แห้งแล้ง มีพื้นที่มิติอยู่ มีทุนรอนอยู่ ไม่ต้องกลัว!

หลินรุ่นรุ่นกับหลินอันโล่งใจชั่วคราว

หลินอันที่ไม่กังวลแล้วถามขึ้น: "เธอว่าเราข้ามมาสมัยไหน?"

ตอนนี้ยังไม่มีเบาะแสอะไรเลย

หลินรุ่นรุ่นนึกถึงชื่อหนึ่งขึ้นมา: "พี่ซือซวี่? เหมือนกับหลิ่วซือซวี่ในนิยายที่เราอ่านเมื่อวานไหม?"

ข้อมูลที่วิเคราะห์มาก่อนหน้านี้ ตรงกันหมดทีละขั้น!

ดวงตาดำขลับกลมโตของทั้งสามค่อยๆ เบิกกว้าง ปากอ้าโดยไม่รู้ตัว

พระเจ้า ที่แท้พวกเขาไม่ได้ข้ามมิติมาสมัยที่ไม่รู้จัก แต่เข้ามาในนิยาย!

เข้ามาในนิยายแนวทรมานเรื่อง 'ฮูหยิน รู้ตัวหรือยัง' ที่บ่นเมื่อวาน!

น่าแปลกที่พวกเขาไม่มีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมล่ะ

"พี่ ถ้าพี่เป็นนางเอกหลินรุ่น พวกเราต้องแบกรถลาหนีกลางดึก!" หลินอันนึกถึงนิยายแนวทรมานที่อ่านเมื่อวาน พูดอย่างแค้นเคือง

หลินเฉวียนถึงจะโกรธ แต่เหตุผลมาก่อน จึงเตือนว่า: "อย่าเพิ่งร้อน อย่าตกใจ ใจเย็นๆ

เมื่อกี้พวกเขาพูดว่า 'ตระกูลหลินเพิ่งมาทาบทามเมื่อวาน พี่ใหญ่ยังไม่ตกลง ยังไม่ได้แต่งงาน' จากคำพูดนี้ พวกเราเพิ่งมาเมื่อวาน ทันแก้ไขทุกอย่าง"

หลินรุ่นรุ่นที่เป็นตัวละครหลักกลับเป็นคนที่มีจิตใจมั่นคงและสงบที่สุดในสามคน

เธอไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม พระเอกอย่าคิดจะมาบงการเธอ!

พระเอกไม่ใช่รังเกียจฐานะลูกพ่อค้าของเจ้าของร่างเดิมเหรอ ว่าทำให้ความสูงส่งของเขาที่เป็นบัณฑิตต้องมัวหมอง?

ไม่ใช่รังเกียจว่าเจ้าของร่างเดิมแย่งตำแหน่งภรรยาเอกเหรอ ทำให้น้องสาวลูกพี่ลูกน้องซือซวี่ที่เขารักต้องเสียใจ?

ไม่ใช่ทำร้ายทั้งร่างกาย จิตใจ และครอบครัวของเจ้าของร่างเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหรอ?

ดีเลย

เธอจะดูว่า เมื่อไม่มีเงินจากตระกูลหลินสนับสนุน ไม่มีรถลา ไม่มีคนคอยรับใช้พ่อแม่สามี น้องชายน้องสาวสามี ไม่มีคน 'แย่ง' ตำแหน่งภรรยาเอก...

พระเอกกับครอบครัวของเขา และน้องสาวลูกพี่ลูกน้องซือซวี่คนรักในดวงใจของเขาจะอยู่กันอย่างราบรื่นมีความสุขได้หรือไม่!

"บ้านไหนเขาจะปล่อยให้คนที่เพิ่งมาสู่ขอนอนจนสายปานนี้?"

"รู้อย่างเดียวว่าจะแต่งเข้ามาเป็นลูกสะใภ้ ไม่รู้คงนึกว่าจะได้เป็นแม่สามีสบายเลย"

เสียงประชดประชันดังมาจากนอกห้องอีก

หลินรุ่นรุ่นสูดหายใจลึก ยิ้มหวานพูดกับน้องชายทั้งสอง: "ไปกันเถอะ ออกไปพบกับครอบครัวคนเห็นแก่ตัวพวกนี้

อย่าคิดว่าฉันจะแต่งกับอะไร แต่ให้พวกเขารู้ว่ากำลังจะได้อะไรมาเป็นลูกสะใภ้!"

หลินอันกับหลินเฉวียนลุกขึ้นยืน ปัดเศษหญ้าที่ติดตัว ยิ้มอย่างมั่นใจและท้าทาย: "พี่วางใจได้เลย! พวกเรามีประสบการณ์!"

รับรองจะทำลายความคิดที่จะแต่งพี่สาวเราเพื่อหวังเอาทรัพย์สินของครอบครัวนี้!

ประตูไม้ผุๆ ของโรงเก็บฟางถูกผลักเปิด

สิ่งที่เห็นคือลานบ้านใหญ่ที่ล้อมด้วยกำแพงดินดิบ ประตูลานก็เป็นแผ่นไม้บางๆ

บ้านดินดิบสามห้อง ต่างจากบ้านอื่นในหมู่บ้านตรงที่บ้านอื่นส่วนใหญ่มุงหลังคาด้วยหญ้าคา แต่บ้านนี้ใช้กระเบื้องที่ต้องซื้อหา

ด้านซ้ายมือเป็นแปลงผักและเล้าไก่เป็ดเตี้ยๆ มีกลิ่นมูลสัตว์เหม็นโชยมา

ด้านขวามือเป็นโรงเก็บฟางที่พวกเขาอยู่ ทั้งซ้ายขวามีกระท่อมหญ้าคาเตี้ยๆ ผุพังเหมือนกัน ไม่รู้ว่าให้ใครอยู่

หลังจากสำรวจสภาพแวดล้อมแล้ว หลินรุ่นรุ่นเห็นเด็กผู้หญิงสองคนผอมแห้ง หน้าซีด ผมบางกระเซิงกำลังเก็บผักอยู่หน้าแปลงผัก

เอาล่ะ ไม่ต้องพูดก็รู้ นี่คือน้องสาวสามีสองคนที่จู้จี้จุกจิก ดูถูกเจ้าของร่างเดิมแต่ก็คอยเอาเปรียบเธอตลอด!

ถ้าจำไม่ผิด ตอนนี้ทั้งสองคนน่าจะอายุสิบสองสิบสามแล้วนะ?

แต่ตัวเล็กผอมแห้งเกินไป ที่บ้านก็เป็นคนไม่มีตำแหน่ง แต่พอมีเจ้าของร่างเดิมที่เป็น 'คนนอก' มาเพิ่ม ก็พยายามรังแกคนที่อ่อนแอกว่า!